Kabanata 219 – Sa tinta ng sariling angkan
Dumausdos ang talim. Bumuka ang sobre; nanatiling buo ang selyo ng imbakan.
Inilabas ng tagapag-ingat ang nakatiklop na dokumento sa ilalim ng kamera. Maputi ang mga hiblang nakaangat sa lukot, parang lumang peklat.
Hindi iyon ang nawawalang ikalawang resibo.
Tumugma sa rehistro at kasunduan sa Harbour Mirror ang sangguniang bilang sa pahina. Binuksan ang tiklop.
Sa ulunan, nakalimbag ang RUEDA.
Sa ilalim ng pahintulot para sa Hong Kong mirror, isang lagda. Sa ibaba nito:
RAYMOND RUEDA.
Humakbang si Ariel, saka huminto. Hindi niya hinawakan ang papel.
“Puwedeng huwad,” sabi niya.
“Puwede,” sagot ni Jiro. “Kaya susuriin. Hindi huhulaan.”
Humingi ang tagapagsuri ng hiwalay na orihinal na mapaghahambingan.
Naramdaman ni Jiro ang singsing sa bulsa. Hindi niya iyon inilabas.
Habang kinukunan ang dokumento, kinontak ni Monet ang Palace command. Hiniling niya ang pormal na pagbawi sa Marco Leon, pagpigil sa mga bayad sa kontratistang iniimbestigahan, at pag-iingat sa lahat ng tala.
Hindi agad dumating ang sagot.
Umusad ang liwanag sa mesa. Sa labas, kumikislap ang tubig sa mga dahon. Sa loob, dinig ang bawat kaluskos.
“Si Alice,” sabi ni Claire kay Vega. “Buksan mo ang hiwalay na linya.”
Lumitaw sa monitor ang reporter mula sa binabantayang newsroom.
“Huwag isama ang bagong pahintulot,” sabi ni Jiro.
“Hindi ko isasama,” sagot ni Claire. “Hindi pa natin napapatunayan ang lagda.”
Humarap siya sa hiwalay na kamera. Siya lamang ang nasa kuha.
“Ginamit sa pang-aabuso ang mga pahintulot ng pamahalaan,” sabi niya. “Pati ang mga desisyon ni Papa, dapat siyasatin. Hindi ko hihilinging iligtas ang pangalan niya.”
Nanginig ang labi niya, ngunit hindi niya binawi ang huling salita.
“Pati ang mga desisyon ko,” dagdag ni Monet.
Hindi lumingon si Nicole. Nanatiling nakataob ang papel ng ina.
Nang dumating ang nilagdaang utos, kinumpirma ni Vega sa Palace command ang pinagmulan nito bago ipadala sa mga tanggapan.
“Walang buburahin,” sabi ni Monet. “Hindi ito pambura sa ebidensiya.”
“Ang Hong Kong?” tanong ni Claire.
“Hindi sakop ng utos ang kopya roon.”
Sa stretcher, bahagyang umaangat ang kumot sa bawat paghinga ni Christian. Sandaling tumingin si Jiro sa kaniyang kaibigan bago muling humarap sa mesa. May bagong kautusan para sa mga tanggapan, ngunit hindi iyon pahintulot para sa doktor. Hindi pa ligtas ang operasyon. Nananatiling nakabuklat sa harap nila ang lumang pahintulot para sa Hong Kong.
Tinanggap ni Alice ang kopyang walang sensitibong kalakip. Sinuri niya ang ulat gamit ang mga dokumentong naipakita na sa kaniya. Isinama ang kinumpirmang kautusan at pahayag ni Claire; hindi ang bagong lagda, mga pangalan, o kinaroroonan ng protektadong saksi.
Saka niya inilathala.
Pinanood ni Jiro ang pagyuko ni Claire. Kanina, ama nito ang sinusuri. Ngayon, siya naman ang nakaharap sa sariling angkan.
“Ako ang kakausap kay Raymond,” sabi ni Ariel.
“Pagkatapos masuri ang lagda,” sagot ni Jiro.
“Pamilya natin siya.”
Sa bibig ng kaniyang ama, parang may hinihinging pangako ang mga salitang iyon.
Nilingon ni Jiro ang nakabuklat na pahina.
“Kung mapatunayang siya ang nagpahintulot,” tanong niya, “kakayanin mo bang itanong ang lahat?”
Hindi agad sumagot si Ariel.
“Kahit pamilya natin ang masira?” /Itutuloy sa susunod na kabanata