Kabanata 105: Si Melissa
Si Melissa.
Hindi agad nakapagsalita si Dan.
Sa loob ng lumang outpost, parang biglang nawala ang lahat ng tunog.
Yung mahina at putol-putol na kuryente.
Yung hangin sa basag na bintana.
Yung paghinga ni Mang Raul sa tabi niya.
Lahat nawala.
Isang pangalan lang ang naiwan.
Melissa.
Yung kapitbahay mula Tatalon.
Yung kasama ni Alice Garoche sa welcome dinner sa La Vista.
Yung babaeng nandoon noong ipinakilala ni Claire si Jiro sa mga taong nagmahal sa kanya bago pa niya nalaman kung sino talaga ang mga magulang niya.
Yung babaeng hindi pinansin ng lahat dahil mukhang normal.
Mukhang kapitbahay.
Mukhang usisera.
Mukhang isa lang sa mga natuwa para kay Jiro.
Pero ayon kay Miguel—
Siya ang taong naiwan ni Luis De Dios.
“Pa,” sabi ni Dan sa lumang keypad phone.
“Sigurado ka?”
Sa kabilang linya, mabigat ang hinga ni Miguel.
“Hindi ko sasabihin kung hindi ako sigurado.”
Napatingin si Dan kay Mang Raul.
Tahimik lang ito.
Pero nakita ni Dan ang pagbabago sa mukha nito.
Kilala rin ni Mang Raul ang bigat ng pangalan.
“Si Melissa ang nagsabi kay Alice?” tanong ni Dan.
“Oo.”
“Pero paano siya naging tao ni Luis?”
“Hindi siya nagsimula bilang tao ni Luis.”
Mas delikado iyon.
Kapag isang tao ay hindi nagsimula bilang espiya, mas mahirap makita.
Mas mahirap pagdudahan.
Mas mahirap tanggalin sa paligid.
“Kung hindi siya nagsimula bilang tao ni Luis, ano siya?” tanong ni Dan.
“Utang,” sagot ni Miguel.
Tahimik.
Isang salita lang.
Pero sapat.
Sa mundong iniwan ni Luis De Dios, hindi laging pera ang hawak sa tao.
Minsan utang.
Minsan takot.
Minsan pabor na hindi natatapos bayaran.
“Anong utang?” tanong ni Dan.
“Matagal na,” sagot ni Miguel.
“Noong mayor pa si Claire sa San Juan, may lumang tauhan si Luis na tumulong sa pamilya ni Melissa.”
“Hindi direkta.”
“Hindi nakapangalan kay Luis.”
“Pero galing sa kanya.”
Napakunot ang noo ni Dan.
“Pamilya ni Melissa?”
“Oo.”
“Bakit siya napunta sa Tatalon?”
“Dahil doon nila gustong may mata.”
Nanlamig si Dan.
Doon nila gustong may mata.
Tatalon.
Lugar ni Jiro.
Lugar ni Esther.
Lugar nina Nicole, Christian at Monching.
Lugar na inakalang taguan.
Lugar na inakalang ligtas dahil mahirap, magulo, at malayo sa mundo ng Rueda at De Dios.
Pero may mata pala roon.
Hindi Brennan.
Hindi pa.
Kay Luis.
“Alam ba ni Melissa kung sino si Jiro?” tanong ni Dan.
“Noong una, hindi.”
“Pero alam niyang may batang binabantayan?”
“Oo.”
“At noong nakita niyang dinala si Jiro sa La Vista…”
Huminto si Dan.
Naintindihan niya bago pa matapos ang tanong.
Sa kabilang linya, mabagal na sumagot si Miguel.
“Noon niya nalaman na oras na.”
—
Napaupo si Dan sa gilid ng lumang mesa.
Ngayon mas malinaw na ang nangyari.
Hindi basta nakapuslit si Alice Garoche sa welcome dinner.
Hindi basta may kapitbahay na nagsama ng reporter.
