Kabanata 224: Ang bisitang may alok
Nakatitig pa si Jiro sa mukhang nasa litrato nang may kumatok.
Nagpakilala ang opisyal bago pinagbuksan.
May humihiling ng pakikipagkita sa pamamagitan ng tanggapan ng pamahalaan.
Sebastian Rueda-Lim.
“Pinsan ko,” sabi ni Ariel. “Pamangkin ni Raymond.”
“Bakit ngayon?” tanong ni Jiro.
Walang naisagot ang ama niya.
Nasa Maynila na ang bisita. Kinumpirma muna ng mga opisyal ang kaniyang pagkakakilanlan at tungkulin sa tanggapan ng pamilyang Rueda sa Hong Kong. Saka pumayag si Monet sa binabantayang pagbisita.
Habang inaayos ang pagsundo, iningatan ng tagapag-ingat ang mga rekord. Hindi ititigil ang paghahanap sa tunay na pangalan ng tagapamagitan. Hindi rin nabura ang pananagutan ni Raymond sa pagpopondo.
Nang dumating ang sasakyan, sumama sina Jiro at Ariel kay Monet sa hiwalay na silid. Naiwan si Claire sa mesa. Walang ebidensiyang dinala sa bisita.
Binuksan ng bantay ang pinto.
Lukot ang manggas ng polo ni Sebastian. Sa maputlang ilaw, kumikislap ang kaniyang sapatos sa kupas na sahig.
Wala siyang dalang telepono.
“Ariel.”
Nagkatinginan ang magpinsan. Walang yumakap.
Humarap siya kay Jiro.
“Hindi mo kailangang tawagin akong Tito.”
“Hindi ko po kayo kilala.”
“Kung gayon, magsimula tayo roon.”
Itinuro ni Monet ang upuan. Nanatili ang bantay sa pinto.
“Nabasa ko ang ulat,” sabi ni Sebastian. “Pati ang pahayag ni Claire.”
“Hindi namin iyon babawiin,” sagot ni Jiro.
“Hindi iyan ang hihilingin ko.”
Umupo siya. Sinulyapan niya ang bantay, saka pinagpatong ang mga kamay sa ibabaw ng mesa.
“Ako ang trustee ng opisina natin sa Hong Kong. Narito ako para tumulong na protektahan kayo. Pati ang mga empleyado.”
“Protektahan laban saan?” tanong ni Monet.
“Sa pagbagsak na wala silang kinalaman. Kapag nawala ang pasahod, hindi si Raymond ang unang magugutom.”
Napatingin muli si Ariel sa pinsan.
“Hindi namin kaaway ang mga empleyado,” sabi ni Jiro.
“Alam ko. Kaya hiwalay dapat ang ikabubuhay nila sa pagtatanggol sa mga may kasalanan.”
Inilapit ni Sebastian ang kaniyang silya.
“Ihahanda ko ang talaan ng mga rekord na hawak ng opisina. Maghahanap din ako ng abogadong malayang makakausap ng mga tauhan. Hindi iyong pipiliin ni Raymond.”
“Walang kapalit na pangalan o lokasyon ng saksi,” sabi ni Monet. “At dadaan sa wastong paghiling ang mga papeles.”
“Nauunawaan ko.”
“Hindi rin ninyo pipiliin ang makikita namin,” dagdag ni Jiro.
Huminto ang kamay ni Sebastian sa gilid ng mesa.
“Pati kung pangalan ko ang naroon?”
“Pati kayo.”
Tumingin si Sebastian kay Ariel.
Hindi sumagot ang ama ni Jiro para sa anak.
Humingi si Sebastian ng papel. Kumaskas ang panulat sa katahimikan. Isinulat niya ang alok, ngunit hindi agad nilagdaan.
Naiwan sa alaala ni Jiro ang pantay na tunog ng monitor ni Christian. Buhay ang kaibigan. Hindi pa ligtas ang operasyon.
“Sa susunod,” sabi ni Jiro, “hindi na pangako ang dalhin ninyo.”
Bahagyang ngumiti si Sebastian.
“Sige. Mga papeles.”
“Pati ang makakasira sa atin.”
Nawala ang ngiti.
Sandaling nakatitig si Sebastian sa papel.
“Pati iyon.”
Saka siya pumirma.
Tinanggap ni Monet ang papel.
Naramdaman ni Jiro ang pagluwag ng kaniyang dibdib. Hindi pa iyon pagtitiwala.
Ngunit gusto niyang maniwala.
Iyon ang higit na ikinatakot niya. /Itutuloy sa susunod na kabanata