Kabanata 190: Ang agwat sa pagitan nila
Sa Washington, nakatitig pa si Jiro sa pangalang Harbour Mirror. Sa San Juan, hindi pa natutuyo ang luha sa pisngi ni Christian nang may dalawang ilaw na sumulpot sa ulan.
“Mga bangka,” sabi ng rescue pilot.
Nakahiga si Christian sa mataas na landing. Hindi niya binitiwan ang pulang aparato. Nasa bulsa ni Monet ang M-LEON-00 badge; sa tabi, hirap huminga ang rescuer na may tama sa dibdib. Idiniin ng kasama ang tela sa sugat.
Abot-baywang ang baha sa kalye. Yero at kahoy ang inanod ng agos. Hindi na maasahan ang tumagas nilang bangka. Nagpadala ang Palace command ng dalawang bago, kapwa may medic at stretcher. Sa unahan, may guard na may dalang kahong pang-ebidensiya.
Sumayad ang unang bangka sa hagdan. Umakyat ang medic. Sumadsad din ang ikalawa; umakyat ang medic nito. Tiningnan ng unang medic ang sugatang rescuer, saka si Christian. Hindi dumidilat si Christian; nanginginig ang kapsula sa kaniyang tagiliran.
“Siya muna,” sabi ni Monet, itinuro ang rescuer.
“Iyan din ang sinabi ni Christian kanina?” tanong ng medic.
Tumango si Monet.
Inilatag nila ang stretcher sa semento. Habang binubuhat ang rescuer, sumandal ang anak ni Renato sa rehas. Nakapulupot sa sugatang pulsuhan ang maayos niyang kamay. Binalutan iyon ng ikalawang medic ng malinis na benda. Hihintayin ng anak ni Renato ang kasunod na biyahe.
Sa paglipat nila kay Christian sa ikalawang stretcher, lumuwag ang kapit ng kaniyang mga daliri. Dumulas ang pulang aparato. Nasalo ni Monet.
Patuloy ang panginginig ng kapsula sa tagiliran ni Christian. Nanatili sa 31% ang replacement.
“Ilayo ninyo iyan sa kaniya,” sabi ng anak ni Renato.
Ipinakita ni Monet sa camera ng guard ang aparatong hawak niya. Ipinasok ito ng guard sa signal-blocking bag, saka sa lalagyan. Isinara niya iyon at itinala ang oras. Hindi lumipat mula sa bulsa ni Monet ang badge.
Naunang umalis ang bangkang may sugatang rescuer, medic, guard, at aparato. Tinunton nito ang gilid ng gusali hanggang mawala sa likod ng lubog na bus. Sa mataas na kalsada, dinala ang rescuer sa ambulansiya. Sumakay ang guard sa hiwalay na sasakyan, hawak ang lalagyan.
Nang hindi na makita ang ilaw ng unang bangka, saka ibinaba ang stretcher ni Christian sa ikalawa. Sumama ang ikalawang medic. Nabundol ng alon ang gilid nito, at napahawak si Monet sa rehas. Ngunit hindi siya sumakay.
“Monet?” tawag ni Monching sa radyo. “Nasa tabi mo pa ba siya?”
“Nasa kabilang bangka siya,” sagot niya. “Buhay siya.”
Umalis ang bangka ni Christian. Naghintay si Monet hanggang maglaho rin ang ilaw ng bangka ni Christian sa ulan.
Bumalik ang unang bangka para sa natitirang apat: si Monet, ang anak ni Renato, ang rescue pilot, at ang kasamahan ng sugatang rescuer. Hawak ni Monet ang bulsang may badge habang umaatras sila mula sa hagdan.
“Sabihin mo sa kaniya,” bulong ni Monching, “na hindi ko siya iniwan.”
Tumingin si Monet sa madilim na daang dinaanan ni Christian.
“Mas mabuti,” sagot niya, “kung ikaw mismo ang magsasabi niyan pagmulat niya.” /Itutuloy sa susunod na kabanata