Kabanata 137: Pekeng Kabaong
Tatlong beses kumatok mula sa loob ng kabaong.
“Ligtas na ruta,” sabi ni Claire.
“Huwag muna,” sagot ni Jiro. “Alam na rin ng kalaban ang senyas.”
Sa himlayan, umatras ang Palace team. Sinuri ng isang operatiba ang takip gamit ang scanner. May isang taong humihinga sa loob. May manipis ding kawad na nakakabit sa selyo.
“May pampasabog ba?” tanong ni Monet.
“Wala. Transmitter lang. Malalaman nilang binuksan natin ang takip.”
“Alam na nilang nandito tayo,” sabi ni Jiro. “Buksan ninyo sa gilid. Huwag galawin ang selyo.”
Tinanggal ng mga operatiba ang dalawang turnilyo sa likod. Dahan-dahan nilang inalis ang panel.
Isang kamay ang lumabas.
Hinila nila palabas si Gabriel Serrano.
Nakatali ang mga kamay nito. May benda sa bibig at maikling tubo ng hangin sa tabi ng mukha. Mahina ito, ngunit gising.
“Gabriel?” tawag ni Claire mula sa tablet.
Napatingin ang matanda sa screen.
“Buhay ka,” sabi ni Claire.
“Dahil kay Luis,” paos na sagot ni Gabriel. “Itinago niya ako matapos masira ang lumang network. Kung patay ako sa mga tala, hindi na ako hahanapin.”
“Bakit ka inilagay sa kabaong ni Papa?”
“Hindi ito ang kabaong niya. Pinalitan nila iyon matapos ang libing. Hindi ko alam kung saan dinala ang tunay na kabaong.”
Napatingin si Gabriel sa bukas na panel.
“Pero hindi sila ang gumawa nito. Bago namatay si Luis, ipinagawa niya ang kabaong na ito bilang huling lalagyan ng orihinal na talaan. Natagpuan iyon ng kalaban, pero hindi nila mabuksan. Ginawa nila akong pain upang mapalapit ang dalawang susi.”
Itinaas ng Palace team ang camera. Sa ilalim ng sapin ay may metal na plato. Dalawang marka ang nakaukit doon.
Isang bilog na kasinlaki ng singsing ni Jiro.
At isang salita:
MALINIS.
“Dalawang susi,” sabi ni Jiro. “Ang singsing ng Subject Two at ang rutang bibigkasin ng Subject One.”
Tumango si Gabriel.
“Kaya kailangan nila sina Jiro at Nicole,” sabi ni Monet. “Si Christian naman ang tagapaglapit na inaasahang magdadala sa kanila.”
“Yung pahinang nakita namin sa Tatalon?” tanong ni Nicole.
“Kapalit iyon,” sagot ni Gabriel. “Tunay ang pirma ko, pero idinugtong kamakailan ang babala laban kay Tomas. Nasa ilalim ng plato ang orihinal na huling pahina.”
Tugma iyon sa pagsusuri ni Vega: lumang pirma, bagong sulat.
“Anong nakasulat doon?” tanong ni Claire.
“Ang tunay na pangalan ng mga pumasok sa Velasco network, sa Malacañang archive, at sa pamilya De Dios.”
“Kasama ang lalaking may singsing?” tanong ni Monching.
“Oo.”
“Alam mo kung sino siya?”
Hindi agad sumagot si Gabriel.
“Bago namatay si Tomas, nagkamalay siya sa sasakyan. Ibinulong niya sa akin ang tunay na pangalan ng lalaki.”
Napatayo si Nicole.
“Sino siya?”
Tumingin si Gabriel kay Monet.
“Hindi siya Rueda, Serrano, o Velasco. Binigyan siya ng bagong pangalan gamit ang lumang archive ng Malacañang.”
“Then sino?”
Huminga nang malalim si Gabriel.
“Kilala ninyo siya. Nasa paligid na ninyo siya mula nang ilantad sa publiko ang tunay na pagkatao ni Jiro.”
Biglang namatay ang linya ni Monet.
Kasunod niyon, sabay-sabay namatay ang mga ilaw sa himlayan. /Itutuloy sa susunod na kabanata