Kabanata 100: Ang unang takip
Sa Bolinao, Pangasinan, ibang klase ang katahimikan.
Hindi tulad ng katahimikan sa safe house sa Washington.
Hindi tulad ng katahimikan sa vault ng Rueda.
Dito, ang katahimikan ay may tunog ng alon.
May huni ng ibon.
May kaluskos ng dahon ng niyog.
May amoy ng asin at tuyong lambat.
Sa isang maliit na kubo malapit sa tabing-dagat, nakaupo si Jose Daniel Serrano.
Pero sa lugar na iyon, walang tumatawag sa kanya ng buong pangalan.
Para sa mga mangingisda, siya si Dan.
Kuya Dan.
Yung tahimik na lalaking marunong magkumpuni ng makina ng bangka.
Yung lalaking hindi umiinom kahit yayain.
Yung lalaking hindi mahilig magkwento tungkol sa pinanggalingan niya.
Nasa harap niya ang isang lumang lambat.
Tinitingnan niya ang butas.
Isa-isa niyang tinatahi.
Mabagal.
Sanay.
Pero ang isip niya, malayo.
Nasa Maynila.
Nasa Quezon City.
Nasa lumang kampanaryo ng San Isidro Labrador.
Huminto ang kamay niya.
Napatingin siya sa dagat.
“Mukhang nagsimula na,” bulong niya.
Sa tabi niya, may transistor radio.
Mahina ang tunog.
May balita tungkol sa sunog sa isang simbahan sa Quezon City.
Walang binanggit tungkol sa kampanaryo.
Walang sinabi tungkol sa bakal na hatch.
Walang sinabi tungkol sa singsing.
Pero sapat na iyon para sa kanya.
Alam niya ang ibig sabihin.
May nakarating na sa ilalim.
May nakabukas na.
At kung nabuksan iyon—
Ibig sabihin, gumalaw na si Jiro.
Huminga nang malalim si Jose Daniel.
Jiro.
Ilang taon niyang narinig ang pangalang iyon.
Mula sa ama niyang si Miguel.
Mula sa mga bilin ni Gabriel.
Mula sa lumang network nina Arturo at Agnes Velasco.
Isang pangalang hindi dapat banggitin nang basta-basta.
Isang batang hindi dapat makita ng Brennan.
Isang batang itinago sa Tatalon.
Hindi dahil mahina.
Kundi dahil mahalaga.
Si Jose Daniel ang unang takip.
Yun ang alam niya.
Yun ang tinanggap niya.
Siya ang ginawang maling direksyon.
Siya ang batang inilagay sa lumang larawan.
Siya ang pangalan na dapat unang hanapin ng mga humahabol.
Pero hindi siya ang tunay na susi.
Si Jiro.
Si Jiro ang hinintay nilang lahat.
Napatingin siya sa dibdib niya.
Sa ilalim ng kupas na shirt, may nakasabit na maliit na pendant.
Parehong simbolo ng singsing.
Parehong simbolo ng hatch sa kampanaryo.
Parehong simbolo ng matagal nang digmaan ng Rueda, Brennan, Serrano, at Velasco.
Dahan-dahan niya itong hinawakan.
Mainit sa balat niya.
Parang buhay.
Maya-maya, may batang tumakbo papunta sa kanya.
“Kuya Dan!”
Napalingon siya.
Si Toto, anak ng kapitbahay niyang mangingisda.
“Hahanapin ka raw ni Mang Raul. Ayaw umandar yung makina.”
Tumango si Jose Daniel.
“Sabihin mo susunod ako.”
Tumakbo ulit ang bata.
Naiwan siyang mag-isa.
Tahimik.
Pero hindi na payapa.
Dahil sa dulo ng buhanginan, may napansin siya.
Isang itim na sasakyan.
Hindi bagay sa lugar.
Masyadong makinis.
Masyadong tahimik.
Huminto ito malapit sa puno ng niyog.
Walang bumaba.
Hindi agad.
Nakangiti si Jose Daniel, pero hindi masaya.
“Ang aga niyo naman.”
Tumayo siya.
Hindi nagmamadali.
Pumasok siya sa kubo.
Sa ilalim ng sahig na kawayan, may maliit na kahon.
Binuksan niya.
Sa loob, may tatlong bagay.
Isang lumang litrato ni Miguel Serrano.
Isang maliit na baril.
At isang envelope na may nakasulat:
PARA KAY JIRO, KUNG DUMATING ANG PANAHON.
Kinuha niya ang envelope.
Hindi ang baril.
Hindi pa.
Maya-maya, tumunog ang lumang cellphone niya.
Unknown number.
Sinagot niya.
“Dan.”
Tahimik sa kabilang linya.
Pagkatapos, boses ng matandang lalaki.
Si Miguel.
“Binuksan na ng bata ang singsing.”
Napapikit si Jose Daniel.
Kahit alam na niya, iba pa rin kapag narinig.
“Sigurado ka?”
“Oo.”
“Nasaan siya?”
“Washington.”
“At ang Brennan?”
“Malapit na.”
Napatingin si Jose Daniel sa itim na sasakyan sa dulo ng buhanginan.
“Hindi lang malapit.”
Tahimik sa kabilang linya.
“Nandito na sila.”
Huminga si Miguel.
Hindi siya nagulat.
“Umalis ka na.”
Napangiti si Jose Daniel.
“Hindi pa.”
“Daniel.”
Mahigpit ang boses ni Miguel.
“Hindi ka na takip ngayon. Tapos na ang papel mo.”
Dahan-dahang tinignan ni Jose Daniel ang envelope.
“At kung tapos na ang papel ko…”
Huminga siya nang malalim.
“…oras na para ibigay ko sa kanya ang naiwan ni Gabriel.”
Sa labas, bumukas ang pinto ng itim na sasakyan.
Isang lalaki ang bumaba.
Naka-puting polo.
Naka-shades.
Hindi mukhang mamamatay-tao.
Pero alam ni Jose Daniel.
Yun ang pinakadelikado.
Sa kabilang linya, nagsalita si Miguel.
“Kung makikita ka nila, susundan ka nila hanggang kay Jiro.”
“Hindi nila ako makikita.”
“Daniel.”
“Pa.”
Tahimik.
Matagal.
“Sabihin mo kay Jiro…”
Huminto si Jose Daniel.
Tumingin sa dagat.
Sa alon.
Sa araw na unti-unting bumababa.
“…hindi siya aksidente.”
Putol ang tawag.
Dahan-dahang isinilid ni Jose Daniel ang envelope sa loob ng shirt niya.
Lumabas siya ng kubo.
Diretso ang lakad papunta sa bangka sa gilid ng dalampasigan.
Sa likod niya, nagsimulang maglakad ang lalaking naka-shades.
Mas mabilis.
Mas diretso.
Pero hindi lumingon si Jose Daniel.
Sumakay siya sa maliit na bangka.
Pinaandar ang makina.
Umubo ito minsan.
Dalawa.
Pagkatapos, umandar.
Mula sa pampang, sumigaw ang lalaki.
“Jose Daniel!”
Napangiti si Jose Daniel.
Matagal na niyang hindi narinig ang pangalang iyon mula sa bibig ng kalaban.
Hindi siya lumingon.
Pinaharurot niya ang bangka papalayo sa pampang.
Sa gitna ng alon, hinawakan niya ang pendant sa dibdib.
At sa unang pagkakataon sa loob ng maraming taon, hindi na siya nagtatago.
Papunta na siya sa taong tunay na dapat makaalam ng lahat.
Kay Jiro. /Itutuloy sa susunod na kabanata