Kabanata 69: Ang vault
Paglabas ng convoy mula sa tunnel, mas bumilis ang takbo ng mga sasakyan.
Tahimik sa loob ng SUV.
Pero hindi normal na katahimikan.
Yung tipong may iniisip ang lahat.
Yung tipong may paparating.
Sa bintana, mabilis na dumadaan ang ilaw ng New York suburbs. Mas kaunti na ang matataas na gusali. Mas malalaki ang bahay. Mas tahimik ang paligid.
“Malapit na tayo,” sabi ni Ariel.
Napatingin si Jiro sa kanya.
“Sa bahay?”
Bahagyang ngumiti si Ariel.
“Hindi pa.”
Napakunot ang noo ni Claire.
“Ano na naman?”
Hindi agad sumagot si Ariel.
Sa harap, nagsalita si Vega sa radyo.
“Gate is ready.”
Gate?
Napatingin si Jiro sa bintana.
At maya-maya—
Huminto ang convoy sa harap ng isang napakataas na bakal na gate sa gitna ng kakahuyan.
Walang pangalan.
Walang address.
Tanging dalawang ilaw lang sa magkabilang poste.
Paglapit ng unang SUV, biglang nag-scan ng ilaw sa windshield.
Beep.
Unti-unting bumukas ang gate.
At doon—
Nanlaki ang mata ni Jiro.
Sa gitna ng kakahuyan, may isang napakalaking compound.
Hindi bahay.
Hindi mansion.
Parang pribadong embassy.
May mga ilaw sa gilid ng daan. May fountain sa malayo. May mga security cameras na umiikot. May mga armadong guard na naka-suit.
“Diyos ko…” bulong ni Esther.
“Sa’yo ito?” tanong ni Claire.
“Oo,” sagot ni Ariel.
Pero hindi iyon ang pinakagulat.
Dahil sa halip na dumiretso sa mansion—
Lumiko ang convoy sa isang hiwalay na gusali sa ilalim ng lupa.
Isang concrete structure.
Walang bintana.
Mabigat ang bakal na pinto.
Huminto ang convoy.
“What is this?” tanong ni Claire.
Napatingin si Ariel sa kanya.
“My vault.”
Tahimik.
“Vault?” ulit ni Jiro.
Tumango si Ariel.
Pagkabukas ng pinto ng SUV, malamig agad ang hangin.
Bumaba silang lahat.
Sunod-sunod ang security sa paligid.
Mabilis kumilos.
Parang military operation.
Lumapit si Vega kay Ariel.
“Area secured.”
Tumango si Ariel.
“Inside.”
—
Pagpasok nila sa vault facility, mas lalong nanlaki ang mata ni Jiro.
Hindi ito simpleng underground room.
May elevator.
May biometric scanners.
May armed guards sa bawat sulok.
Pagbukas ng elevator—
Bumungad ang isang napakalawak na silid.
May mga monitor.
May mga server.
May mga glass cases.
At sa gitna—
Isang mahabang steel table.
Parang war room.
“Pa…” mahina ni Jiro.
“Ano ito?”
Tahimik si Ariel.
Pagkatapos, dahan-dahan siyang lumapit sa gitnang console.
Pinindot niya ang fingerprint scanner.
Beep.
Biglang nagliwanag ang buong silid.
At sa pinakamalaking screen—
Lumitaw ang mukha ni Jiro.
Kasunod—
Mga dokumento.
Mga litrato.
Mga school records.
Mga lumang larawan niya sa Tatalon.
Mga kuha habang naglalakad.
Habang nagtitinda.
Habang papasok sa eskinita.
Nanlamig si Jiro.
“Bakit may… mga litrato ako?”
Tahimik si Ariel.
“Twelve years kitang pinabantayan.”
Parang huminto ang mundo.
“Ano?”
Hindi makapaniwala si Claire.
“Hindi kita iniwan nang tuluyan,” sabi ni Ariel.
Mababa ang boses.
“Hindi lang ako pwedeng lumapit.”
Napatingin si Jiro sa screen.
May larawan siya noong high school.
May kuha habang bumibili ng fishball.
May kuha habang natutulog sa jeep.
“Hindi ko alam…” bulong niya.
“Hindi mo dapat malaman,” sagot ni Ariel.
Tahimik.
Mas mabigat ngayon.
Lumapit si Claire sa screen.
Tiningnan ang mga litrato.
Isa-isa.
“At all this time…” bulong niya.
Tumango si Ariel.
“Every year.”
“Every school.”
“Every address.”
May luha sa mata ni Claire.
Hindi dahil galit.
Kundi dahil ngayon niya lang naintindihan—
Hindi rin pala tumigil si Ariel.
—
Biglang nagsalita si Vega.
“Sir.”
Tumalim agad ang buong silid.
May bagong lumitaw sa screen.
Security feed.
Isang black SUV sa labas ng outer perimeter.
Tahimik na nakahinto.
Walang plate number.
Tahimik ang lahat.
At maya-maya—
Bumukas ang pinto ng SUV sa monitor.
May bumabang lalaki.
Matangkad.
Naka-itim na coat.
Hindi kita ang mukha.
Pero nang tumingala ito sa camera—
Nanlamig si Ariel.
“Impossible…” bulong niya.
Napatingin si Claire.
“Ano?”
Tahimik si Ariel.
Mas lalong tumigas ang mukha niya.
At sa unang pagkakataon mula nang magkita silang muli—
May takot sa mata niya.
“Akala ko patay na siya.”
Sa screen—
Dahan-dahang ngumiti ang lalaki sa camera.
At saka niya itinaas ang kamay.
Dalawang katok sa gilid ng ulo.
Tok.
Tok.
Parehong marka ng rider sa tunnel.
At doon—
Nakita ni Jiro ang pangalan na lumitaw sa monitor.
ADRIAN BRENNAN
STATUS: MISSING / PRESUMED DEAD SINCE 2008
Tahimik ang buong vault.
Dahil ang lalaking dapat matagal nang patay—
Nasa labas ng bahay nila ngayon. /Itutuloy sa susunod na kabanata