Kabanata 117: Ang marka sa tela
Hindi pa rin binubuksan ni Nicole ang pouch.
Nasa kandungan niya ito.
Tahimik.
Maliit.
Luma.
Pero habang tumatagal, parang mas bumibigat.
Sa labas ng Rueda van, unti-unti nang pumapagitna ang umaga sa dilim.
Hindi pa maliwanag.
Pero hindi na rin gabi.
Sa loob, may isang operatiba na nakatutok sa maliit na screen.
Isa pa, nasa harap, nakikinig sa linya mula Washington.
Si Nicole, nakatingin lang sa pouch.
Hindi sa screen.
Hindi sa radyo.
Hindi sa pinto.
Sa pouch.
Sa titik N.
Sa maliit na putol na guhit sa ilalim nito.
Kalahating marka.
Yung markang nagligtas kay Christian.
Yung markang nagturo ng ruta kay Dan.
Yung markang dati niyang nakikita sa mga kahon ng Malinis sa panaderya, pero hindi niya kailanman inintindi.
Ngayon, parang lahat ng hindi niya pinansin noon, bumabalik para maningil.
—
“Nicole,” sabi ni Jiro mula sa screen.
“O?”
“Okay ka pa ba?”
Napatingin siya sa maliit na monitor.
Nakikita niya ang mukha ni Jiro.
Pagod.
Namumula ang mata.
Pero nakatayo pa rin.
Sa likod nito, nandoon sina Claire, Ariel, Esther, at Vega.
Lahat nakatingin sa kanya na parang hawak niya ang susunod na piraso ng mapa.
“Hindi ko alam,” sagot ni Nicole.
“Pero hindi ako bibitaw.”
Tumango si Jiro.
“Wag mong buksan.”
“Alam ko.”
“Sinabi ko lang ulit.”
“Narinig ko ulit.”
Sandaling natahimik silang dalawa.
Sa gitna ng lahat ng gulo, parang iyon na ang paraan nila para huminga.
Paalala.
Sagot.
Buhay pa.
—
Lumapit ang operatiba sa kanya.
“Nicole, pwede naming suriin ang pouch nang hindi binubuksan.”
“Paano?”
“May aparatong pang-suri.”
“Hindi gagalawin yung loob?”
“Hindi.”
“Hindi sisirain?”
“Hindi.”
Tumingin siya kay Jiro sa screen.
“Tingin mo?”
Si Jiro, tumingin kay Vega.
Si Vega, tumango.
“Pwede.”
“Pero wag bubuksan.”
“Walang bubukas,” sabi ni Nicole.
Iniabot niya ang pouch.
Parang ayaw bumitaw ng mga daliri niya.
Parang kahit hindi niya alam kung ano ang laman, alam ng katawan niya na mahalaga iyon.
Inilagay ng operatiba ang pouch sa maliit na kahon na may ilaw.
Tahimik silang lahat habang sinusuri ito.
Walang sumabog.
Walang umingay.
Walang nangyari.
Pagkatapos, lumabas ang malabong larawan sa screen.
May papel sa loob.
May maliit na bagay na bilog.
At may manipis na hibla.
Pulang hibla.
Napahawak si Nicole sa dibdib niya.
“Pula.”
“Ano?” tanong ni Jiro.
“May pulang sinulid.”
Hindi niya alam kung bakit nanginginig ang boses niya.
Pero may biglang kumatok sa isip niya.
Hindi alaala ng panaderya.
Hindi alaala ni Jiro.
Mas luma.
Halos hindi kanya.
Isang pulang sinulid sa maliit na pulso.
Isang boses ng babae na umiiyak.
Isang matandang kamay na kumukuha sa kanya.
Napapikit siya.
Parang saglit na nahulog ang buong mundo.
—
“Nicole?”
Boses ni Esther.
Hindi ni Jiro.
Hindi ni Claire.
Si Esther.
Yung nanay na alam kung ano ang itsura ng batang biglang nakaramdam ng luma at hindi maipaliwanag na sakit.
“May naalala ako,” sabi ni Nicole.
“Ano?” tanong ni Jiro.
“Hindi ko alam kung alaala o panaginip.”
“Sabihin mo pa rin.”
Huminga siya.
“Pulang sinulid.”
“Sa kamay ng baby.”
“May umiiyak na babae.”
