Kabanata 122: Ang binagong mensahe
“Ang ama ni Nicole ay Rueda.”
Umalingawngaw ang huling pangungusap mula sa lumang linya.
Walang gumalaw sa silid-operasyon sa Washington.
Si Jiro, nakatingin kay Nicole sa screen.
Si Nicole naman, nakatitig kay Monet.
Pero hindi gulat ang unang nakita ni Jiro sa mukha ni Monet.
Pagtutol.
Mabilis.
Malinaw.
“Hindi,” sabi ni Monet.
Napalingon ang lahat sa kanya.
“Hindi Rueda ang ama ni Nicole.”
“Sigurado ka?” tanong ni Ariel.
“Ako ang ina niya.”
Hindi tumaas ang boses ni Monet.
Hindi na kailangan.
“Ang ama niya ang nagdala sa akin ng listahan ng mga batang binabantayan.”
“Kasama roon ang batang lalaki sa Tatalon.”
“Hindi siya Rueda.”
“Hindi rin De Dios.”
“Hindi rin Brennan.”
“Kasama siya sa lumang network ng Velasco, pero hindi sa dugo.”
Naalala ni Jiro ang mga unang sinabi ni Monet.
Ang tahimik na tagapagdala.
Ang listahan.
Ang pagkamatay na tinawag na aksidente.
Hindi pwedeng biglang burahin iyon ng isang lumang recording.
“Vega,” sabi ni Jiro.
“Suriin mo yung boses.”
Mabilis kumilos si Vega.
Pinatugtog niya muli ang huling bahagi.
“Wag sundin ang singsing ni Rafael.”
“Wag buksan ang sulat kapag hawak ng takot.”
“At kung kasama ninyo ang batang babae sa Tatalon…”
Huminto ang tunog.
May maliit na putol.
Halos hindi marinig.
Pagkatapos:
“Ang ama ni Nicole ay Rueda.”
“May dugtong,” sabi ni Vega.
“Ano?” tanong ni Claire.
“Hindi tuloy-tuloy ang recording.”
“Magkaiba ang ingay sa likod.”
“Magkaiba rin ang hinga bago at pagkatapos ng putol.”
Napahigpit ang hawak ni Jiro sa singsing.
“Binago.”
“Oo,” sabi ni Vega.
“Ang unang bahagi posibleng tunay.”
“Yung huling pangungusap, idinagdag.”
Tahimik.
Isa na namang lihim na ginawang patibong.
Isa na namang pangalan na itinapon para magkagulo sila.
“Bakit Rueda?” tanong ni Nicole.
Si Ariel ang sumagot.
“Para pagdudahan natin ang isa’t isa.”
“Para magmukhang lahat ng daan, bumabalik sa pamilya namin.”
“At para mawala sa totoong ama mo ang tingin natin,” dagdag ni Jiro.
Napatingin sa kanya si Monet.
Tama siya.
Kung abala silang hanapin ang isang Rueda, hindi nila hahanapin ang tahimik na lalaking nasa lumang Velasco network.
Yung lalaking namatay umano sa aksidente.
Yung lalaking nagdala ng listahan.
—
Biglang umalog ang sasakyang kinalalagyan nina Nicole at Monet.
Malakas na kalabog sa likod.
Napayuko si Nicole.
“Tinamaan tayo!” sigaw ng tauhan.
Isa sa tatlong sasakyang sumusunod ang bumangga sa likuran nila.
“Bilis!” sigaw ni Monet.
Humataw ang drayber.
Sa unahan, may sasakyang pahalang na humarang sa kalsada.
“Sa kanan!” sigaw ni Nicole.
“May eskinita diyan.”
“Hindi kasya!”
“Kasya.”
“Diyan dumadaan yung delivery ng harina.”
Kumanan ang drayber.
Halos sumayad ang sasakyan sa dalawang pader.
May tumilapon na basurahan.
