Kabanata 102: Ang pangalang hindi dapat nabuo
Hindi na kayang umupo ni Jiro.
Paikot-ikot siya sa operations room sa Washington.
Tatlong hakbang.
Hinto.
Tingin sa screen.
Tatlong hakbang ulit.
Hawak niya pa rin ang singsing.
Yung singsing na bumukas.
Yung singsing na may metal strip sa loob.
Yung singsing na nagsabing hindi kayamanan ang mapa.
Tao ang mapa.
At siya ang tunay na susi.
“Anak,” sabi ni Claire.
Hindi siya huminto.
“Jiro.”
Doon lang siya napalingon.
Nakatayo si Claire malapit sa mesa, hawak ang cardigan sa dibdib. Sa tabi nito si Ariel, tahimik, nakatingin sa kanya na parang gustong lumapit pero hindi sigurado kung dapat.
Si Vega naman, nasa harap ng monitor, binabantayan ang galaw sa Pilipinas.
San Isidro Labrador.
Project 4.
Tatalon.
Bolinao.
Parang buong buhay ni Jiro, naka-map sa mga screen.
Pero siya, hindi pa rin makahanap ng direksyon.
“Hindi ko gets,” sabi niya.
Mababa ang boses.
Pero may galit.
Hindi ito sigaw.
Mas delikado kaysa sigaw.
“Every time may sagot tayo, may bagong gulo.”
Tumingin siya sa singsing.
“Una, anak ako ni Mama Claire.”
“Tapos anak ako ni Ariel Rueda.”
“Tapos target ako ng Brennan.”
“Tapos may Gabriel Serrano.”
“Tapos may Arturo, Agnes, Miguel.”
“Tapos may Jose Daniel.”
“Tapos ngayon…”
Napatingin siya kay Ariel.
“…ako raw ang pangalan na hindi dapat nabuo?”
Tahimik ang room.
Hindi agad sumagot si Ariel.
Dahil alam niyang kulang pa rin ang alam nila.
At ayaw na niyang dagdagan ang kalituhan ng anak niya.
“Pa,” sabi ni Jiro.
Diretso.
“Ako ba talaga ang anak niyo?”
Parang tumigil ang hangin.
Napalingon si Claire, nanlaki ang mata.
“Anak…”
“Tanong lang,” putol ni Jiro.
Masakit pakinggan.
Pero kailangan niyang sabihin.
“Kasi parang lahat ng tungkol sa akin, may plano.”
“May network.”
“May code.”
“May taong nagdesisyon bago pa ako makapagsalita.”
Huminga siya nang malalim.
“Baka pati kung sino ang magulang ko, bahagi rin ng plano.”
Tahimik.
Dahan-dahang lumapit si Ariel.
Hindi mabilis.
Hindi pilit.
Tumigil siya isang hakbang sa harap ni Jiro.
“Hindi,” sabi niya.
Buong-buo.
“Hindi iyon plano.”
Napatingin si Jiro sa kanya.
“Ang pagmamahal ko sa mama mo, hindi plano.”
“Ang pagkapanganak mo, hindi plano.”
“Ang pagiging anak kita, hindi plano.”
Huminga si Ariel.
Mas mabigat.
“Pero nang malaman nilang buhay ka…”
Tumigil siya.
“…doon nagsimula ang plano ng ibang tao.”
Tahimik.
Si Claire ang lumapit ngayon.
Hinawakan niya ang kamay ni Jiro.
Mahigpit.
“Anak, hindi ka produkto ng isang operasyon.”
Nangingilid ang luha niya.
“Hindi ka code.”
“Hindi ka project.”
“Hindi ka lihim na ginawa para gamitin.”
Tumigil siya.
Huminga.
“Anak kita.”
“Anak namin.”
Tahimik.
Unti-unting lumambot ang mukha ni Jiro.
Pero hindi pa rin nawala ang bigat.
“Then bakit Jiro?”
Mahina na ang boses niya.
“Kung hindi niyo pala pinili yung pangalan…”
Napatingin si Claire kay Ariel.
Ito ang pinakamabigat.
Dahil pareho nilang hindi alam.
Sa screen, biglang lumitaw ang bagong alert.
MANILA RELAY.
Lahat napalingon.
Nasa screen si Monching.
Madilim ang paligid niya.
Nasa sasakyan siya.
“Sir,” sabi niya.
“May bagong update mula sa Bolinao channel.”
Nanigas si Vega.
“Bolinao?”
Tumayo si Ariel.
“Ano?”
Huminga si Monching.
“May gumalaw na asset doon.”
