Kabanata 89: Ang batang itinago
Tahimik ang sacristy.
Pero hindi ito yung tahimik na payapa.
Ito yung tahimik na may sumabog nang katotohanan.
Nasa gitna ng mesa ang lumang notebook ni Arturo Velasco.
Naninilaw na ang mga pahina.
Halatang ilang dekada nang nakatago.
At sa unang pahina nito:
HUWAG HANAPIN ANG KAYAMANAN.
HANAPIN ANG BATANG ITINAGO.
Walang nagsasalita.
Si Christian ang unang bumasag sa katahimikan.
“Anong ibig sabihin nito?”
Napatingin siya kay Monching.
Pero walang sagot.
Dahil hindi rin alam ni Monching.
Hindi pa.
Dahan-dahan niyang binuklat ang susunod na pahina.
At doon—
May lumang larawan.
Black and white.
Maliit.
Kupas na.
Tatlong tao.
Isang pari.
Isang matandang lalaki.
At isang batang lalaki.
Mga sampung taong gulang.
Nakatayo sa harap ng San Isidro Labrador.
Tahimik.
“Hindi si Jiro,” sabi ni Christian.
Tumango si Monching.
Hindi nga.
Mas matanda ang litrato.
Mas luma.
Mga dekada na.
Biglang may tumawag mula sa earpiece.
“Sir.”
Napalingon si Monching.
“Ano?”
“Washington on secure line.”
Tahimik.
Mabilis niyang tinanggap.
“Monching.”
Boses ni Ariel.
Diretso.
Mabigat.
“Nakita namin ang notebook.”
Nanlaki ang mata ni Christian.
“Pinapanood nila tayo?”
Mahinang tumango si Monching.
“Encrypted camera sa notebook,” sabi ni Ariel sa kabilang linya. “Gabriel left it there.”
Tahimik.
Kahit patay o nawawala si Gabriel—
Parang gumagalaw pa rin ang mga plano niya.
“Anong tingin mo sa batang nasa larawan?” tanong ni Monching.
May ilang segundong katahimikan.
Pagkatapos—
“Zoom in.”
Ginawa nila.
Lumaki ang larawan sa tablet.
At doon—
Napansin ni Christian ang isang bagay.
Hindi ang bata.
Hindi ang pari.
Kundi ang singsing.
Nasa daliri ng matandang lalaki.
Yung parehong disenyo.
Yung parehong singsing na natanggap ni Jiro mula sa matandang babae.
Nanlamig ang batok niya.
“Pa…”
Napalingon si Monching.
“Yung singsing.”
Tahimik.
Lahat napatingin.
Pareho nga.
Eksaktong pareho.
—
Sa Washington.
Nakatayo si Jiro sa likod ni Ariel.
Pinagmamasdan ang parehong larawan sa malaking screen.
“Pa…”
Mahina.
“O?”
“Yung matandang babae.”
Tahimik.
Napalingon si Ariel.
“Ano tungkol sa kanya?”
Huminga nang malalim si Jiro.
“Hindi ko siya kilala.”
“Pero parang…”
Tumigil siya.
Parang nahihiya sa sasabihin.
“Parang kilala niya ako.”
Tahimik ang room.
Napatingin si Claire sa anak.
Naalala niya.
Yung umagang iyon.
Yung matandang babae.
Yung sulat.
Yung singsing.
At kung gaano ito kabilis nawala.
Parang multo.
Parang hindi totoong tao.
Biglang may pumasok na analyst.
Mabilis.
“Sir.”
Lahat napalingon.
“May facial match.”
Tahimik.
“Sa sino?”
Huminga ang analyst.
At inilapag ang bagong larawan sa screen.
Yung matandang babae.
Kuha mula sa lumang CCTV sa Tatalon.
Mas malinaw.
Mas malapit.
May lumabas na pangalan.
AGNES VELASCO.
Nanlaki ang mata ni Monching.
Sa kabilang linya.
“Velasco?”
Tumango ang analyst.
“Arturo Velasco’s daughter.”
Tahimik.
Mas lumalim ang misteryo.
Dahil ibig sabihin—
Hindi aksidente ang paglapit niya kay Jiro.
Hindi aksidente ang sulat.
Hindi aksidente ang singsing.
Pinadala siya.
May naghanda.
May naghintay.
Sa loob ng labingwalong taon.
—
Sa Tatalon, biglang tumunog ang kampana ng simbahan.
Tanghaling tapat na.
Napatingin si Christian sa bintana.
At doon niya nakita.
May isang matandang lalaki.
Nakatayo sa kabilang kalye.
Nakatitig sa simbahan.
Hindi siya napansin ng iba.
Pero napansin siya ni Christian.
Matangkad.
Payat.
Naka-sombrero.
At nang magtagpo ang tingin nila—
Ngumiti ito.
Bahagya.
Pagkatapos—
Tumalikod.
At naglakad palayo.
“Hoy!”
Tumakbo si Christian palabas ng simbahan.
“Sir!” sigaw ng mga tauhan.
Pero hindi siya tumigil.
Lumabas siya sa gate.
Tumawid.
Lumiko sa eskinita.
Wala na.
Parang naglaho.
Pero sa lugar kung saan nakatayo ang matanda—
May naiwan.
Isang pirasong papel.
Dinampot niya agad.
Humihingal.
Pagbukas niya—
Tatlong salita lang ang nakasulat.
Malamig.
Maikli.
At sapat para manlamig ang dugo niya.
HULI NA KAYO. /Itutuloy sa susunod na kabanata