Kabanata 101: Takbo sa dagat
Hindi lumingon si Dan.
Kahit narinig niya ang sigaw mula sa pampang.
“Jose Daniel!”
Matagal na niyang hindi narinig ang pangalang iyon mula sa bibig ng kalaban.
Sa Bolinao, siya si Dan.
Kuya Dan.
Yung tahimik na lalaking marunong magkumpuni ng makina ng bangka.
Yung lalaking hindi nagkukwento kung saan siya galing.
Yung lalaking marunong mawala kahit nasa harap mo lang.
Pero sa isang sigaw, bumalik ang lahat.
Jose Daniel Serrano.
Anak ni Miguel Serrano.
Unang takip.
Unang maling direksyon.
Unang batang itinago para malito ang mga Brennan.
At ngayon, muli siyang hinahanap.
Mas pinaharurot niya ang maliit na bangka.
Sumabog ang tubig sa magkabilang gilid.
Umangal ang lumang makina.
Luma.
Maingay.
Pero matibay.
Parang siya.
Hindi maganda tingnan.
Hindi bago.
Pero marunong mabuhay.
Sa loob ng shirt niya, nakadikit sa balat niya ang envelope.
PARA KAY JIRO, KUNG DUMATING ANG PANAHON.
Hindi ito para kay Ariel.
Hindi ito para kay Claire.
Hindi ito para kay Monching.
Para kay Jiro.
Iyon ang malinaw.
Iyon ang iniwan ni Gabriel Serrano.
At ngayon, nang nabuksan na ang singsing, nang nasunog na ang kampanaryo, nang lumitaw na ulit ang mga Brennan sa Maynila at Amerika, wala na siyang puwedeng ipagpaliban.
Dumating na ang panahon.
—
Sa likod, may isa pang makinang umingay.
Napalingon si Dan nang bahagya.
May motorized banca na umaalis mula sa kabilang bahagi ng pampang.
Dalawa ang sakay.
Hindi mangingisda.
Hindi taga-Bolinao.
Masyadong diretso ang tingin.
Masyadong bago ang bangka.
Masyadong tahimik ang mga galaw.
“Ang bilis n’yo naman,” bulong niya.
Hinawakan niya ang pendant sa dibdib.
Yung simbolong kapareho ng nasa singsing ni Claire.
Kapareho ng nasa hatch sa kampanaryo.
Kapareho ng nasa lumang kahong nakita nina Monching at Christian sa ilalim ng San Isidro Labrador.
Hindi kayamanan ang tinatago nito.
Tao.
Pangalan.
Daan.
At si Jiro ang tunay na nagbubukas.
—
Hinila ni Dan ang bangka pakaliwa.
Doon sa mababaw na bahagi.
Alam niya ang tubig.
Alam niya ang bato.
Alam niya kung saan dapat dumaan ang bangkang maliit.
Alam niya kung saan masisira ang bangkang nagmamadali.
Sa likod, tuloy ang habol.
Mas malakas ang makina nila.
Mas mabilis ang bangka nila.
Pero hindi nila kabisado ang lugar.
Dumaan si Dan sa pagitan ng dalawang mabatong bahagi.
Makitid.
Delikado.
Kailangan eksakto ang anggulo.
Sa likod, may sumigaw.
“Left! Left!”
Huli na.
KRAK!
Tumama ang humahabol na bangka sa bahura.
Umangat ang unahan.
Napahinto.
Isa sa mga sakay, halos tumilapon.
Hindi ngumiti si Dan.
Walang oras.
Dahil sa kabilang side ng bay, may isa pang bangkang lumitaw.
Mas malayo.
Mas maingat.
Hindi ito humahabol.
Humaharang.
“May plano rin kayo,” bulong niya.
Huminga siya nang malalim.
“Pero hindi sa tubig ko.”
—
May maliit na pasukan sa likod ng mangrove area.
Hindi ito alam ng turista.
Hindi ito alam ng bagong mangingisda.
At lalo nang hindi ito alam ng mga taong ipinadala lang para manakot.
Noong bata pa si Dan, doon siya tinuruan ni Miguel tumakas.
“Kapag hinahanap ka nila sa lupa, anak,” sabi noon ni Miguel, “maging alon ka.”
Hindi niya naintindihan noon.
Ngayon, iyon na ang buhay niya.
Pinaharurot niya ang bangka papasok sa pagitan ng mga bakawan.
Tumama ang mga dahon sa mukha niya.
Sumabog ang tubig sa makitid na daanan.
Sa likod, nag-alangan ang humaharang na bangka.
Maliit ang bukana.
Madilim.
Mababa ang sanga.
At doon sila nagkamali.
Dahil iyon ang tunay na daan palabas.
—
Pagkaliko ni Dan sa pangalawang sanga ng tubig, pinatay niya ang makina.
Biglang tumahimik.
Tanging lagaslas ng tubig at hinga niya ang naroon.
Hinila niya ang bangka sa gilid, sa ilalim ng makakapal na ugat ng bakawan.
