Kabanata 215 – Ang kapalit ng malinis na pangalan
“Oo,” sagot ng anak ni Renato. “Pinapahinto niya ako.”
Hindi agad naitanong ni Nicole ang kasunod.
“At huminto ka?”
“Pagdating sa depot.”
Nasa mesa pa rin ang nakataob na papel ni Monet. Sa tabi nito, namumuti ang mga daliri ni Claire sa gilid ng salamin.
Sa monitor, hinaplos ng lalaki ang nakabendang pulsuhan. Nakatayo sa likuran niya ang bantay.
“Bakit mo siya inihatid?” tanong ni Jiro.
“Nangako si Miguel na ipabubura ang tala ng pagpasok ko sa La Vista. Kailangan ko lang daw dalhin si Tomas. Kakausapin lang.”
“Para malinis ang pangalan mo,” sabi ni Nicole.
Tumango ito.
“Ang baril?” tanong ni Claire.
“Nabawi ko matapos mabaril si Luis. Dinala ko kay Miguel. Itatapon niya raw.”
Lalong humigpit ang kapit ni Claire.
“Pero iyon ang ginamit kay Tatay.”
Hindi na kailangang lakasan ni Nicole ang tinig.
Mula sa katabing silid, ibinahagi ni Vega sa tawag ang naingatang kuha sa depot.
Dumulas ang ilaw sa basang kalsada. Huminto ang SUV. Sa loob, gumalaw si Tomas.
“Huwag munang ituloy.”
Pinahinto ni Vega ang kuha bago ang pamamaril.
Nakaangat pa ang ulo ni Tomas. Buhay pa roon, ilang sandali bago ang dalawang putok. Hindi marinig sa recording ang tinig nito; sa drayber nanggagaling ang salaysay ng pakiusap.
“Tingnan mo siya,” sabi ni Nicole.
Umangat ang mukha ng lalaki.
Hindi mapanood ni Nicole ang pagkamatay ni Tomas. Ngunit hindi rin niya hahayaang puro bakas sa La Vista ang pag-usapan, na para bang walang taong naging kapalit.
“Natakot akong makulong,” sabi ng drayber.
“May nagtutok ba sa iyo habang nagmamaneho?”
Gumalaw ang lalamunan ng lalaki.
“Wala.”
Umurong si Monet. Hindi niya tinawag ang anak.
“Kakausapin lang daw. Nang marinig ko ang putok, saka ko naintindihan.”
Naalala ni Nicole ang pagkakasunod na sinabi sa kaniya: dalawang putok; isinara ni Miguel ang pinto; saka bumaba ang drayber.
“Bumaba ka para tulungan siya?”
“Hindi.”
Napahawak si Nicole sa mesa. Hindi lumayo si Claire.
Lumapit si Jiro, ngunit hindi niya hinawakan si Nicole.
“Bago kayo pumasok sa La Vista, sino ang nakaaalam na armado ka?”
“Si Arturo Fajardo. Sinabi ko sa kaniya.”
Hiniling ni Jiro na itala iyon nang hiwalay sa salaysay ng matanda. Pati ang pagbawi sa baril at pakikipagkasundo kay Miguel, ipasusuri laban sa mga naingatang tala.
“Nagamit ang nakaimbak mong mukha sa utos na dukutin si Christian,” sabi niya. “Hindi nito binubura ang pinili mong gawin kay Tomas.”
Tumango ang lalaki.
Sa nakahintong larawan, nakataas pa ang ulo ni Tomas. Sa labas ng silid, pumapatak ang tubig mula sa alulod. Dumidiin sa katahimikan ang bawat patak.
“Nangako raw si Miguel na mabubura ang bakas mo,” sabi ni Claire. “Paano niya iyon magagawa?”
Tumingin si Jiro sa mga papeles ng Palasyo. Hindi sapat ang mga salaysay tungkol kay Miguel. Babalikan nila ang clearance na isang araw lamang dapat umiral.
“Patawad,” bulong ng drayber.
Hindi gumalaw ang larawan.
Hindi ginalaw ni Nicole ang papel ng ina. Hindi siya yumuko.
“Narinig mong pinapahinto ka ni Tatay.”
Napatingin ang lalaki sa kaniya.
“Hindi si Miguel ang may hawak ng manibela.” /Itutuloy sa susunod na kabanata