Kabanata 138: Sa dilim ng himlayan
Sabay-sabay namatay ang mga ilaw sa himlayan.
“Protektahan si Gabriel!” sigaw ng pinuno ng Palace team.
Bumukas ang mga ilaw sa helmet ng mga operatiba. Maputlang sinag lamang ang tumama sa kabaong, sa metal na plato, at sa matandang nakaluhod sa sahig.
Putok ang sumunod mula sa labas.
Tinamaan ang salaming pinto. Nagpulasan ang mga operatiba patungo sa pasukan.
“Huwag kayong lahat lumabas!” sigaw ni Gabriel. “Pang-abala iyon. May tao na sila sa loob.”
Isang lalaking nakasuot ng uniporme ng Palace security ang lumapit sa kaniya. Hindi ito kabilang sa dalawang operatibang nagtanggal ng panel, ngunit tama ang ID at komunikasyon nito.
“Dito po tayo,” sabi ng lalaki. “May ligtas na labasan sa likod.”
Napatingin si Gabriel sa boses.
Nanigas siya.
“Siya iyon.”
Hinawakan ng lalaki ang braso ni Gabriel. Nang mapunit ang kanang guwantes nito, kumislap sa hintuturo ang singsing ni Rafael Rueda.
Sumugod ang isang operatiba. Binaril ito ng lalaki sa binti, saka hinila si Gabriel patungo sa gilid ng himlayan.
Patay ang pangunahing linya. Tanging putol-putol na tunog mula sa hiwalay na body camera ang nakararating kay Vega.
“May nagpapaputok sa loob,” sabi niya. “At may gumagalaw papunta sa likurang pader.”
Naalala ni Claire ang maliit na pinto sa Foundation, ang lagusan sa silid ni Papa, at ang mga rutang laging nakatago sa likod ng ordinaryong pader.
“Kabisa ko ang himlayan,” sabi ni Claire. “May service exit sa likod ng altar. Doon siya pupunta.”
Nagpumiglas si Gabriel at nahablot ang ID sa leeg ng lalaki. Napigtas ang tali. Nabitawan siya nang sumulpot ang dalawang operatiba mula sa gilid.
Tumakbo ang lalaking may singsing.
Binuksan nito ang makitid na pinto sa likod ng altar at bumaba sa hagdan. Sumunod ang Palace team.
Humantong ang hagdan sa lumang daanan sa ilalim ng sementeryo. Sa dulo, may motorsiklong naghihintay.
Pinaandar iyon ng lalaki.
Bumaril ang isang operatiba sa gulong, ngunit tumama lamang ang bala sa pader. Kumawala ang motorsiklo sa makitid na lagusan at lumabas sa kabilang kalsada.
Hindi na nila naabutan.
Bumalik ang mga ilaw sa himlayan makalipas ang ilang minuto. Nasa sahig si Gabriel, hawak ng dalawang operatiba. Hindi nagalaw ang metal na plato.
Muling lumitaw ang mukha ni Monet sa tablet.
“Nasaan siya?”
“Nakatakas,” sagot ng pinuno. “Pero naiwan niya ito.”
Itinaas nito ang napunit na ID.
Napatitig si Monet sa larawan.
“Director Marco Leon,” sabi niya. “Palace security. Labingwalong taon na siyang nasa serbisyo.”
Mabilis na binuksan ni Vega ang personnel file. Kumpleto ang rekord: birth certificate, paaralan, military service, at clearance. Ngunit iisang araw nilikha ang lahat ng unang digital entries.
Ang araw na inilipat si Jiro kay Esther.
“Gawa ang pagkatao niya,” sabi ni Jiro.
Tumango si Gabriel.
“Iyan ang pangalang nilikha gamit ang lumang archive ng Malacañang.”
“Anong tunay niyang pangalan?” tanong ni Nicole.
Tumingin si Gabriel sa singsing na nakikita pa rin sa huling kuha ng body camera.
“Sinabi ni Tomas bago siya namatay.”
Huminga siya nang mabigat.
“Ang lalaking iyan ang anak ni Renato Salcedo.” /Itutuloy sa susunod na kabanata