Kabanata 201: Ang silid ng mga nakaligtas
Mahigit labingwalong oras matapos isulat ni Jiro ang apat na tala sa Washington, lumapag ang eroplano nila sa binabantayang paliparan sa Maynila.
Kumikislap ang ilaw sa basang runway. Sinalubong siya ng mainit at mamasa-masang hangin. Balot pa rin ang kanang palad niya; hawak ng kaliwa ang tiklop na mga papel.
Dalawang sasakyang may bantay ang naghatid kina Jiro, Claire, Ariel, Esther, at Vega. Nakalawit sa bakod ang plastik at sanga. Sa mga dingding, naiwan ang guhit ng putik na hanggang baywang.
Nasa mataas na bahagi ng compound ng pamahalaan ang mababang gusaling walang karatula. Tatlong harang ang dinaanan nila, ngunit walang gumamit ng tatlong katok.
“Patay na ang lumang senyas,” sabi ni Vega.
Binuksan lamang ang huling tarangkahan matapos beripikahin ang kanilang mga pangalan at ang minsanang salita.
Sa unang checkpoint, tumunog ang metal detector. Napahawak sa baril ang bantay.
Dahan-dahang inilabas ni Jiro ang singsing. “Mananatili ito sa pangangalaga ko. Itala ninyo, pero walang reader na lalapit.”
Sinuri ng bantay ang utos, saka sila pinapasok. Iniabot ni Jiro kay Vega ang apat na papel bago buksan ang pinto.
Malamig ang pasilyo. Umuugong ang malalaking pantuyo sa mga sulok. Sa likod ng makapal na salamin, naghihintay sina Nicole at Marta, kapwa nakasuot ng damit mula sa rescue team.
Pagbukas ng pinto, tumayo si Nicole.
“Nakabalik ka,” sabi niya.
“Ikaw rin.”
Iyon lamang ang nasabi ni Jiro. Nang bahagyang mawalan ng balanse si Nicole, kaliwang kamay ang mabilis niyang iniabot. Hindi niya kailangang itanong kung natatakot pa ito. Mahigpit ang kapit ni Nicole.
Sa kabilang pinto pumasok si Monet, nakasuot ng tuyong uniporme. Nasa malinaw at selyadong supot sa kaniyang sinturon ang M-LEON-00 badge.
Humakbang siya patungo kay Nicole.
Hindi lumayo si Nicole, ngunit hindi rin binitiwan ang kamay ni Jiro.
Huminto si Monet.
“Mamaya,” sabi ni Nicole.
Tumango ang kaniyang ina.
Mula sa bahaging ginawang klinika, itinulak papasok ang stretcher ni Christian.
REPLACEMENT—31%.
“Aktibo pa ang root command,” sabi ng doktor. “Hindi pa ligtas ang operasyon.”
Naiwan sa Washington ang pisikal na Node 17—nakahiwalay, may sariling kuryente, at binabantayan. Sa ibang tarangkahan idinaan ang pulang aparato bago ikinulong sa hiwalay na vault. Nasa signal-blocking bag at evidence case pa rin iyon, malayo sa badge.
Nanatiling nakadiskonekta ang Palace Node 02. Hindi rin gumalaw sa biyahe ang succession na 8% at rewrite na 9%.
Sa katabing silid, nakalagak ang pisikal na kopya ng audit ng Pangulo at ang naburang voice harvester.
Magkakahiwalay na binabantayan sina Renato, Gabriel, at ang anak ni Renato. Walang pinayagang mag-usap bago ang nakatalang pagtatanong.
May isang bakanteng upuan sa tabi ni Christian. Nakasulat sa kard:
MONCHING.
“Handa ang ligtas na linya para sa kaniya,” sabi ng isang opisyal.
Tahimik na itinaob ni Christian ang kard. “Hindi pa. Kapag ligtas na akong operahan.”
Bumukas ang magkabilang pinto. Dalawang tagapagdala ng ebidensiya ang sabay na pumasok, bawat isa ay may dalang sariling malinaw na lalagyan.
Ang dalawang basang kalahati ng huling pahina ni Luis.
Sa gitna ng bakanteng mesa, inilapag ni Jiro ang singsing. Sa magkabilang dulo huminto ang dalawa, magkahiwalay pa rin ang hawak nilang ebidensiya.
“Isara ang lahat ng pinto,” sabi ni Jiro.
Magkalapit na ang dalawang kalahati. Hindi pa magkadugtong.
“Ngayon,” sabi ni Jiro, nakatitig sa punit na mga gilid, “bubuuin natin ang kuwento.” /Itutuloy sa susunod na kabanata