Kabanata 208 – Ang kopya sa kapote
Pagliko ng sasakyan, umilaw sa likuran nito ang motorsiklong walang plaka.
Isang ilaw lamang ang humahabol. Sa basang kalsada, nanginginig ang anino ng nakayukong rider sa mga saradong tindahan.
“Subukan natin,” sabi ni Mang Raul.
Inutusan ng escort commander ang driver na kumaliwa bago ang tulay. Hindi kasama sa selyadong ruta ang paglikong iyon.
Humigpit ang kapit ni Dan sa pinto. Wala sa kaniya ang envelope. Sila lamang ni Mang Raul ang nakaaalam sa taguan.
Pagpasok nila sa makitid na kalsada, humarurot ang motorsiklo—ngunit dumiretso sa halip na sumunod.
“Nawala,” sabi ng driver.
Umiling si Mang Raul. “Inihatid lang tayo.”
Sa susunod na kanto, bumungad ang trak na panghakot ng putik. Nakahalang iyon, bukas ang mga ilaw ngunit walang plaka.
Tatlong lalaki ang bumaba, nakasuot ng kulay-kahel na kapote ng mga tagalinis matapos ang baha.
Itinaas ng una ang baril.
Hindi sa bintana nakatutok.
Sa gulong.
Pumutok ang kaliwang gulong. Kumabig ang sasakyan at kumiskis sa pader. Sumabog ang side mirror. Tumama ang ikalawang bala sa balikat ng driver.
“Kunin si Dan nang buhay!” sigaw ng lalaking nasa trak.
Binuksan ni Mang Raul ang buckle ni Dan at itinulak siya sa sahig.
Muling lumitaw ang motorsiklo sa likuran. Humarang ito sa makitid na kanto, ngunit sinalpok ng escort vehicle. Tumilapon ang rider at gumulong sa kanal.
Isang nakakapote ang sumunggab sa pinto ni Dan. Bumukas iyon nang isang dangkal. Pumasok ang dulo ng baril.
“Nasaan ang sobre?”
Sinipa ni Dan ang pinto. Naipit ang kamay ng lalaki. Kinuha ni Mang Raul ang pamatay-sunog sa ilalim ng upuan at ibinuga ang puting ulap sa siwang.
Napaatras ang salarin.
“Kaya mo pa bang umapak?” tanong ni Mang Raul sa driver.
Tumango ito, namumutla sa sakit.
Hinawakan ni Mang Raul ang manibela mula sa gitna. Idiniin ng driver ang silinyador. Sumampa ang dalawang gulong sa bangketa. Kumalabog ang ilalim ng sasakyan habang sinisiksik nila ang puwang sa pagitan ng trak at konkretong poste.
Humabol ang mga putok, ngunit sa likod at mga gulong tumama ang mga bala.
Gusto nilang huminto ang sasakyan.
Gusto nilang buhay si Dan.
Sa compound, pinahinto ni Jiro ang dalawa pang ruta. Nanatili sa kinaroroonan sina Alice, Melissa, at Lanie. Sa tabi niya, 31% pa rin ang nakikita sa monitor ni Christian. Nasa bulsa niya ang singsing; balot pa rin ang kanang palad.
Nahuli ng escort ang rider. Sa loob ng kapote nito, nakita ang malinaw na kopya ng papel na ruta—oras ng pag-alis, numero ng sasakyan, at unang dalawang liko.
Sinuri ni Monet ang mga orihinal. Nasa compound ang dalawang sobre ng hindi pa umaalis na ruta—kapwa selyado. Hawak ng escort commander ang ikatlo; sa harap lamang ng driver pinunit ang selyo.
Sa kopya ng rider, naroon maging ang pahilis na guhit na idinagdag ni Monet bago isinara ang sobre.
May kumuha ng larawan habang inihahanda ang ruta.
Biglang kumaluskos ang radyo ng bihag.
“Buhay ba ang unang takip?” tanong ng di-kilalang boses.
Napatitig si Dan sa radyo.
“Dalhin ninyo ako kay Jiro,” sabi niya. “Ngayon.” /Itutuloy sa susunod na kabanata