Kabanata 218 – Sa kabilang panig ng selyo
“Para sana sa kaniya,” sagot ni Renato.
Hindi lumambot ang mukha ni Nicole.
“Kung gayon, hayaan mong sagutin niya ang ginawa niya.”
Sa monitor, napabuka ang bibig ng lalaki. Nanatiling tahimik ang bantay sa likuran niya.
Hiniling ni Jiro na isama ang sagot sa salaysay. Saka tinapos ni Vega ang tawag.
Nagdilim ang salamin. Naaninag doon si Nicole, tuwid ang likod, nakakuyom ang mga kamay. Nakatayo si Monet sa likuran niya. Hindi nito tinangkang hawakan ang anak.
“Ang pahintulot,” sabi ni Jiro. “Hanapin natin.”
Inilapit ng tagapag-ingat ang kopya ng resibong nakuha kina Dan. Una sa dalawang kopya; nawawala pa rin ang kaparis mula sa ledger.
Bukod dito ang hiwalay na selyadong pahintulot para sa Harbour Mirror.
“May pangalan na ang kompanya,” sabi ni Claire. “Ang nagpahintulot, wala pa.”
Sa naingatang pagkit ng unang envelope, nakaukit ang alon ng Victoria Meridian. Hindi iyon lagda ng taong hinahanap nila.
Ipinahanap ni Monet ang sangguniang numero ng kasunduan sa hiwalay na talaan ng mga kalakip ng proyekto.
Kasama si Jiro, pumasok siya sa katabing imbakan. Mga kopya lamang ang dala nila. Naiwan sa silid sina Claire at Nicole, kasama ang dalawang magkahiwalay na lalagyan ng huling pahina ni Luis.
Sumabit sandali ang susi sa kandado. Pagbukas ng kabinet, sumingaw ang amoy ng karton at bakal.
Binuklat ng kawani ang talaang napreserba ng audit.
Pinagtabi nila ang kopya at rehistro. Magkatugma ang numero at pangalan ng contractor.
Dahan-dahang bumaba ang daliri ng kawani.
Huminto sa isang paglalarawan:
OVERSEAS MIRROR AUTHORITY.
SEPARATE SEALED COPY.
May katabing bilang ng imbakan.
Napahilig si Monet sa ilaw.
“Narito ang tala ng pakete,” sabi ng kawani. “Sa nakahiwalay na deposito.”
“Dalhin kasama ang tala ng pag-iingat,” sabi ni Monet. “Titingnan natin ang laman.”
Bumalik sila habang kinukuha ng tagapag-ingat ang pakete.
“Natagpuan ninyo?” tanong ni Claire.
“May nakatalang kopya,” sagot ni Jiro.
Ayaw niyang mangako bago nila makita.
Muli niyang narinig ang monitor ni Christian. Sa stretcher, marahang umaangat ang kumot sa dibdib ng kaibigan. Naroon pa rin ang panganib. Hindi pa ligtas ang operasyon.
Dumating ang tagapag-ingat kasama ang kawani. Sa malinaw na patungan, nakahimlay ang kulay-abong sobre.
Itinugma nila ang numero at selyo sa kasamang tala.
“Selyo ng imbakan,” sabi ng kawani. “Hindi ng nagpahintulot.”
Walang alon sa ibabaw nito.
Inihanda ang kamera. Nanatiling nakahiwalay ang mga lalagyan ni Luis.
“Kung may pangalan diyan,” sabi ni Claire, “susuriin natin. Gaya ng kay Papa.”
Tumango si Jiro.
Sa gilid ng mesa, napahigpit ang kapit ni Monet. Nakataob pa rin ang sarili niyang papel. Hindi siya nilingon ni Nicole.
Inilapit ng tagapag-ingat ang talim sa gilid na malayo sa selyo.
Napansin ni Jiro ang katahimikan. Wala nang kaluskos ng mga kopya. Pati ang ugong ng silid ay tila umurong.
Buhay pa si Christian. Kailangang may marating ang paghahanap nila habang may panahon pa.
Hindi kailangan ang singsing dito. Ni ang sugatang palad niya. Sa wakas, may pintong hindi katawan ng isang tao ang kailangang ipambayad upang mabuksan at masilip ang nasa kabila.
“Buksan.”
Sumayad ang bakal sa papel. /Itutuloy sa susunod na kabanata