Kabanata 68: Ang lalaking nasa repleksyon
Mabilis ang takbo ng convoy palabas ng JFK.
Anim na itim na SUV.
Dalawang armored escort.
Walang sirena.
Walang ingay.
Pero ramdam ang tensyon sa bawat sasakyan.
Sa loob ng pangunahing SUV, tahimik ang lahat.
Si Esther, nanginginig pa ang kamay habang hawak ang rosaryo.
Si Claire, nakasandal pero alerto ang mata.
At si Jiro—
Tahimik.
Nakatitig lang sa kamay ng ama niya.
May dugo pa rin sa manggas ng coat ni Ariel.
Maliit lang ang sugat.
Pero sapat para mabasag ang natitirang ilusyon ni Jiro.
Hindi ito pelikula.
Hindi ito fantasy.
Totoo.
At delikado.
Napansin ni Ariel ang tingin niya.
“It’s nothing,” sabi niya.
Mahina.
“Hindi po mukhang nothing,” sagot ni Jiro.
Bahagyang napangiti si Ariel.
Sa unang pagkakataon mula sa airport—
May init ulit sa mukha niya.
“First rule,” sabi niya.
“Kapag nasa ganitong mundo ka, bawal mataranta.”
Tahimik si Jiro.
“Tapos second rule?”
“Tumingin lagi sa paligid.”
Parang may gusto pa siyang sabihin.
Pero hindi niya tinuloy.
—
Habang binabaybay nila ang expressway palabas ng airport, unti-unting lumitaw ang skyline ng New York.
Mas malapit ngayon.
Mas malaki.
Parang ibang planeta.
Sa salamin ng SUV, nakikita ni Jiro ang repleksyon niya.
At sa tabi nito—
Ang repleksyon ni Ariel.
Magkahawig.
Ngayon lang niya napansin.
Pareho ng mata.
Pareho ng panga.
Pareho ng paraan ng pagtingin.
Tahimik siyang napangiti.
At sa unang pagkakataon—
Hindi na parang estranghero ang lalaking katabi niya.
“Anak.”
Napalingon siya.
“O?”
Huminga nang malalim si Ariel.
“May ipapakita ako sa’yo mamaya.”
“Ano po?”
“Something I’ve been keeping for eighteen years.”
Napakunot ang noo ni Jiro.
“Lihim?”
Bahagyang ngumiti si Ariel.
“Marami pa.”
Sa harap, nagsalita si Vega sa earpiece.
“Approaching tunnel.”
Tumango si Ariel.
“Status?”
“Scarsdale secured.”
“Any Brennan movement?”
“Quiet for now.”
Tahimik.
Masyadong tahimik.
—
Pagpasok nila sa tunnel, biglang nagdilim ang paligid.
Mahabang linya ng ilaw sa kisame.
Paulit-ulit.
Paulit-ulit.
Parang tibok ng puso.
At doon—
Napansin ni Jiro.
May isang motorsiklong sunod nang sunod sa convoy.
Black Ducati.
Naka-black helmet ang rider.
Hindi lumalapit.
Hindi rin lumalayo.
Tahimik lang.
“Pa…”
Napatingin si Ariel.
“Don’t look too long,” mahina niyang sabi.
Nanlamig si Jiro.
“Ano ’yon?”
Tahimik si Ariel.
“Tinitingnan tayo.”
Biglang nagsalita si Vega sa radyo.
“Possible tail confirmed.”
Mas tumigas ang mukha ng lahat ng security.
“Vehicle Three, switch positions.”
Mabilis na gumalaw ang convoy.
Nagpalit ng formation.
Parang sayaw.
Eksakto.
Pero nanatili ang motorsiklo.
Tahimik.
Nakadikit.
At biglang—
Lumingon ang rider.
Diretso kay Jiro.
Kahit may visor.
Kahit madilim.
Parang ramdam niya.
At doon—
May ginawa ang rider.
Dahan-dahan niyang itinaas ang kamay.
At kumatok siya sa gilid ng helmet niya.
Dalawang beses.
Tok.
Tok.
Parang may mensahe.
Parang may paalala.
Biglang bumilis ang motor.
At sa isang iglap—
Nawala sa pagitan ng mga sasakyan.
“Shit,” bulong ni Vega sa radyo.
“What?” tanong ni Claire.
Hindi agad sumagot si Vega.
Pero si Ariel—
Biglang tumigas ang mukha.
Mas matindi kaysa sa airport.
“Ano ’yon?” tanong ni Jiro.
Tahimik.
Pagkatapos—
Mahina nagsalita si Ariel.
“Brennan marker.”
Tahimik ang SUV.
“Anong ibig sabihin no’n?” tanong ni Claire.
Diretso ang tingin ni Ariel sa dilim ng tunnel.
“They found us faster than expected.”
At habang mabilis na lumalabas ang convoy mula sa tunnel—
Hindi napansin ni Jiro na nanginginig na pala ang kamay niya.
Dahil sa unang pagkakataon—
Naramdaman niya.
Hindi lang sila hinahabol.
Minamarkahan na sila. /Itutuloy sa susunod na kabanata