Hindi basta may exclusive si Alice dahil magaling siya sa Senate beat.
May nagtulak.
Si Melissa ang daan.
Hindi ibig sabihin alam ni Alice ang buong laro.
Hindi ibig sabihin alam niyang may Brennan.
Hindi ibig sabihin alam niyang may Rueda, Serrano, Velasco, o kampanaryo.
Pero ginamit ang pagiging reporter niya.
Ginamit ang mata niya.
Ginamit ang bilis ng balita.
At sa isang artikulo—
Lumabas si Jiro sa mundo.
Napilitang magpatawag ng press conference si Claire sa Manila Hotel.
Napilitang bumalik si Ariel mula New York.
Napilitang gumalaw ang Brennan.
Napilitang mabuksan ulit ang lumang digmaan.
Lahat iyon, nagsimula sa isang taong mukhang kapitbahay lang.
“Bakit gagawin iyon ni Luis?” tanong ni Dan.
“Patay na siya.”
“Patay ang katawan,” sagot ni Miguel.
“Hindi ang plano.”
Tumayo si Dan.
Napatingin siya sa madilim na bintana ng outpost.
“Pero si Luis ang dahilan kaya itinago si Jiro noon, di ba?”
“Dahil ayaw niya kay Ariel.”
“Dahil hindi niya makontrol si Ariel.”
“Dahil ayaw niyang may batang magdudugtong kay Claire at sa Rueda.”
“Oo.”
“Kung ganoon, bakit ipapalabas niya si Jiro pagdating ng panahon?”
Tumahimik si Miguel.
Ilang segundo.
Mahaba.
Mabigat.
Pagkatapos, sinabi niya ang sagot.
“Dahil kung hindi niya makontrol ang bata habang bata pa…”
Huminga ito nang malalim.
“…kokontrolin niya ang gulo sa oras na lumabas ito.”
Nanigas si Dan.
Iyon si Luis.
Kahit patay, gusto pa ring siya ang unang galaw.
Kung hindi niya kayang burahin ang lihim, ilalabas niya ito sa oras na siya ang may itinanim na tao.
Kung hindi niya kayang angkinin si Jiro, gagawin niyang dahilan si Jiro para magbanggaan ang lahat.
Claire.
Ariel.
Brennan.
Rueda.
Serrano.
Velasco.
At ngayon, pati si Dan.
—
“Nasaan si Melissa ngayon?” tanong ni Dan.
“Hindi ko alam.”
“Ano ibig mong sabihing hindi mo alam?”
“Wala na siya sa Tatalon.”
“Kailan?”
“Pagkatapos lumabas ang article ni Alice.”
“Mula noon?”
“Oo.”
“Bakit ngayon mo lang sinabi?”
Tumigas ang boses ni Miguel.
“Dahil ngayon ko lang nakuha ang kumpirmasyon.”
“Kanino?”
“Sa taong naghatid sa kanya palabas.”
Tahimik.
“Network?”
“Hindi.”
“Brennan?”
“Hindi rin.”
“Kung ganoon, sino?”
Saglit na katahimikan.
Pagkatapos—
“Tauhan ni Luis.”
Mas humigpit ang hawak ni Dan sa phone.
“May pangalan?”
“Meron.”
“Sabihin mo.”
“Renato Salcedo.”
Hindi kilala ni Dan ang pangalan.
Pero kilala niya ang klase.
Mga taong hindi nasa headline.
Hindi nasa entablado.
Hindi nasa litrato.
Pero nasa pinto.
Nasa sasakyan.
Nasa likod ng opisina.
Mga taong nagbubukas at nagsasara ng daan.
“Dating aide ni Luis?” tanong ni Dan.
“Mas masama.”
“Fixer?”
“Cleaner.”
Tahimik.
Cleaner.
Ibig sabihin, siya ang nag-aayos kapag may kailangang mawala.
Tao.
Papeles.
Testigo.
Bakas.
“Buhay pa siya?”
“Oo.”