“Pangalan?”
Saglit na katahimikan.
Pagkatapos—
“Dan.”
Jiro froze.
Hindi niya kilala ang pangalan.
Pero naramdaman niyang mahalaga ito.
“Dan?” ulit ni Claire.
Tumango si Monching.
“Jose Daniel Serrano.”
Tahimik ang buong room.
Lumabas sa screen ang lumang litrato.
Yung batang nasa ilalim ng kampanaryo.
Yung anak ni Miguel.
Yung unang takip.
Jose Daniel.
Buhay.
Nasa Bolinao.
At gumagalaw.
Napahawak si Jiro sa gilid ng mesa.
“Buhay siya?”
“Oo,” sagot ni Vega.
“Kung tama ang report.”
“Hindi lang buhay,” sabi ni Monching.
“Hinahabol siya.”
Napatingin si Jiro kay Ariel.
“Brennan?”
Tumango si Ariel.
Mabigat.
“Most likely.”
Maya-maya, lumitaw ang isa pang feed.
Hindi malinaw.
Kuha mula sa malayong camera.
May dagat.
May bangka.
May lalaking tumatakbo sa dalampasigan.
At may itim na sasakyan sa pampang.
Hindi kita ang mukha.
Pero sa ilalim ng feed, may facial probability.
JOSE DANIEL SERRANO
MATCH: 87%
Nanlaki ang mata ni Jiro.
Siya pala iyon.
Yung batang akala nilang sagot.
Yung lalaking ginawang takip.
Yung taong buong buhay itinulak sa maling direksyon para siya, si Jiro, ay manatiling tago.
“Siya ang hinabol para maligtas ako,” bulong ni Jiro.
Walang sumagot.
Dahil tama.
At masakit.
“Mula pa nung bata siya?”
Tahimik.
“Ginamit siyang pain?”
Claire swallowed.
“Hindi natin alam kung buong detalye.”
“Pero iyon ang lumalabas.”
Napatingin si Jiro sa screen.
Sa dagat.
Sa lalaking tumatakas.
Sa isang taong hindi niya kilala pero parang may utang na siya agad.
“Nasaan siya ngayon?”
Mabilis sumagot si Vega.
“Moving inland. Likely toward Lingayen.”
“Bakit Lingayen?”
“May kukunin daw.”
“Ano?”
“Hindi pa alam.”
Tahimik.
Sa screen, dumilim ang feed.
Nawala.
SIGNAL LOST.
“Damn,” sabi ni Vega.
Mabilis nag-type ang analyst.
“Trying to reacquire.”
Jiro did not move.
Nakatitig siya sa black screen.
Parang may bago siyang naintindihan.
Hindi lahat ng sagot kailangang magsimula sa kanya.
Pero lahat ng panganib, bumabalik sa kanya.
At kung may taong buong buhay naging takip para sa kanya—
Hindi niya pwedeng hayaan na mamatay ito nang hindi man lang niya nakikita.
“Pa.”
Napalingon si Ariel.
“Hanapin natin siya.”
Tahimik.
“Anak—”
“Hindi.”
Diretso ang boses ni Jiro.
“Hindi na ako uupo dito habang lahat tumatakbo para sa akin.”
Claire looked at him.
May takot sa mata niya.
Pero may iba rin.
Pagkilala.
Parang nakita niya ang sarili niya noong bata pa siya.
Noong tumayo siya laban sa mga konsehal sa San Juan.
Noong unang beses niyang sinabing hindi siya papayag sa lagay.
Noong hindi pa senador ang tingin ng tao sa kanya, pero lumalaban na siya.
“Jiro,” sabi ni Ariel.
“Hindi mo naiintindihan ang risk.”
“Hindi nga,” sagot ni Jiro.
“Pero naiintindihan ko ang utang.”
Tahimik.
Hinawakan niya ang singsing.
Mas mahigpit.
“Kung siya ang unang takip…”
Huminga siya.
“…at ako ang tunay na susi…”
Tumingin siya sa screen.
“Then hindi kami pwedeng magkahiwalay.”
Walang nagsalita.
Kahit si Vega.
Dahil sa pagkakataong iyon, tumigil si Jiro na maging batang pinoprotektahan lang.
May direksyon na sa mata niya.
Hindi pa siya trained.
Hindi pa siya handa.
Pero buo ang pasya.
“Hanapin natin si Dan,” sabi niya.
“At pagkatapos…”
Napatingin siya kay Ariel.
“…ipaliwanag niyo sa akin kung paano lumaban.” /Itutuloy sa susunod na kabanata