Kabanata 199: Ang paggising ng salamin
“Pero hindi lahat ng salamin ay nangangailangan ng kable.”
Nanatili ang ngiti ng commander nang hilahin siya ng mga responder palayo sa kabinet.
Hindi sumagot si Jiro. Nakatitig siya sa sariling anino sa maitim na bintana. Sa magkabilang gilid niya, humihingal sina Claire, Ariel, at Vega. Sa likuran nila, umuugong ang napreserbang Node 17. Nakakulong ang utos. Walang daan palabas. Nananatiling balot ang kaniyang kanang palad.
Ngunit sa kabilang panig ng dagat, may naghintay sa mismong sandaling iyon.
Sa industriyal na baybayin ng Tseung Kwan O, huminto ang isang maitim na sasakyan sa harap ng gusaling walang karatula. Nagniningning sa hamog ang hanay ng mga bintana. Sa malayo, gumagalaw ang ilaw ng mga barko sa ibabaw ng maitim na tubig.
Bumaba ang isang babaeng nakasuot ng mahabang itim na amerikana.
Hindi siya nagdala ng bantay. Tanging isang lumang susi ang hawak niya.
Sa loob, nilampasan niya ang lahat ng pangkaraniwang elevator. Binuksan niya ang lumang pintong bakal at sumakay sa elevator na pangkargamento. Sumara ang pinto. Lumubog ang sahig sa mahabang pag-ugong.
Sa bawat palapag na nilalagpasan, pumipitik ang mapulang ilaw sa kisame. Pagkaraan ng huling marka, nagpatuloy pa rin ang pagbaba. Kumalansing ang mga kadena, at pinong alikabok ang nalaglag mula sa makapal na dingding habang lalo siyang lumulubog.
Nang muling bumukas ang pinto, malamig na singaw ang gumapang sa kaniyang sapatos.
Hindi na gusali ang nasa ibaba.
Isa iyong kuweba.
Kumikinang sa basa ang batong dingding. Nakabitin sa ibabaw ng bangin ang makitid na bakal na tulay. Sa ilalim, rumaragasa ang tubig-dagat sa mga lagusan. Sa kabila, nakatayo ang napakalaking salaming dingding. Patay ang daan-daang kabinet sa likod nito.
“Ma’am Eleanor, naputol ang Washington,” sabi ng lalaking naghihintay sa control desk. “Hindi na natin makukuha ang Node 17.”
“Hindi ko kailangan ang kopya nila.”
Ipinasok ni Eleanor ang susi sa gitna ng mesa.
Pinihit niya iyon.
Umalingawngaw ang bakal na kalabog sa kuweba. Bumukas ang mga pintuang nasa ilalim ng tulay. Sumabog paitaas ang malamig na hangin. Umuga ang sahig, at muntik nang mahulog ang lalaki nang biglang umandar ang malalaking bentilador.
Isa-isang nagliwanag ang mga kabinet.
Sa salaming dingding, lumitaw ang pangalan:
HARBOUR MIRROR.
Pagkatapos ay umalingawngaw ang putol na boses ni Nicole—ang mga salitang pinilit sa kaniya bago nabura ang voice harvester. Sumunod ang marka ng Subject One.
TRANSFER 64B—WAKE COMMAND ACCEPTED.
“Hindi kumpleto ang boses,” sabi ng lalaki. “Panggising lang. Hindi pambukas.”
Nagbago ang salamin.
Mukha ni Jiro ang lumitaw.
SUCCESSION—8%.
REWRITE—9%.
LIVE RIGHT PALM—REQUIRED.
Tumigil ang mga bilang.
Humampas ang tubig sa ilalim nila. Nagtilamsik ang tubig-dagat sa salamin, ngunit hindi natinag si Eleanor.
“Nabigo silang kunin ang palad,” sabi ng lalaki. “At nailigtas nila ang mga saksi.”
“Hayaan mo silang umuwi.”
Napalingon ito. “Hayaan?”
Lumapit si Eleanor sa salamin. Halos magdikit ang mukha niya at larawan ni Jiro.
“Titipunin nila ang mga pangalan, dokumento, at kasalanang hindi pa nila nauunawaan,” bulong niya. “Sila mismo ang kukumpleto sa talaan.”
Marahang itinaas ni Eleanor ang kamay at itinapat ang sariling palad sa kanang kamay ni Jiro sa larawan. Parang sinusukat niya ang bahaging kulang.
“Kapag kumpleto na,” sabi ni Eleanor, “saka natin kukunin silang lahat.” /Itutuloy sa susunod na kabanata