“Nasaan?”
“Maynila.”
“Saan sa Maynila?”
“Malapit sa lumang mundo ni Luis.”
Napatingin si Dan kay Mang Raul.
Hindi na niya kailangang sabihin.
May bagong ruta.
May bagong panganib.
At mas malapit ito kay Claire kesa sa Brennan.
“Dan,” sabi ni Miguel.
“Wag kang didiretso kay Salcedo.”
“Hindi ako tanga.”
“Hindi sapat ang hindi pagiging tanga.”
“Si Salcedo hindi field man.”
“Hindi siya basta humahabol.”
“Pinapagalaw niya ang tao para ikaw ang lumapit.”
Tumingin si Dan sa mesa.
Nandoon ang tape.
Ang pouch.
Ang liham ni Gabriel.
Ang litrato ni Esther at baby Jiro.
Lahat hawak niya.
Pero ngayon, may isa pang katotohanang kailangang makarating kina Jiro.
Hindi lang Brennan ang kalaban.
Hindi lang labas.
May naiwan si Luis sa loob ng lumang mundo ni Claire.
At iyon ang unang naglabas kay Jiro sa publiko.
—
Biglang may kumaluskos sa labas ng outpost.
Tumaas ang kamay ni Mang Raul.
Hudyat na tumahimik.
Hindi na nagsalita si Dan.
May yabag.
Isa.
Dalawa.
Hindi mabilis.
Hindi nagmamadali.
Parang alam ng taong papalapit na wala silang madaling takasan.
Sa phone, nagsalita si Miguel.
“May kasama ka?”
“Si Raul.”
“May iba?”
“Wala.”
“Kung ganoon, umalis ka na.”
“May tao sa labas.”
“Dan.”
Mas mabigat ang boses ni Miguel.
“Kung tinawagan kita sa phone na ‘yan, ibig sabihin delikado na ang lugar.”
Napatingin si Dan sa phone.
Doon niya lang naisip.
Sino ang nag-iwan ng phone?
Paano nalaman ni Miguel ang number?
At kung alam ni Miguel—
Baka alam din ng iba.
“Raul,” bulong ni Dan.
Tumango si Mang Raul.
Naintindihan agad.
Hindi na nila kailangang mag-usap.
Kinuha ni Dan ang tape.
Ipinasok sa loob ng sapatos.
Kinuha ang phone.
Tinanggal ang battery.
Tinanggal ang SIM.
Binasag ang SIM gamit ang likod ng maliit na kutsilyo ni Mang Raul.
Sa labas, huminto ang yabag.
May boses.
Hindi malamig na boses ng Brennan.
Hindi rin boses ni Miguel.
Boses babae.
“Dan.”
Nanigas siya.
Hindi siya lumapit sa pinto.
“Hindi ako kalaban,” sabi ng babae.
Tiningnan siya ni Mang Raul.
Umiling ito.
Huwag.
Pero nagsalita ulit ang babae.
“Pinadala ako ni Melissa.”
Parang may malamig na kamay na humawak sa batok ni Dan.
Melissa.
Hindi pa rin siya lumapit.
“Pangalan,” sabi niya.
Tahimik sa labas.
Pagkatapos:
“Lanie.”
Hindi kilala ni Dan.
“Bakit kita paniniwalaan?”
“Dahil alam ko kung saan dinala si Melissa pagkatapos ng hapunan sa La Vista.”
Hindi gumalaw si Dan.
“Sabihin mo.”
“Hindi dito.”
“Sabihin mo.”
Tahimik.
May ibang tunog sa labas.
Hindi yabag.
Hindi tao.
Sasakyan.
Papalapit.
Mabilis.
“Wala kang oras,” sabi ni Lanie.
“May dalawang kotseng paparating. Hindi sila kasama ko.”
Sumilip si Mang Raul sa basag na bahagi ng bintana.
Dalawang ilaw.
Mabilis papalapit.
Tama siya.
Kailangan pumili ni Dan.