Tinakpan niya ito ng lumang lambat na nakasabit doon.
Matagal na niyang inihanda iyon.
Hindi dahil alam niyang ngayong araw ito mangyayari.
Kundi dahil lahat ng itinago sa kanya ni Miguel ay may isang aral:
Kapag Rueda at Brennan ang gumagalaw, walang aksidente.
Lumubog ang paa niya sa putik hanggang bukung-bukong.
Bitbit niya ang envelope.
Bitbit niya ang pendant.
Hindi niya kinuha ang baril sa kubo.
Hindi dahil wala siyang tapang.
Kundi dahil mas mahalaga ang hindi siya mahuli.
Kung mahuli siya, maaabot ng Brennan ang susunod na mensahe.
Kung maabot nila ang mensahe, mauuna sila kay Jiro.
At kung mauuna sila kay Jiro—
Hindi na singsing ang bubuksan nila.
Buhay na.
—
Sa di kalayuan, narinig niya ang makina ng humahabol.
Huminto.
Umandar.
Huminto ulit.
Naliligaw.
Mabilis siyang lumusot sa makitid na daan sa pagitan ng bakawan.
May nakatagong motorsiklo sa dulo.
Luma.
Walang plaka.
Pero umaandar.
Sumakay siya.
Pinaandar.
Umubo ang makina.
Minsan.
Dalawa.
At saka kumagat.
Habang binabaybay niya ang masukal na daan palabas ng mangrove, bumalik sa isip niya ang huling bilin ni Miguel.
“Kapag nabuksan ang singsing, hindi na sila bulag.”
“Sinong sila?”
“Lahat.”
“Rueda?”
“Oo.”
“Brennan?”
“Oo.”
“At si Jiro?”
“Si Jiro ang dapat unang makaintindi.”
“Bakit siya?”
Doon hindi agad sumagot si Miguel noon.
Nakatitig lang sa kanya.
Pagkatapos, sinabi ang linyang hindi kailanman nawala sa isip ni Dan.
“Dahil siya ang pangalan na hindi dapat nabuo.”
—
Paglabas ni Dan sa maliit na kalsada, huminto siya.
May tricycle na nakaparada sa ilalim ng puno.
Nandoon si Mang Raul.
Yung mangingisdang kanina nagpasabi na sira raw ang makina.
Pero hindi sira ang makina.
Code iyon.
“Ang tagal mo,” sabi ni Mang Raul.
“May bisita.”
“Nakita ko.”
“Brennan.”
Tumango si Mang Raul.
“Alam ko.”
Hindi na nagtanong si Dan kung paano nito alam.
Ang mga taong matagal nang bahagi ng network nina Miguel, Gabriel, Arturo at Agnes ay hindi nagtatanong nang malakas.
Kumikilos lang.
Sumakay si Dan sa tricycle.
“Terminal?” tanong ni Mang Raul.
“Hindi.”
“Saan?”
“Lingayen muna.”
“Yung pouch?”
Tumango si Dan.
“Oras na.”
Hindi na nagsalita si Mang Raul.
Pinaandar niya ang tricycle.
—
Sa likod ng tricycle, tahimik si Dan.
Hinawakan niya ang envelope sa loob ng damit niya.
Alam niyang hindi siya puwedeng dumiretso kay Monching.
Hindi rin siya puwedeng tumawag kay Ariel.
Nakikinig ang Brennan.
Nakapasok na sila sa feeds.
Nakapagpadala na sila ng mensahe sa Washington.
Nakagalaw na sila sa Tatalon.
Nahanap nila si Nicole.
Sinunog nila ang kampanaryo.
Kaya kailangan niya ng daang hindi nila aasahan.
At iyon ang dahilan kung bakit hindi sa Rueda siya unang lalapit.
Hindi sa senador.
Hindi sa security.
Hindi sa may private jet.
Kundi kay Esther.
Si Esther ang tahimik na bahagi ng plano.
Si Esther ang napiling magpalaki kay Jiro.
Si Esther ang inabot ng batang kailangang mabuhay.
Si Esther ang hindi aksidente.
At kung may taong puwedeng magdala ng mensahe kay Jiro nang hindi agad naiintindihan ng kalaban—
Si Esther iyon.
Dahan-dahang huminga si Dan.
Sa malayo, unti-unting dumidilim ang daan.
Sa likod nila, may ilaw ng sasakyan na sumulpot.
Masyadong malayo para sabihing sumusunod.
Pero masyadong pareho ang bilis para balewalain.
Napatingin si Mang Raul sa side mirror.
“Nakita mo?”
“Oo,” sagot ni Dan.
“Kaliwa tayo?”
“Hindi.”
“Diretso?”
“Diretso.”
Napahigpit ang hawak ni Dan sa envelope.
“Hayaan mong isipin nilang alam nila kung saan ako pupunta.”
Tahimik.
“Bakit?”
Tumingin si Dan sa dilim sa likod nila.
“Dahil kailangan kong ilayo sila kay Jiro.” /Itutuloy sa susunod na kabanata