Kabanata 83: Mga naiwan, mga naghihintay
Mabilis ang takbo ng itim na van palabas ng Tatalon.
Sa loob, tahimik.
Hindi dahil kalmado.
Kundi dahil ubos ang lakas ng lahat.
Nakahawak si Nicole sa seatbelt. Namumula ang mata niya. Hindi niya pa rin lubos maintindihan kung bakit may mga armadong lalaking humahabol sa kanya.
Sa tabi niya, si Christian.
Nakatingin sa bintana.
Mahigpit ang panga.
Parang may mali siyang nagawa.
“Christian…”
Mahina ang boses ni Nicole.
Hindi agad siya sumagot.
“Christian.”
Napalingon siya.
“Ano?”
“Sabihin mo na sa akin.”
Tahimik.
“Sabihin mo kung ano talaga ang nangyayari.”
Napabuntong-hininga si Christian.
“Kung pwede lang…”
“Christian.”
Diretso ang tingin ni Nicole.
“May mga baril na. May mga humahabol na. Sa tingin mo ba hindi ko deserve malaman?”
Tahimik ang loob ng van.
Pagkatapos, napayuko si Christian.
“Dahil kay Jiro.”
Yun lang.
Sapat na.
Napasinghap si Nicole.
“Jiro?”
Tumango siya.
“May mga taong gustong gamitin ang mga taong mahalaga sa kanya.”
Tahimik.
“Kasama ako?”
Mas lalong bumigat ang mukha ni Christian.
“Kasama ka.”
Hindi na nagsalita si Nicole.
Sa unang pagkakataon mula nang magsimula ang lahat, nawala ang takot.
Pinalitan ito ng ibang bagay.
Pag-aalala.
“Okay lang ba siya?”
Napatingin si Christian sa kanya.
Hindi si sarili niya ang una niyang tinanong.
Hindi ang nangyari sa kanya.
Si Jiro agad.
Napangiti siya.
Bahagya.
“Oo.”
Tahimik.
“Sigurado?”
“Oo.”
Mas lumuwag ang balikat ni Nicole.
At doon lang napansin ni Christian kung gaano siya nag-aalala para sa kaibigan niya.
—
Sa kabilang sasakyan, tahimik si Monching.
Nakatitig sa tablet.
Sunod-sunod ang reports.
Vehicle descriptions.
Facial matches.
CCTV captures.
Movement logs.
“Sir,” sabi ng tactical lead.
“Tatlo sa suspects identified.”
Tumango si Monching.
“Local assets?”
“Hindi.”
Napatingin siya.
“Imported.”
Mas lalong bumigat ang pakiramdam niya.
Ibig sabihin—
Hindi ito simpleng operasyon.
Pinaghandaan.
Pinondohan.
At may mas malaking kamay sa likod.
Biglang umilaw ang secure line.
WASHINGTON.
Sinagot niya agad.
“Yes, sir.”
Sa kabilang linya, si Ariel.
“Status.”
“Nicole secured. Christian secured. No civilian casualties.”
Tahimik.
Pagkatapos—
“Good.”
Ilang segundo lang.
Pero ramdam ni Monching ang paghinga ni Ariel.
Parang may malaking bato na naalis sa dibdib nito.
“Sir…”
“Ano?”
“Hindi na tayo nasa surveillance phase.”
Tahimik.
Alam nilang pareho iyon.
“We crossed that line in Scarsdale,” sagot ni Ariel.
Putol ang tawag.
Naiwan si Monching sa madilim na sasakyan.
At sa unang pagkakataon sa buong araw, may naisip siyang hindi niya masabi kahit kanino.
Buti na lang wala si Jiro rito para makita ito.
—
Sa Washington, nakaupo si Jiro sa operations room.
Tahimik.
Nakatitig sa monitor kung saan nakikita niyang ligtas nang nakaupo si Nicole sa van.
Hindi niya namalayang ilang minuto na pala siyang nakatitig.
“Anak.”
Napalingon siya.
Si Ariel.
May hawak na dalawang tasa ng kape.
Inabot ang isa.
“Hindi ako nagkakape.”
“Ngayon lang.”
Napangiti si Jiro.
Kinuha ang tasa.
Mainit.
“Salamat.”
Tahimik silang naupo.
Magkatabi.
Hindi magkaharap.
Mas madali yata mag-usap nang ganun.
“Pa…”
“O?”
“Takot ka ba?”
Napatingin si Ariel sa kanya.
Matagal.
Pagkatapos, ngumiti nang bahagya.
“Every day.”
Nagulat si Jiro.
“Talaga?”
“Oo.”
“Akala ko hindi.”
Napangiti si Ariel.
“Ang mga taong nagsasabing hindi sila natatakot, kadalasan sila yung pinaka-delikado.”
Tahimik.
“Ang importante,” dagdag niya, “alam mo kung para saan ka natatakot.”
Napaisip si Jiro.
“Para sa pamilya?”
Tumango si Ariel.
“Exactly.”
Tahimik ulit.
Maya-maya, nagsalita si Jiro.
“Kanina…”
“Hm?”
“Akala ko si Nicole na.”
Hindi niya natapos.
Hindi na kailangan.
Naiintindihan ni Ariel.
“At hindi nangyari.”
Tahimik.
“Dahil nandiyan kayo.”
Napatingin si Ariel sa monitor.
Kay Nicole.
Kay Christian.
Kay Monching.
Sa lahat ng taong kumikilos para sa kanila.
“Hindi,” sabi niya.
Napalingon si Jiro.
“Dahil hindi ka nag-iisa.”
Tahimik.
Mas malalim iyon kaysa sa una niyang naintindihan.
Sa kabilang side ng room, lumapit si Vega.
May bagong file sa kamay.
“Sir.”
Napatingin agad si Ariel.
“Ano?”
Inilapag ni Vega ang tablet sa mesa.
Hindi larawan.
Hindi CCTV.
Hindi Brennan.
Kundi isang lumang passenger manifest mula 2008.
Napatayo agad si Ariel.
Nanlaki ang mata.
“Where did you get this?”
“Swiss archive.”
Tahimik.
Lumapit si Claire mula sa bintana.
“Ano iyon?”
Hindi agad sumagot si Ariel.
Nakatitig lang sa pangalan.
Isang pangalan.
Nasa gitna ng listahan.
At hindi ito Brennan.
Hindi rin Rueda.
Dahan-dahan niyang inangat ang tablet.
“At ngayon lang natin siya nakita ulit.”
Napakunot ang noo ni Claire.
“Sino?”
Huminga nang malalim si Ariel.
Pagkatapos, binasa niya ang pangalan.
“Gabriel Serrano.”
Tahimik.
Walang reaksyon si Jiro.
Walang reaksyon si Vega.
Pero si Claire—
Biglang namutla.
Parang may multong bumalik mula sa nakaraan.
“Hindi…”
Mahina.
Halos bulong.
“Hindi siya pwedeng buhay.” /Itutuloy sa susunod na kabanata