May natumbang karatula.
Pero nakalusot sila.
Hindi nakasunod ang malaking sasakyan.
Isang motorsiklo lang ang nakapasok sa eskinita.
Dalawa ang sakay.
May inihagis sila sa likod ng sasakyang Rueda.
Kumapit ang maliit na metal sa salamin.
“Tagasubaybay,” sabi ng tauhan.
“Wag huminto,” sabi ni Jiro mula Washington.
Tumingin si Nicole sa metal na nakadikit sa salamin.
Pagkatapos, kinuha niya ang mahabang sipit na gamit ng mga tauhan sa pouch.
Binuksan niya nang kaunti ang bintana.
“Nicole!” sigaw ni Jiro.
“Hindi ako lalabas.”
Inipit niya ang metal gamit ang sipit.
Isang hila.
Tumilapon iyon sa kalsada.
Dumikit sa harapang bahagi ng motorsiklo.
Napreno ang drayber nito.
Sumemplang ang motorsiklo sa gilid, pero nakabangon agad ang dalawang sakay.
Naputol lang ang habol.
Hindi ang panganib.
“Dalawang kanto na lang ang panaderya,” sabi ng drayber.
“Buksan lahat ng ilaw pagdating,” utos ni Jiro.
“Wag itago ang sasakyan.”
“Doon tayo sa maraming tao.”
—
Sa San Juan, bumalik ang putol-putol na kuha mula sa lumang annex ng talaan.
Nasa ilalim na sina Dan at Melissa.
Buhay silang dalawa.
Sa itaas, nakatali pa rin si Marta.
Nasa tapat niya ang lalaking may singsing ni Rafael.
Hindi pa rin malinaw ang mukha.
Pero nakita ni Jiro ang isang bagay na hindi niya napansin kanina.
Mali ang daliri.
“Pa,” sabi niya.
“Ano?”
“Saang kamay isinusuot ang singsing ni Rafael?”
“Kanang kamay.”
“Aling daliri?”
“Hintuturo.”
Pinalaki ni Vega ang kuha.
Nasa kaliwang palasingsingan ng lalaki ang singsing.
Hindi iyon pagkakamali ng tagapagmana.
Hindi siya pinalaking gumamit nito.
“Hindi siya Rafael,” sabi ni Jiro.
“Hindi rin tunay na tagapagmana.”
“May suot lang siyang singsing.”
Nakita niyang bahagyang gumalaw si Marta.
Parang narinig niya kahit hindi naman dapat.
O baka pareho lang sila ng napansin.
Lumapit ang lalaki kay Marta.
“Susunod ka,” sabi nito.
Mahina ang tawa ni Marta.
“Hindi mo man lang alam kung paano isuot.”
Natigilan ang lalaki.
Sapat na iyon.
Sapat para mabasag ang anyo niyang kontrolado.
“Romy,” sabi ni Jiro.
“Ngayon.”
—
Bumukas ang pinto sa gilid.
Pumasok si Romy.
Kasunod si Christian.
Pinakawalan ni Christian ang laman ng pamatay-sunog.
Kumapal ang puting ulap sa silid.
Nagpaputok ang isang bantay.
Tumama sa kisame.
“Baba!” sigaw ni Romy.
Hinampas ni Christian ng bakal na tubo ang kamay ng bantay.
Nalipad ang baril.
Tumakbo si Romy kay Marta.
Sa ilalim, lumitaw si Dan kasama si Melissa.
Duguan ang noo ni Melissa.
Nakatali pa ang isang kamay niya.
Pero nakakalakad.
“Ilabas niyo sila!” sigaw ni Jiro.
Hindi siya maririnig nang diretso.
Pero narinig siya ni Romy sa linya.
Hinila ni Romy si Marta.
Si Christian ang umalalay kay Melissa.
Si Dan, naiwan sa likod nila.
“Dan!” sigaw ni Melissa.
