Kabanata 55: Byahe pauwi
Ilang minuto matapos maghapunan, niyaya ni Claire si Ariel na dumaan sa La Vista.
Hindi na siya nagdalawang-isip.
Tumango si Ariel.
“Of course.”
Tahimik si Jiro, pero halata ang pananabik. Parang gusto niyang sulitin ang bawat sandali na kasama ang ama na ngayon lang niya nakilala.
Paglabas nila ng restaurant, malamig ang hangin ng gabi. Mas maliwanag na ang mga ilaw sa Makati. Mas buhay ang paligid.
Pumasok silang tatlo sa sasakyan.
Sa unahan, si Kuya Nestor.
Sa likod, magkakatabi sila.
Ilang segundo, walang nagsalita.
Parang pinoproseso pa rin ang lahat.
Umandar ang sasakyan.
Dahan-dahan.
“Ma…” unang nagsalita si Jiro.
“O?”
“Kasama na po talaga siya?”
Napatingin si Claire kay Ariel.
Saglit.
Pagkatapos, tumango.
“Oo.”
Tahimik.
Napangiti si Jiro.
Hindi malaki.
Pero totoo.
—
Habang binabagtas nila ang kalsada palabas ng Makati, sumulyap si Ariel sa bintana.
Pamilyar ang siyudad.
Pero iba na.
Mas mabilis.
Mas maliwanag.
“Hindi nagbago ang traffic,” sabi niya, bahagyang natawa.
Napangiti si Claire.
“Mas lumala,” sagot niya.
Nagtagpo ang tingin nila.
Saglit.
May mga alaala na hindi na kailangang sabihin.
—
Pagpasok nila sa EDSA, medyo bumagal ang takbo.
“Sir, konting build-up,” sabi ni Kuya Nestor.
“It’s fine,” sagot ni Claire.
Tahimik ulit.
“Anak,” sabi ni Ariel.
Napalingon si Jiro.
“Opo?”
“Pasensya na,” diretso niyang sabi.
“Sa lahat ng taon na wala ako.”
Tahimik si Jiro.
Hindi agad sumagot.
Tiningnan niya ang ama.
Sinukat.
“Hindi ko pa po alam kung ano ang mararamdaman ko,” sagot niya.
Tapat.
Tumango si Ariel.
“Tama lang.”
“Pero gusto kong bumawi.”
Tahimik.
“Unti-unti,” dagdag niya.
Napangiti si Jiro.
“Opo.”
—
Pagdating sa gate ng La Vista, bumagal ang sasakyan.
“Good evening, ma’am,” bati ng guard.
Napatingin ito kay Ariel.
Pero hindi na nagtanong.
Tumango lang.
Pumasok ang sasakyan sa loob.
Tahimik ang paligid. Malinis. Maayos.
Pagbaba nila, may nakahandang ilaw sa driveway.
Sa pintuan, naghihintay si Esther.
“Ma’am, dumating na po kayo—”
Naputol ang salita niya.
Napatingin kay Ariel.
Nanlaki ang mata.
“Siya…”
Napatingin si Claire.
“Oo,” sabi niya.
Dahan-dahang lumapit si Esther.
“Ruel?” tanong niya.
Bahagyang ngumiti si Ariel.
“Ariel,” pagtatama niya.
Napahawak si Esther sa dibdib niya.
“Diyos ko…”
Napatingin siya kay Claire.
Tumango si Claire.
“Nandito na siya.”
Tahimik.
Pagkatapos, napangiti si Esther.
May luha.
“Salamat,” bulong niya.
—
Sa loob ng sala, naupo silang apat.
May tsaa sa mesa.
Mas tahimik na.
Mas kalmado.
Pero mas totoo.
“Anong plano?” tanong ni Claire.
Diretso agad.
Praktikal.
Huminga si Ariel.
“Gusto kong makilala ninyo ang buhay ko,” sabi niya.
“Hindi bilang bisita.”
“Kundi bilang pamilya.”
Tahimik.
“New York?” tanong ni Jiro.
Tumango si Ariel.
“Oo.”
Napatingin si Claire.
“Hindi ako pwedeng mawala nang matagal,” sabi niya agad.
“Alam mo ’yan.”
Tumango si Ariel.
“Alam ko.”
“Isang linggo,” dagdag niya.
“Seven days.”
Tahimik si Claire.
Nag-isip.
“Hindi lalampas,” sabi niya.
“Hindi,” sagot ni Ariel.
Napatingin si Jiro.
“Talaga po? Pupunta tayo?”
Napangiti si Ariel.
“Oo.”
“Gusto mo?”
Napangiti si Jiro.
“Opo.”
—
Sa sala ng La Vista, may bagong plano.
Isang biyahe.
Isang linggo.
Pero higit doon—
Isang pagkakataon.
Para buuin ang matagal nang nawala.
At sa pagkakataong ito—
Sabay na silang haharap sa mundo. /Itutuloy sa susunod na kabanata