Kabanata 60: Preparasyon
Kinabukasan, nagising sa tawag si Claire mula sa isang unsaved number.
Madilim pa ang kwarto. Bahagyang pumapasok ang liwanag mula sa kurtina.
Hinablot niya ang cellphone sa bedside table.
“Hello?”
“Good morning,” sagot ng boses sa kabilang linya.
Kilalang-kilala niya.
Si Ariel.
Bahagyang napaupo si Claire sa kama.
Hindi pa tuluyang gising, pero malinaw na ang isip.
“In seven days, aalis na tayo,” diretsong sabi ni Ariel. “Mukhang walang passport si Jiro. Kaya ba yun i-expedite?”
Napahinga si Claire.
“I can use my contacts,” sagot niya. “Hindi problema ang passport.”
“Good,” sagot ni Ariel. “We’ll need it within three days.”
“Three?” ulit ni Claire.
“Latest,” sagot niya. “Kailangan ma-clear agad.”
Napatingin si Claire sa salamin sa tapat ng kama.
“May schedule ako sa Senado,” sabi niya. “Committee hearings, plenary, media…”
“I know,” putol ni Ariel, kalmado. “Kaya kailangan mong ihanda lahat.”
Tahimik si Claire.
Alam niya.
Hindi pwedeng basta umalis.
Hindi siya ordinaryong tao.
“Maghahabilin ako,” sabi niya. “Magde-designate ako ng mga maghahawak ng trabaho.”
“Media narrative?” tanong ni Ariel.
Napangiti si Claire.
“Naisip mo na rin?”
“Always,” sagot ni Ariel.
Huminga si Claire.
“I’ll frame it as a short personal leave,” sabi niya. “Family-related. Walang detalye.”
“Keep it controlled,” sagot ni Ariel.
“Of course.”
Saglit na katahimikan.
“Security?” tanong ni Claire.
“I’m handling that,” sagot ni Ariel. “From here to New York.”
“Hindi lang biyahe ang iniisip ko,” dagdag niya. “Pati pagbalik.”
Napatingin si Claire sa bintana.
Mas maliwanag na ngayon ang labas.
“May gumagalaw ba?” tanong niya, direkta.
Saglit na katahimikan.
“Always,” sagot ni Ariel.
Hindi na niya dinetalye.
Hindi na kailangan.
“Then we move faster,” sabi ni Claire.
“Exactly.”
—
“Si Jiro…” sabi ni Claire, bahagyang bumaba ang boses.
“Kakausapin ko siya mamaya.”
“He needs to be ready,” sagot ni Ariel.
“Hindi lang sa biyahe.”
Tahimik si Claire.
Alam niya ang ibig sabihin.
“Step by step,” sabi niya.
“Huwag mo siyang biglain.”
“Hindi ko siya bibiglain,” sagot ni Ariel. “Pero hindi rin siya pwedeng manatiling walang alam.”
Tumango si Claire kahit hindi siya nakikita.
“Tama.”
—
“Esther?” tanong ni Ariel.
“Kasama siya,” sagot ni Claire agad.
Walang pag-aalinlangan.
“Good,” sabi ni Ariel. “She’s part of this.”
Napangiti si Claire.
“Oo.”
—
“Clothes,” dagdag ni Ariel. “Weather is different. Prepare him.”
Napangiti si Claire.
“Napansin ko nga,” sabi niya. “Hindi pwede ang t-shirt at tsinelas doon.”
Bahagyang natawa si Ariel.
“I’ll arrange some things on arrival.”
“Of course you will,” sagot ni Claire.
May bahagyang biro.
May bahagyang totoo.
—
Huminga nang malalim si Claire.
“Ang bilis,” sabi niya.
“Seven days.”
“Eighteen years,” sagot ni Ariel.
Tahimik.
Pareho nilang naramdaman ang bigat.
“At least ngayon…” dagdag ni Ariel, mahina.
“…sabay na tayo.”
Napapikit si Claire.
Isang saglit.
“Oo.”
—
“Send me what you need,” sabi niya.
“I’ll take care of the rest.”
“I will,” sagot ni Ariel.
Saglit na katahimikan.
Parang may gustong sabihin.
Pero hindi pa ngayon.
“Claire,” tawag ni Ariel.
“O?”
“Thank you… for saying yes.”
Napangiti si Claire.
Bahagya.
“Late ka na,” sagot niya.
Mahina.
Pero may init.
Putol ang tawag.
Beep.
—
Tahimik ulit ang kwarto.
Pero iba na.
Mas mabilis ang galaw ng araw.
Tumayo si Claire.
Lumapit sa bintana.
Binuksan ang kurtina.
Pumasok ang liwanag.
Bagong araw.
Bagong plano.
Sa loob ng pitong araw—
Magbabago ang lahat.
At sa pagkakataong ito—
Handa na siya. /Itutuloy sa susunod na kabanata