Kabanata 186: Ang unang iaahon
Nakasampa ang unahan ng rescue boat sa konkretong hagdan, habang nilulunok ng baha ang hulihan.
Humahampas ang ulan sa kulay-abong gusali. Sa ibaba, nagmistulang ilog ang lansangan. Abot-baywang ang kulay-kapeng tubig; bubong na lamang ng tumirik na sasakyan ang nakalitaw sa agos.
“Itali ang bangka!” sigaw ni Monet.
Inihagis ng rescue pilot ang lubid sa basang rehas. Sinalo iyon ng anak ni Renato gamit ang maayos na kamay. Duguan ang kabilang pulsuhan. Isang kamay lamang ang nagamit niya, ngunit naipulupot niya ang lubid sa bakal.
Kumapit ang bangka.
Umubo ang rescuer na may tama sa dibdib. Bumula ang dugo sa labi niya. Nakaluhod sa tabi niya ang kasama, mahigpit na idinidiin ang nakatiklop na tela sa sugat.
“Si Christian muna,” sabi nito. “May kapsula sa loob niya.”
Umiling si Christian. Yakap niya ang pulang aparato. Ang ilaw nito ay sumasalamin sa tubig sa kanilang paanan.
“Siya muna,” sagot niya. “Kaya ko pa.”
Nang subukan niyang tumayo, nanlambot ang mga tuhod niya. Sinalo siya ni Monet.
“Hindi ka na makatayo.”
“Pero nakakahinga pa ako. Siya, hirap na.”
Kumaskas ang bangka sa semento. Umingit ang lubid sa bawat hampas ng agos.
Nagpasya si Monet.
“Ang sugatan ang unang iaahon.”
Isiniksik niya sa kaibuturan ng bulsa ang M-LEON-00 badge. Pagkatapos ay lumuhod siya sa baha at inalalayan ang ulo ng rescuer. Hinawakan ng kasama nito ang mga balikat. Kinuha ng rescue pilot ang mga paa.
Sabay nilang binuhat ang lalaki.
Umaalog ang bangka sa bawat kilos nila. Tinulungan sila ng anak ni Renato, gamit ang balikat at maayos na kamay upang maitawid ang sugatan sa unang tuyong baitang.
Matarik at madulas ang hagdan. Umaagos pababa sa mga gilid nito ang ulan na parang maliliit na talon. Bawat paghinga ng rescuer ay may mahinang halak.
Nang marating nila ang mataas na landing, pinahiga siya ng kasama.
“Bantayan mo siya,” utos ni Monet. “Kukunin namin ang iba.”
Bumaba sina Monet at ang rescue pilot.
Nasa gilid ng bangka si Christian. Nakayakap pa rin siya sa aparato. Sa ilalim ng kaniyang basang damit, nanginginig ang kapsulang itinurok sa tagiliran niya.
Ipinasok ni Monet ang braso sa kilikili niya. Pumaligid sa kabilang panig ang anak ni Renato.
Biglang napatid ang lubid.
Umikot palayo ang hulihan ng bangka. Kumapit ang rescue pilot sa rehas. Tumalon sina Monet, Christian, at ang anak ni Renato patungo sa nakalubog na mga baitang.
Tumama ang tuhod ni Christian sa semento.
“Tumayo ka!” sigaw ni Monet.
Humakbang siya.
Isa.
Dalawa.
Sa ikatlong baitang, lalong nanginig ang kapsula. Nanigas ang kaniyang katawan. Muntik niyang mabitiwan ang aparato, ngunit idinikit niya iyon sa dibdib.
Tumingin siya kay Monet.
“Bakit boses ni Papa ang ginamit nila?” bulong niya. “Ano ang alam niya?”
Bumigay ang kaniyang mga tuhod.
Nasalo siya ni Monet bago tumama ang ulo niya sa hagdan. Nanatiling nakasara ang mga daliri niya sa pulang aparato.
Hindi umusad ang replacement.
Nanatili iyon sa 31%.
Ngunit nawalan ng malay si Christian sa mga bisig ni Monet. /Itutuloy sa susunod na kabanata