Hindi niya kilala si Lanie.
Pero kung papasok ang dalawang kotseng iyon, tapos na.
“Raul,” bulong niya.
“Likod.”
“Walang likod.”
“Meron na ngayon.”
Hinila ni Mang Raul ang lumang cabinet sa gilid.
Sa likod nito, may butas sa pader.
Maliit.
Hindi pinto.
Pero kasya ang tao kung pipilitin.
“Akala ko outpost ito,” sabi ni Dan.
“Outpost nga.”
“Bakit parang pugad ng daga?”
“Dahil daga ang laging nabubuhay.”
Wala nang panahon para tumawa.
Inuna ni Mang Raul ang pouch.
Isiniksik sa butas.
Sumunod si Dan.
Sumabit ang balikat niya.
Masakit.
Pero nakalusot.
Paglabas nila sa likod ng pader, nasa makitid silang kanal sa likod ng outpost.
Madilim.
Mabaho.
Pero may daan.
Nandoon si Lanie.
Payat.
Maiksi ang buhok.
May hawak na maliit na bag.
At sa leeg niya—
May maliit na rosaryo.
Hindi iyon simbolo ng network.
Hindi singsing.
Hindi pendant.
Rosaryo.
Biglang naalala ni Dan si Esther.
Yung babaeng humahawak ng rosaryo kapag natatakot.
Pero hindi iyon sapat na patunay.
Pwedeng totoo si Lanie.
Pwedeng pain.
“Anong gusto mo?” tanong ni Dan.
“Hindi ako ang may gusto.”
“Sino?”
“Si Melissa.”
“Asan siya?”
“Tago.”
“Kanino?”
“Kay Salcedo.”
“Buhay?”
Tumango si Lanie.
“Pero hindi na siya malaya.”
Doon kumirot ang dibdib ni Dan.
Ibig sabihin, hindi simple ang pagtataksil.
Hindi rin simple ang sisi.
Si Melissa, pwedeng ginamit.
Pwedeng may utang.
Pwedeng pinilit.
Pwedeng may alam na ngayon pero huli na.
Sa harap ng outpost, huminto ang mga sasakyan.
May pinto na bumukas.
May lalaki na sumigaw.
“Pasukin n’yo!”
Lanie grabbed Dan’s wrist.
Hindi.
Tinama ni Dan ang sarili sa mismong sandali.
Hinawakan ni Lanie ang pulso niya.
“Kung gusto mong malaman kung bakit niya dinala si Alice sa La Vista, sumama ka.”
Hindi gumalaw si Dan.
“Bakit kita susundan?”
Dumukot si Lanie sa bag.
Mabilis na itinaas ni Mang Raul ang kutsilyo.
“Dahan-dahan,” sabi ni Dan.
Inilabas ni Lanie ang maliit na papel.
Luma.
May tupi.
Iniabot niya.
Hindi lumapit si Dan.
Si Mang Raul ang kumuha.
Tiningnan.
Pagkatapos, ibinigay kay Dan.
Sa papel, may sulat-kamay.
Hindi ni Gabriel.
Hindi ni Miguel.
Babae ang sulat.
At ang unang linya:
KUNG NAKARATING ITO KAY DAN, IBIG SABIHIN HULI NA AKO.
Sa ilalim:
MELISSA.
Nanlamig si Dan.
Binasa niya ang kasunod.
Hindi ko alam noon kung sino si Jiro.
Ang alam ko lang, may batang kailangang bantayan sa Tatalon.
Akala ko utang lang ito.
Akala ko pabor lang ito para mabayaran ang buhay na iniligtas nila sa pamilya ko.
Pero nang makita ko siya sa La Vista, naintindihan ko.
Hindi na siya batang binabantayan.
Siya na ang batang ilalabas nila.
Kaya dinala ko si Alice.
Hindi para ipahamak siya.
Kundi dahil kung hindi siya lalabas sa sarili niyang ilaw, ilalabas siya ni Salcedo sa dilim.
