Kabanata 187: Ang pinayagan, ang ipinilit
Hindi gumagalaw si Christian sa mga bisig ni Monet.
Tinulungan siya ng anak ni Renato na maiakyat ang binata sa landing. Sa tabi nila, patuloy na inaalalayan ng rescuer ang sugatang kasama. Humahampas ang ulan sa bubong, ngunit hindi na roon umaabot ang baha.
Maingat na inihiga ni Monet si Christian sa tuyong semento.
May pulso.
Humihinga.
Nakasara pa rin ang kaniyang mga daliri sa pulang aparato. Nasa bulsa ni Monet ang M-LEON-00 badge. Sa ilalim ng basang damit ni Christian, nanginginig ang kapsula.
Nanatili sa 31% ang replacement.
“Hindi muna natin siya ililipat nang walang medic,” sabi ng rescue pilot. Binuksan nito ang radyo. “Palace command, nakarating kami sa mataas na gusali. Dalawa ang malubha.”
Puro lagitik ang unang sumagot. Pagkaraan ng ilang segundo, pumasok ang boses ng operatiba.
“Hindi makaraan ang ambulansiya. Gagabayan kayo ng medic sa linya.”
“Isama ninyo si Monching,” sabi ni Monet.
Natahimik ang channel.
Pagkatapos ay narinig niya ang paghinga ni Monching.
“Monet?” tawag ni Monching. “Kumusta si Christian?”
“Buhay. Walang malay.” Tumingin siya sa maputlang mukha ng binata. “Bago siya bumagsak, tinanong niya kung bakit boses mo ang ginamit nila. Tinanong niya kung ano ang alam mo.”
Matagal bago sumagot si Monching.
Sa labas, tinangay ng baha ang bumagsak na karatula.
“May hindi ako sinabi sa anak ko,” wika niya.
Umupo si Monet sa tabi ni Christian.
“Noong buhay pa si Sir Luis, humingi siya ng tulong sa akin. May mga mensaheng ayaw niyang idaan sa telepono o sa opisyal na linya. May mga taong pinaghihinalaan niyang nakikinig.”
“Ano ang ipinagawa niya?”
“Mga sobre. Mga tape. Minsan, mga salitang kailangan kong isaulo at sabihin sa susunod na hintuan. Project 4, San Juan, Palasyo. Iyon ang Route 417 bago nila ginawang daan ng sistema.”
Napatingin si Monet sa anak ni Renato. Tahimik itong nakikinig habang hawak ang sugatang pulsuhan.
“Kusang-loob kang tumulong?” tanong niya.
“Oo,” sagot ni Monching. “Pinili kong maghatid ng mensahe para kay Sir Luis. Akala ko, pinoprotektahan namin ang mga taong hindi na niya mapagkatiwalaan sa loob ng gobyerno.”
“Alam mo bang itinatala ang boses mo?”
“Alam kong nag-iiwan ako ng kumpirmasyon sa bawat hintuan—pangalan, oras, at tatlong katok. Hindi ko alam na itinago nila ang lahat. Hindi ko alam na gagamitin iyon para gayahin ang boses ko.”
Napaungol si Christian.
Lumapit si Monet, ngunit hindi ito dumilat.
Nagpatuloy si Monching, nanginginig na ang tinig.
“Hindi ako nagboluntaryong maging First Relay. Hindi ako pumayag na lagyan ng kapsula. Nang dinukot nila ako, nawalan ako ng malay. Pagkagising ko, sugat lang ang nakita ko. Doon nila ginawang permanente ang pansamantala kong gawain.”
“Bakit hindi mo sinabi agad?” tanong ni Monet.
“Dahil nahiya ako. Dahil inisip kong natapos iyon pagkamatay ni Sir Luis. At dahil natakot akong malaman ni Christian na ang daang kusang pinasok ko ang ginamit upang habulin siya.”
Bahagyang gumalaw ang kamay ni Christian.
Hindi siya dumilat.
Ngunit mula sa kaniyang pisngi, may luhang dumaloy patungo sa basang semento. /Itutuloy sa susunod na kabanata