“May matandang babae.”
“Si Agnes?” tanong ni Claire.
Hindi agad sumagot si Nicole.
Hindi niya pwedeng sabihing oo.
Hindi niya pwedeng imbentuhin.
“Hindi ko alam.”
“Pero may payong.”
“May lumang bag.”
“May amoy kandila.”
Tahimik.
Sa kabilang screen, nagkatinginan sina Claire at Ariel.
Si Esther naman, nakatitig lang kay Nicole.
Parang may mas naiintindihan siya kaysa sa iba.
—
Biglang nagbukas ang isang bagong linya sa van.
Hindi Rueda.
Hindi radyo ni Dan.
Yung malamig na government relay.
Monet.
Hindi pa nagsasalita ang babae, alam na ni Nicole.
May mga boses na minsan isang beses mo lang marinig pero hindi na mawawala.
“Nicole.”
Nanigas siya.
Hindi niya gustong marinig iyon.
Pero hinihintay din niya.
“Saan galing ang pouch?” tanong ni Monet.
Hindi sumagot si Nicole agad.
Ang sumagot ay ang operatiba.
“San Juan relay po.”
“Hindi galing kay Dan?”
“Hindi po confirmed.”
“Hindi galing kay Jiro?”
“Hindi po.”
Tahimik si Monet.
Pagkatapos:
“Nicole, wag mong bubuksan.”
“Alam ko.”
“Yung pulang sinulid, nakita mo?”
Mas lalong nanlamig si Nicole.
“Paano mo alam?”
Hindi sumagot si Monet.
Hindi agad.
At sa bawat segundong tahimik siya, mas lumalakas ang kabog ng dibdib ni Nicole.
“Paano mo alam?” ulit niya.
Mahina ang sagot ni Monet.
“Dahil ako ang nagtali niyan.”
Tahimik ang van.
Tahimik ang Washington sa screen.
Tahimik pati ang labas.
Parang pati umaga, huminto.
“Anong ibig mong sabihin?” tanong ni Nicole.
“Hindi sa linyang ito.”
“Hindi.”
Matigas ang boses ni Nicole.
“Hindi na pwede yung ganyan.”
“Hindi ako pouch.”
“Hindi ako file.”
“Hindi ako kalahating marka.”
“Kung may alam ka, sabihin mo.”
Sa kabilang linya, huminga nang mabigat si Monet.
Pagkatapos, halos pabulong:
“Pulang sinulid iyon mula sa pulso mo noong sanggol ka.”
Hindi gumalaw si Nicole.
Hindi rin siya huminga.
“Bakit nasa pouch?”
“Dahil may taong gustong mauna sa akin.”
“Mauna saan?”
“Sa pagsasabi sa’yo.”
Napatingin si Nicole sa pouch.
Sa pulang hiblang malabo sa screen.
Sa titik N.
Sa kalahating marka.
Sa lahat ng bagay na akala niya direksyon lang.
Hindi pala.
Patunay din.
—
Biglang umilaw ang screen ng aparato.
May pangalawang bagay sa loob ng pouch na lumitaw nang mas malinaw.
Hindi bilog.
Hindi singsing.
Maliit na medalya.
May ukit.
N.
Sa ilalim nito, may salitang halos burado.
Hindi mabasa ng buo.
Pinalaki ng operatiba ang larawan.
Lumabas ang ilang letra.
MON…
Napaatras si Nicole.
Hindi Monet ang buong salita.
Hindi pa nila mabasa.
Pero sapat na para magbago ang mukha ng lahat.
Sa government relay, biglang naputol ang hinga ni Monet.
“Patayin ninyo ang linya,” sabi niya.
“Ngayon.”
“Bakit?” tanong ni Nicole.
Walang sagot.
Sa labas ng van, may dalawang katok.
Tok.
Tok.
Napalingon ang lahat.
Dalawa.
Ligtas dapat.
Pero ngayon, hindi na naniniwala si Nicole sa “dapat.”
May boses sa labas.
Mahina.
Babae.
“Kailangan kong makita si Nicole.”
Nanigas ang buong katawan niya.
Kilala niya ang boses.
Hindi mula sa panaderya.
Hindi mula sa Tatalon.
Mula sa linya.
Si Monet.
Nasa labas siya ng van. /Itutuloy sa susunod na kabanata