Napatigil si Dan.
Mas malinaw.
Mas masakit.
Hindi simpleng ipinahamak ni Melissa si Jiro.
Oo, siya ang nagdala kay Alice.
Oo, siya ang nagbukas ng pinto sa balita.
Pero ayon sa sulat, ginawa niya iyon dahil may mas madilim na plano si Salcedo.
Kung si Alice ang naglabas, may balita.
May publiko.
May press conference.
May pagkakataon si Claire na magsalita sa Manila Hotel.
Pero kung si Salcedo ang naglabas—
Baka walang camera.
Baka walang publiko.
Baka kidnap.
Baka blackmail.
Baka patibong na hindi na nila mababawi.
Tumingin si Dan kay Lanie.
“Bakit hindi lumapit si Melissa kay Claire?”
“Dahil hawak ni Salcedo ang kapatid niya.”
“Buhay?”
“Buhay.”
“Nasaan?”
“Hindi ko alam.”
“Pero alam ni Melissa?”
“Oo.”
Sa harap, may malakas na bagsak.
Sinisira na nila ang pinto ng outpost.
“Takbo,” sabi ni Mang Raul.
Tumakbo sila sa kanal.
Si Lanie ang nauuna.
Si Dan sa gitna.
Si Mang Raul sa likod.
Hawak ni Dan ang liham ni Melissa.
Sa bawat hakbang, mas luminaw ang bagong katotohanan.
Si Melissa ang nagdala kay Alice.
Totoo.
Si Melissa ang nagbukas ng pinto sa balita.
Totoo.
Pero sa likod niya, may Salcedo.
Tauhan ni Luis.
Cleaner.
Tagapagpatuloy ng lumang bilin.
At kung totoo ang sinabi ni Melissa, hindi niya inilabas si Jiro para sirain ito.
Inilabas niya ito bago pa ito mailabas sa mas madilim na paraan.
—
Sa dulo ng kanal, may motorsiklo.
Isa lang.
“Tatlo tayo,” sabi ni Dan.
“Hindi,” sagot ni Lanie.
“Dalawa lang ang aalis.”
Napalingon siya.
“Ano?”
May hinagis si Lanie kay Dan.
Isang maliit na USB drive.
“Message ni Melissa. Para kay Jiro.”
“Kailangan mong sumama.”
“Hindi pwede.”
“Bakit?”
Sa malayo, narinig nila ang boses ng mga humahabol.
“Nandito sila!”
Hinawakan ni Lanie ang rosaryo sa leeg niya.
“Dahil ako ang susunod nilang hahanapin.”
“Lanie—”
“Sabihin mo kay Jiro, humingi ng tawad si Melissa.”
“Sabihin mo, hindi niya alam kung paano itama ang ginawa niya.”
“Pero sinusubukan niya.”
Gustong makipagtalo ni Dan.
Pero wala nang oras.
Pinaandar na ni Mang Raul ang motor.
Sumakay si Dan.
Bago sila umalis, huling tanong niya:
“Asan si Salcedo?”
Tumingin si Lanie sa kanya.
“Kung saan nagsimula ang lahat para kay Claire.”
“San Juan.”
Humataw ang motor.
Bago sila makalayo, may unang putok sa likod nila.
Hindi alam ni Dan kung tinamaan si Lanie.
Hindi siya lumingon.
Hindi niya kayang lumingon.
Dahil hawak niya ngayon ang tape ni Gabriel.
Ang litrato ni Esther.
Ang liham ni Melissa.
At ang USB para kay Jiro.
Apat na piraso ng katotohanan.
Apat na dahilan para hindi siya mahuli.
Sa dilim ng kalsada, habang humaharurot sila palayo, isang bagay ang malinaw kay Dan.
Ang laban ay hindi na lang Brennan laban Rueda.
May sariling multo ang De Dios.
At si Jiro ang batang pilit ginigising ng lahat. /Itutuloy sa susunod na kabanata