Kabanata 184: Isang dangkal ng kamatayan
Pumutok ang baril na nakasungaw sa siwang.
Hinila ni Ariel si Claire pababa. Dumaan ang bala sa ibabaw nila at tumama sa kisame.
Gumanti si Ariel.
Tumama ang kaniyang bala sa kamay na nakasuot ng itim na guwantes. Napasigaw ang lalaki sa pasilyo. Nawala ang baril sa siwang, ngunit naiwan sa loob ang maliit na scanner.
Mabilis itong gumapang patungo kay Jiro.
Ikinubli niya sa dibdib ang kanang kamay. Pula ang telang nakabalot sa palad niya, ngunit wala pang patak na nahuhulog. Nang umikot sa sapatos niya ang liwanag ng scanner, sinipa niya ang aparato.
Dumulas iyon sa ilalim ng mesa.
“Huwag ninyong durugin!” sigaw ni Vega. “Pumutok ang nauna!”
Muling itinulak ng mga armado ang pinto. Kumayod ang mesa sa sahig. Napaluhod si Esther. Sinalo siya ni Claire bago tumama ang mukha niya sa kahoy.
Umangat pa ang bakal na harang.
Halos kasya na sa siwang ang isang tao.
May lalaking dumapa sa pasilyo at ipinasok ang braso. Kinapa nito ang scanner habang ang kasama niya ay muling nagpasok ng baril.
“Yung upuan!” sigaw ni Jiro.
Nasa tabi ng dingding ang upuang bakal na ginamit ni Ariel upang basagin ang kamera. Sinipa iyon ni Jiro patungo sa ama.
Hinablot ni Ariel ang sandalan. Isiniksik niya iyon sa makitid na riles ng umaangat na harang.
Umangal ang makina.
Umakyat pa ang bakal. Nabiyak ang sandalan ng upuan, ngunit kumapit ang isang paa nito sa riles.
Huminto ang harang.
Nakasabit sa siwang ang braso ng salarin.
Hinila nito ang sarili bago tuluyang maipit, pero naiwan ang scanner sa loob. Sinipa iyon ni Claire palayo kay Jiro, saka binaligtad gamit ang paa upang humarap sa sahig ang lente.
Sa speaker, umalingawngaw ang boses ng commander.
“Tatlong katok ang ibinigay namin. Malinis ang daan. Buksan ninyo ang pinto.”
Tumingin si Jiro sa baril na muling nakasungaw sa ilalim ng harang.
“Kung malinis ang daan,” sagot niya, “bakit may baril?”
Pumutok ang armas.
Tumama ang bala sa bakal na paa ng upuan. Umuga ang harang, ngunit hindi bumigay.
Napangiti ang salaring nakagapos sa sariling sinturon. “Hindi magtatagal iyan.”
“Hindi rin kami kailangang magtagal,” sagot ni Ariel. “Kailangan lang naming mauna.”
Biglang kumaluskos ang radyo sa baywang ng ikalawang bihag, ang lalaking may tama sa balikat at hita.
“Pangalawang pangkat, manatili sa sasakyan,” utos ng commander. “Huwag kayong aakyat hangga’t hindi ako nagsasabi.”
Kasabay niyon, nabuhay muli ang speaker.
Parehong boses ang umalingawngaw.
“Pangalawang pangkat, umakyat sa hagdan. Ngayon.”
Napatitig si Jiro sa speaker, pagkatapos sa radyo.
Iisang boses.
Magkasalungat na utos.
Sa likod ng boses sa radyo ay may ugong ng makina at mahinang babala ng bukas na pinto ng sasakyan. Ang nasa speaker naman ay malinis, walang ibang tunog.
Isa sa dalawa ang hindi nagsasalita nang live.
Tumingin si Jiro kay Vega.
Bago siya makapagsalita, may mabigat na kahong kinaladkad sa pasilyo.
Tumigil iyon sa labas ng pinto.
May kumalansing na takip.
Pagkatapos ay narinig nila ang pag-ikot ng isang timer. /Itutuloy sa susunod na kabanata