Kabanata 222 — Bago naging pag-ibig
“Si Papa mo,” sagot ni Ariel.
Ibinaba niya ang kamay.
“Mga ugnayan niya ang ipinamasid sa akin ni Ama. Nilapitan kita para makapasok sa mundong iyon.”
Hindi gumalaw si Claire. Isang hakbang pa rin ang pagitan nila.
“Ginawa mo akong daan.”
“Oo.”
Sa maitim na monitor, wala na ang mukha ni Raymond. Wala nang ibang sasagot para kay Ariel.
“Alam kong may pakay ako,” sabi nito. “Hinayaan kitang maniwalang wala akong itinatago.”
Tinitigan siya ni Claire. Hindi iyon ang tinging naghihintay lamang ng paliwanag. Para bang sinusukat niya kung sino talaga ang kaharap.
“Mahal kita,” sabi ni Ariel.
“Kailan naging totoo?”
“Nang hinahanap na kita kahit wala akong kailangang malaman tungkol kay Luis. Nang ayaw ko nang matapos ang mga sandaling magkasama tayo.”
“At sinabi mo ba kung bakit ka unang lumapit?”
“Hindi.”
“Bakit?”
“Natakot akong mawala ka.”
Bumuka ang bibig ni Claire. Saglit siyang tumingin sa sahig bago muling humarap sa kaniya.
“Kaya sa akin mo ipinagkait ang katotohanan.”
Narinig ni Jiro ang pag-ugong ng bentilasyon. Malamig ang hangin, ngunit may pawis sa kaniyang batok.
Dahan-dahang ikinuyom ni Claire ang mga kamay.
“Pinipilit kong pakinggan ang lahat tungkol kay Papa. Pati ang mga ayaw kong marinig,” sabi niya. “Pero ikaw, hinintay mo pang iba ang magsabi.”
“Patawad.”
“Hindi pa iyan ang kailangan ko.”
Napayuko si Ariel.
“Hindi ko maikakatwirang sumunod lang ako kay Ama. Ako ang pumiling lumapit sa iyo. Ako rin ang pumiling manahimik.”
Namuti ang mga buko ni Claire. Nakadiin ang kaniyang mga kuko sa mga palad.
“Alin ang babalikan ko ngayon?” tanong niya. “Aling alaala ang paniniwalaan ko?”
“Hindi lahat ay kasinungalingan.”
“Alam ko.”
Agad na nagtaas ng tingin si Ariel.
“Pero hindi ko alam kung alin ang itinago mo.”
Wala siyang naisagot.
Gustong magsalita ni Jiro, ngunit ayaw niyang ilihis ang usapan mula sa ama.
Nilingon ni Jiro si Esther. Naroon pa rin ito, hindi siya tinatawag palayo. Nais niyang lumapit, ngunit ayaw din niyang talikuran ang naririnig.
Sa mesa, hindi pa rin nababawasan ang tubig sa baso ni Ariel.
“Mahal kita, Claire.”
“Hindi ko sinasabing hindi.”
Huminga nang malalim si Claire. Nang muling magsalita, halos hindi na umabot kay Jiro ang kaniyang tinig.
“Pero ako, minahal kita nang buong tiwala. Hindi ko alam na may kulang.”
Sa stretcher, marahang umaangat ang kumot sa dibdib ni Christian. Pantay ang tunog ng monitor. Hindi pa ligtas ang operasyon.
Hindi pa tapos ang panganib na humahabol sa kanila. Ngunit ngayon, ang pagtitiwala naman ni Claire ang kailangang iligtas.
Tiningnan ni Claire si Jiro.
“Anak, hindi ikaw ang kasinungalingan.”
Napalunok si Jiro. Ngayon lamang niya napansing iyon pala ang hinihintay niyang marinig.
Humarap si Claire kay Ariel.
“Hindi na puwedeng sa ibang tao ko marinig ang mga dapat mong sabihin sa akin.”
“Nauunawaan ko.”
“Hindi para mapatawad kita agad.”
Tumango si Ariel.
Dahan-dahang ibinuka ni Claire ang mga daliri. Naiwan sa kaniyang mga palad ang maliliit na bakas ng mga kuko.
Hindi niya iniabot ang kamay.
“Huwag ka munang lumapit,” sabi niya. “Hayaan mong ako naman ang pumili.” /Itutuloy sa susunod na kabanata