Kabanata 61: Mga papel para sa bagong buhay
Pagkababa ng telepono, agad na tumawag si Claire sa isa sa mga aide niya.
Hindi na siya nagpalit ng damit.
Nakatayo pa rin siya sa tabi ng bintana habang hawak ang cellphone.
“Ma’am?” mabilis na sagot sa kabilang linya.
“Kailangan ko ng expedited processing,” diretsong sabi ni Claire. “Passport. Birth documents. Travel clearances.”
Tahimik sandali ang aide.
“Para kanino po?”
“Para sa anak ko.”
Saglit na katahimikan.
Parang nanibago pa rin ang mga tao sa salitang iyon.
“Kay Jiro,” dagdag ni Claire.
“Opo, ma’am.”
“Kaya ba ma-release agad bukas?”
Huminga ang aide sa kabilang linya.
“Gagawan po ng paraan.”
“Kailangan walang sabit,” dagdag ni Claire. “Within days dapat tapos na lahat.”
“Yes, ma’am.”
“At kailangan din ng US visa.”
“Emergency appointment?”
“Yes.”
“Understood.”
Putol ang tawag.
—
Makalipas ang halos isang oras, buhay na buhay ang buong bahay.
May mga printer na umaandar.
May mga tawag.
May mga staff na pabalik-balik.
Sa dining table, nakalatag ang mga dokumento.
“Ma’am, PSA copy po.”
“Ma’am, kailangan ng additional ID.”
“Ma’am, may ipapapirma po.”
Parang maliit na command center ang mansyon.
Sa gitna nito, si Claire.
Tahimik.
Pero mabilis mag-isip.
“Call DFA,” sabi niya sa isang aide.
“Then immigration.”
“Yes, ma’am.”
“Sabihin mong urgent.”
“Yes, ma’am.”
May lumapit pang isa.
“Ma’am, sa visa po—”
“I know people in the embassy,” putol niya. “I’ll handle that personally.”
Tumango ang aide.
—
Sa hagdan, tahimik na nakatayo si Jiro.
Pinapanood ang lahat.
Parang hindi pa rin siya makapaniwala.
“Anak,” tawag ni Claire nang mapansin siya.
Dahan-dahang bumaba si Jiro.
“Ang dami pong nangyayari…”
Napangiti si Claire.
“Welcome to paperwork,” sabi niya, bahagyang natawa.
Umupo si Jiro sa tabi niya.
Tiningnan ang mga papel.
“Passport application…”
Binasa niya nang mahina.
“At ngayon lang ako magkakapassport…”
Napangiti siya.
May halong hiya.
May halong excitement.
Napatingin si Claire sa kanya.
“Ang galing mo, Mama,” sabi ni Jiro.
“Ngayon lang ako magkakapassport.”
Bahagyang natahimik si Claire.
Tiningnan ang anak.
“At hindi ko gagawin ito kung hindi ura-urada ang biyahe natin,” sabi niya.
Mahina.
Pero diretso.
“Pero ngayong babyahe tayong buong pamilya…”
Saglit siyang tumigil.
Ngumiti.
“…gagawin ko ang lahat.”
Tahimik si Jiro.
Pagkatapos, dahan-dahan siyang sumandal sa balikat ng ina.
Hindi na siya nahiya.
Hindi na siya nag-atubili.
At si Claire—
Marahang hinaplos ang buhok niya.
Parang binabawi ang mga taon.
—
“Smile daw po, sir,” sabi ng staff na may hawak na camera setup.
Napalingon si Jiro.
“Hah?”
“Passport photo po.”
Napatawa si Claire.
“Halika na.”
Umupo si Jiro sa harap ng puting background.
Medyo naninigas.
“Ano pong mukha?” tanong niya.
Napatawa ang staff.
“Relax lang po, sir.”
“Sir?” ulit ni Jiro.
Napailing siya, natatawa.
“Hindi pa rin ako sanay…”
Sa gilid, pinapanood siya ni Claire.
Tahimik.
Masaya.
At sa unang pagkakataon—
Simple lang ang eksena.
Passport photo.
Mga pirma.
Mga papel.
Pero para sa kanya—
Mas malaki ito.
Hindi lang dokumento.
Kundi patunay.
Na may bagong mundong naghihintay sa anak niya.
At sisiguraduhin niyang makakarating siya roon.
Kahit gaano pa kabilis ang lahat. /Itutuloy sa susunod na kabanata