“Sumunod ka!”
Pero nakatingin si Dan sa lalaking may singsing.
Sa puting ulap, hindi na makita nang malinaw ang mukha nito.
“Nasaan ang envelope?” tanong ng lalaki.
Hindi sumagot si Dan.
Ngumiti lang siya.
“Hindi mo alam.”
At doon naintindihan ni Jiro.
Wala kay Dan ang envelope.
Hindi niya ito dinala sa loob.
Iniwan niya sa rutang alam lang nila ni Mang Raul.
Ginawa niya mismo ang babala niya kay Jiro.
Hindi niya hinayaang dalhin ng takot ang sulat sa maling tao.
—
Nakarating ang sasakyang Rueda sa panaderya.
Bukas na ang mga ilaw.
May mga bumibili ng pandesal.
May mga tricycle sa kanto.
May nagbubuhat ng sako ng harina.
May mga matang nakatingin.
Bumaba si Nicole.
Kasunod si Monet.
Hindi sila nagtago.
Sa harap ng pinto, may kahon ng Malinis.
May puting guhit na gawa sa chalk.
Hindi tahi.
Hindi maayos.
Tunay na marka ng lumang ruta.
“Wag hawakan,” sabi ni Jiro.
Lumapit ang tauhan at sinuri ang kahon.
Walang tagasubaybay.
Walang aktibong kagamitan.
Binuksan nila ang panlabas na takip.
Isang lumang larawan ang nasa loob.
Si Monet, mas bata.
Katabi ang lalaking hindi nakaharap sa lente.
Sa kanyang leeg, may maliit na pendant ng Velasco network.
Hindi singsing ng Rueda.
Hindi simbolo ng De Dios.
Yung parehong uri ng pendant na suot ni Dan.
At sa kamay niya, hawak ang papel na may nakasulat:
BATANG LALAKI SA TATALON.
BANTAYAN HANGGANG TAMANG EDAD.
Nanginig ang kamay ni Monet.
“Siya,” sabi niya.
Napatingin si Nicole.
“Yung tatay ko?”
Tumango si Monet.
“Siya ang nagdala ng listahan.”
Binaligtad ng tauhan ang litrato.
May sulat sa likod.
HINDI AKSIDENTE ANG PAGKAMATAY NIYA.
MAY NAKAKITA SA KANYA SA SAN JUAN.
Napalingon si Jiro sa kuha mula sa annex.
San Juan.
Lumang records building.
Salcedo.
Marta.
Melissa.
At yung lalaking may suot na singsing na hindi niya alam gamitin.
“Vega,” sabi ni Jiro.
“Ihambing mo yung katawan sa litrato at yung lalaki sa annex.”
Hindi mukha.
Tindig.
Balikat.
Kaliwang kamay.
Ilang segundo ang lumipas.
Pagkatapos, lumitaw ang magkatabing larawan.
Parehong bahagyang nakababa ang kanang balikat.
Parehong may peklat sa likod ng kaliwang kamay.
Pero magkaiba ang edad.
Hindi pwedeng parehong tao.
“Hindi siya ang ama ni Nicole,” sabi ni Vega.
“Pero malamang kilala niya.”
Sa San Juan, tuluyan nang luminaw ang mukha ng lalaking may singsing.
Napahawak si Monet sa bibig.
Kilala niya.
Hindi Rueda.
Hindi Brennan.
Hindi rin Salcedo.
“Siya yung nag-ayos ng aksidente,” sabi niya.
“Sinong siya?” tanong ni Nicole.
Bago sumagot si Monet, nagsalita ang lalaki sa annex.
Diretso sa nakatagong lente.
Diretso sa kanila.
“Sabihin mo kay Nicole, hindi namatay ang ama niya sa aksidente.”
Ngumiti siya.
“Ako ang nagdala sa kanya kay Salcedo.” /Itutuloy sa susunod na kabanata