Kabanata 59: Masyadong mabilis
Matapos magpaalam kina Claire at Esther, tumungo na rin si Jiro sa kanyang bagong kwarto.
Dahan-dahan niyang isinara ang pinto.
Tahimik.
Walang ingay mula sa labas.
Parang ibang mundo.
Sandali siyang tumayo sa gitna ng silid.
Hindi gumagalaw.
Tinitingnan lang ang paligid.
Malinis ang kama.
Maayos ang mga unan.
May ilaw na malambot ang tama sa dingding.
May amoy na bago.
Hindi ito ang nakasanayan niya.
Hindi ito ang mundo niya dati.
Huminga siya nang malalim.
At marahang umupo sa gilid ng kama.
Pagkatapos, humiga.
At niyakap ang unan.
Mahigpit.
Parang may hinahawakan siyang hindi niya kayang pakawalan.
Napatingin siya sa kisame.
Matagal.
Walang galaw.
“Ang bilis…” bulong niya.
Kanina lang—
Nasa ibang buhay siya.
Kanina lang—
Wala siyang alam.
Wala siyang hinihintay.
Wala siyang hinahanap.
At ngayon—
May ama siya.
May pangalan.
May mundong biglang lumaki.
Napapikit siya.
Pinisil ang unan.
Mas mahigpit.
Jiro De Dios…
Paulit-ulit sa isip niya.
Parang bago.
Parang hindi pa kasya.
Parang hindi pa siya.
Napadilat siya.
Tumingin sa kamay niya.
Pareho pa rin.
May gasgas.
Magaspang.
Hindi nagbago.
Pero—
Iba na ang kahulugan.
Naalala niya ang yakap.
Yung unang beses.
Yung pagyakap sa kanya ni Ariel.
Mahigpit.
Hindi pilit.
Parang matagal nang hinahanap.
Parang may puwang na ngayon lang napuno.
Napabuntong-hininga siya.
“Papa…” bulong niya.
Mahina.
Parang sinusubukan.
Parang hindi pa sanay.
Napangiti siya.
Bahagya.
Hindi pa buo.
Pero totoo.
Napalingon siya sa paligid.
Sa kwarto.
Sa katahimikan.
Dati—
Maingay.
Mainit.
Siksikan.
Ngayon—
Tahimik.
Malamig.
Maluwag.
“Pwede bang bumalik sa dati…” bulong niya.
Saglit.
Pagkatapos, napailing siya.
“Hindi na.”
Tahimik.
Mas malinaw.
Hindi na siya pwedeng bumalik.
Hindi na siya yung batang walang pangalan.
May dala na siya ngayon.
Isang apelyido.
Isang ama.
Isang mundo.
At isang tanong—
Paano na bukas…
Napapikit siya ulit.
Naalala niya ang mga sinabi ni Ariel.
New York.
Isang linggo.
Isang bagong lugar.
Isang bagong buhay.
Napahigpit ang yakap niya sa unan.
Parang doon niya kinukuha ang lakas.
“Ang bilis talaga…” bulong niya.
Pero sa pagkakataong ito—
Hindi na siya natatakot.
Hindi na siya umaatras.
Kahit hindi pa niya alam ang lahat—
Handa na siyang matuto.
Handa na siyang sumabay.
Dahan-dahan siyang huminga.
Mas malalim.
Mas buo.
At habang yakap ang unan—
Unti-unti siyang pumikit.
Sa unang pagkakataon—
Hindi siya kulang.
Hindi siya nag-iisa.
At sa katahimikan ng gabing iyon—
Tahimik siyang nakatulog.
May ngiti.
At may bagong mundong naghihintay sa kanya paggising. /Itutuloy sa susunod na kabanata