Kabanata 87: Ang utos
Maalinsangan ang gabi sa Maynila.
Sa ika-38 palapag ng isang gusali sa Bonifacio Global City, tahimik ang isang opisina na walang pangalan sa pinto.
Walang logo.
Walang karatula.
Walang palatandaang may tao.
Pero sa loob, may limang lalaki na nakaupo sa paligid ng isang mesa.
Sa gitna nito, nakabukas ang isang malaking monitor.
At sa screen—
Naka-freeze ang larawan ng San Isidro Labrador Parish.
Yung parehong simbahan na lumitaw sa file ni Gabriel Serrano.
Tahimik ang silid.
Hanggang sa may nagsalita.
“Are we sure?”
Malamig ang boses.
Diretso.
Walang emosyon.
Sa kabilang dulo ng mesa, isang lalaki ang tumango.
“Confirmed.”
“Gabriel used the church at least four times between 2006 and 2008.”
May inilapag siyang folder.
Makapal.
Lumang litrato.
Mga attendance log.
Mga CCTV capture.
Mga mapa.
Lahat tungkol sa isang simpleng simbahan sa Quezon City.
Parang imposible.
Pero para sa mga taong nasa silid na iyon—
Hindi.
Dahil alam nila kung sino si Gabriel Serrano.
At alam nila kung gaano ito kaingat.
“Then he left something there.”
Tahimik.
Tumango ang lalaki.
“Most likely.”
Sa kabilang side ng mesa, nakaupo ang isang babae.
Mahaba ang buhok.
Naka-itim na suit.
Tahimik lang.
Pero lahat nakikinig kapag nagsasalita siya.
Si Cassandra Vale.
Pinuno ng Brennan operations sa Southeast Asia.
Hindi Brennan ang apelyido.
Pero mas matagal na siya sa organisasyon kaysa karamihan sa kanila.
“Washington moved faster than expected.”
Tumango ang isa.
“Adrian’s appearance forced Ariel’s hand.”
Bahagyang napangisi si Cassandra.
“That’s exactly why the elders were angry.”
Tahimik.
Sa monitor, lumitaw ang larawan ni Adrian Brennan.
Kuha mula sa Scarsdale operation.
Malamig ang ngiti.
Malamig ang mata.
“He showed himself.”
Tahimik.
“He got emotional.”
Mas lalong tumahimik ang silid.
Walang gustong magsabi noon nang malakas.
Pero totoo.
Si Adrian Brennan—
Nagkamali.
At sa mundo nila, ang emosyon ay pagkakamali.
—
Sa kabilang bahagi ng lungsod, isang motorsiklo ang huminto sa tapat ng isang lumang apartment building.
Bumaba ang rider.
Naka-cap.
Naka-itim na jacket.
Yung parehong rider na nakita sa tunnel sa New York.
Yung parehong rider na kumatok sa gilid ng helmet niya.
Tok.
Tok.
Tahimik siyang umakyat sa ikatlong palapag.
Pagbukas ng pinto—
Nandoon ang tatlong lalaki.
Mga operatiba.
Nakahanda.
May mga litrato sa mesa.
Nicole.
Christian.
Monching.
Juancho.
Pati si Ma’am Lorna.
Pati ang bakery.
Pati ang San Isidro Labrador.
Isa-isang nakakalat.
Pinag-aaralan.
“Orders?” tanong ng isa.
Tahimik ang rider.
Kinuha niya ang larawan ng simbahan.
Matagal niyang tinitigan.
Pagkatapos—
Pinunit niya ang larawan ni Nicole.
Nanlaki ang mata ng isang operatiba.
“Sir?”
“Hindi siya mahalaga.”
Tahimik.
“Pati si Christian.”
Tahimik.
“Then who?”
Dahan-dahan niyang inilapag ang larawan ng simbahan sa gitna ng mesa.
At sa ibabaw nito—
Isang lumang litrato.
Isang matandang lalaki.
Tagalinis ng simbahan.
Nanlamig ang buong silid.
Dahil may pangalan na nakasulat sa likod.
ARTURO VELASCO
“Find him.”
Tahimik.
“Alive or dead?”
Napangisi ang rider.
Hindi magandang ngiti.
“Alive.”
Mas nakakatakot.
Dahil sa mundo nila—
Mas mabuti pang patayin minsan ang tao kaysa buhayin.
—
Sa BGC, muling nagsalita si Cassandra.
“Deploy Manila team.”
Tumango ang lahat.
“Target?”
Tahimik.
Napatitig siya sa larawan ng simbahan.
At sa pangalan sa ibaba nito.
ARTURO VELASCO.
“The first keeper.”
Tahimik.
Pagkatapos—
Bahagya siyang ngumiti.
“We’re not chasing the map anymore.”
Napatingin ang lahat sa kanya.
“We’re chasing the man who knows how to read it.”
Sa labas ng gusali, patuloy ang normal na buhay ng Maynila.
May mga jeep.
May mga bus.
May mga taong pauwi.
Walang nakakaalam.
Na sa parehong gabi—
Dalawang grupo ang sabay na gumagalaw.
Parehong papunta sa isang lumang simbahan.
Parehong naghahanap sa isang matandang matagal nang nawala.
At kung sino man ang makarating muna—
Siya ang makakakuha ng susunod na piraso ng lihim na iniwan ni Gabriel Serrano. /Itutuloy sa susunod na kabanata