Kabanata 211 – Ang mukha sa likod ng takot
Sa huling kalabog ng kandado, napakislot si Dan. Kumiskis ang kaniyang sapatos sa ilalim ng mesa.
Humawak si Mang Raul sa balikat niya.
Sa labas, tumutulo pa ang mga puno. Maputlang liwanag ang gumagapang sa putik. Tumigil na ang ulan, ngunit hindi ang takot.
Nakatitig si Dan sa asul na resibo.
“Unang takip,” bulong niya. “Pati iyon, alam nila.”
Balot pa ang kanang palad ni Jiro. Naramdaman niya ang singsing sa bulsa.
“Posibleng nabasa nila ang ikalawang kopya. Pero hindi pa natin alam kung sino ang kumuha nito.”
“O siya ring nagbigay ng ruta namin?” tanong ni Mang Raul.
“Hindi pa natin masasabi.”
Kaya walang aalis sa ibang taguan. Mananatili roon sina Alice, Melissa, at Lanie.
Ipinahilis ng tagapagsuri ang ilaw sa tahi ng ledger. May manipis na labi ng papel na naiwan sa hiniwang pahina.
R.R.
Dalawang letra lamang. Walang buong pangalan.
“Ipasuri kung sino ang nakahawak dito bago ang audit,” sabi ni Jiro.
Naalala ni Monet ang lumang larawan mula Tatalon. May pangalang tumutugma sa mga letra. Ngunit may isa munang taong kailangang tanungin.
Binuksan niya ang ligtas na linya kay Renato.
Nasa binabantayang silid pa rin ito. Sa maputlang ilaw, litaw ang pasa sa kaniyang pisngi.
Ipinakita ni Monet ang marka sa pagkit—alon sa loob ng bilog.
“May naaalala ka rito?”
Hindi gumalaw si Renato. Pagkatapos, dumulas sa kandungan niya ang mga kamay.
“Nasa sobreng ipinasok sa ilalim ng pinto ko.”
“Anong sobre?”
“Mga litrato ng anak ko. Bahay niya. Kotse. Ruta.”
Bumigat ang katahimikan.
“Pagkatapos mong tangkaing isoli ang pera?” tanong ni Claire.
Tumango siya.
“Pero tinanggap mo muna,” sabi ni Jiro.
“Oo.”
Hindi niya hinayaang matabunan ng takot ang kasakiman ni Renato. Kailangan din nilang patunayan ang bagong ugnayan ng marka at banta.
Mula sa katabing silid, ipinakita ni Vega ang harapan ng lumang litrato. Walang pangalan. Walang daliring nagtuturo.
“May nakikilala ka?” tanong ni Monet.
Lumapit si Renato sa monitor. Napahawak siya sa mesa, na para bang umalon ang sahig.
“Itong lalaki.”
Rafael Rueda.
Kasama niya sa larawan sina Arturo Velasco, Gabriel Serrano, at ang batang anak ni Miguel.
Napahawak si Esther sa sandalan. Hindi niya inalis ang tingin sa larawan; namumuti ang mga buko ng kamay niyang nakakapit doon.
“Sino siya?” tanong ni Jiro.
“Ang nag-alok sa akin. Ang tagapamagitan.”
Sumikip ang dibdib ni Jiro. Nasa larawan ng mga tagapag-ingat ang mukhang itinuturo sa pagkakakulong niya sa pangalang Marco Leon.
“Hindi pa nito sinasabing siya ang kumuha ng kopya,” sabi niya. “O ang nagpahintulot sa Hong Kong.”
Umiling si Renato.
“May sinabi pa siya bago umalis.”
“Bakit ngayon lang?” tanong ni Claire.
“Hindi ko naintindihan noon.”
“Ano ang sinabi?”
“Kapag nakuha na ang envelope, wala nang silbi ang unang takip.”
Humigpit ang hawak ni Mang Raul kay Dan.
Galit pa si Jiro sa mga itinago ni Dan. Ngunit hindi niya ito ibibigay sa mga taong gumamit sa kanilang dalawa.
“Walang maglalabas sa kaniya,” sabi niya.
Sa mesa, bukas na ang envelope.
Ang hindi nila alam: sino pa ang nakaaalam na nabuksan na iyon? /Itutuloy sa susunod na kabanata