Kabanata 62: Tanghalian
Habang abala si Claire sa pag-asikaso ng mga papeles ni Jiro, hindi na siya nakasabay magtanghalian sa anak niya.
Tahimik ang dining area ng mansyon.
Sa mahabang mesa, magkatapat lang sina Jiro at Esther.
May nilagang baka. May pritong isda. May gulay. Mainit pa ang sabaw.
Simple lang ang pagkain kumpara sa marangyang hapunan noong nakaraang gabi.
Pero mas komportable.
Mas pamilyar.
“Kumain ka nang marami,” sabi ni Esther habang nilalagyan ng sabaw ang mangkok ni Jiro.
“Nangayayat ka yata lalo.”
Napangiti si Jiro.
“Ma, kahapon lang ang dami nating kinain.”
“Oo nga,” sagot ni Esther. “Pero parang hindi pa rin bumabalik laman mo.”
Tahimik silang kumain sandali.
Naririnig lang ang tunog ng kutsara at tinidor.
Maya-maya, napabuntong-hininga si Jiro.
“Ang bilis ng mga nangyayari…”
Napatingin si Esther.
“Oo nga.”
“Kahapon…” tuloy ni Jiro, “akala ko normal na araw lang.”
“Tapos ngayon…”
Napailing siya.
“May tatay na ako.”
“May passport na.”
“Pupunta pang Amerika.”
Tahimik si Esther.
Pinapanood lang siya.
“Parang nananaginip nga ako minsan,” dagdag ni Jiro.
Napangiti si Esther.
“Pero totoo ’yan.”
Tahimik ulit.
“Nanay…”
“O?”
“Sasama ka sa amin sa US ha.”
Diretso ang tingin ni Jiro.
Walang biro.
Walang hiya.
Napatigil si Esther.
“Ako?”
“Oo naman.”
“Anak, pamilya niyo ’yon—”
“Pamilya ka rin naman.”
Agad.
Parang matagal na niyang gustong sabihin.
Tahimik si Esther.
Unti-unting namuo ang luha sa mata niya.
“Hindi ko naman kailangan sumama—”
“Kailangan,” putol ni Jiro.
“Hindi ako sasama doon nang wala ka.”
Napangiti si Esther.
May luha.
“Ang tanda mo na talaga…” bulong niya.
Napatawa si Jiro.
“Mana sa’yo.”
Napailing si Esther.
“Hindi.”
Saglit siyang tumigil.
“Mana sa kanila.”
Tahimik.
Napayuko si Jiro.
“Hindi pa rin ako sanay,” sabi niya.
“Sa?”
“Na may tatay pala akong ganoon.”
“Na… bilyonaryo.”
Mahina ang huling salita.
Parang nahihiya pa rin.
Napangiti si Esther.
“Anak,” sabi niya.
“Kahit ano pa kayaman ang tatay mo…”
Tumingin siya diretso kay Jiro.
“…ikaw pa rin ’yan.”
Tahimik.
“Hindi naman nababago ng pera kung sino ka.”
Napangiti si Jiro.
Bahagya.
“Pero parang iba na lahat.”
“Oo,” sagot ni Esther.
“Iba na talaga.”
Tahimik ulit.
Mainit ang tanghali sa labas. Tahimik ang loob ng bahay.
At sa gitna ng katahimikan—
Mas malinaw na ngayon ang lahat.
“Kumpleto na ang pamilya n’yo, anak,” mahina niyang sabi.
Napatigil si Jiro.
Unti-unti siyang napangiti.
Hindi malaki.
Pero totoo.
At sa unang pagkakataon—
Naramdaman niya kung ano ang ibig sabihin ng salitang “kumpleto.” /Itutuloy sa susunod na kabanata