Kabanata 41: Bisperas ng pagbubunyag
Unti-unting humina ang tugtog.
Yung kumakanta kanina, nagpaalam na rin. Ang ilaw, mas naging mahina. Ang bakuran na kanina na puno ng tawanan, nagsimulang kumalma.
Isa-isang nagpaalam ang mga bisita.
“Jiro, salamat ha!”
“Pre, ibang level na ’to ah!”
“Balik kami dito ha!”
May yakapan. May tapik sa balikat. May mga hirit na biro.
“Libre mo na kami next time!”
Natawa si Jiro.
“Oo naman…”
Pero sa likod ng ngiti niya, hindi pa rin siya makapaniwala.
Habang papalabas ang mga tao, napansin niya si Nicole.
Nakatayo sa gilid ng driveway. Hawak ang maliit na bag. Nakatingin sa kanya, parang may gustong sabihin.
Lumapit si Jiro.
“Uuwi ka na?” tanong niya.
“Oo,” sagot ni Nicole, marahan.
Saglit silang nagkatinginan. Tahimik ang paligid sa bahagi nila.
“Salamat sa pagpunta,” sabi ni Jiro.
“Hindi ko ’to palalagpasin,” sagot ni Nicole, nakangiti.
“Grabe… ikaw ’to…” dagdag niya, sabay tingin sa buong paligid.
“Hindi ko rin alam kung paano nangyari…” sagot ni Jiro, napakamot sa ulo.
Natawa si Nicole.
“Pero bagay sa’yo.”
“Talaga?”
“Oo,” sagot niya, diretso.
Napangiti si Jiro.
Bago pa siya makapagsalita, lumapit si Nicole nang bahagya.
“Jiro…”
“Hmm?”
At mabilis.
Isang halik sa pisngi.
Sandali lang.
Pero sapat para mapahinto siya.
“Bye,” sabi ni Nicole, sabay talikod.
“Uy—” hindi na natuloy ni Jiro.
Naiwan siyang nakatayo.
Napahawak siya sa pisngi niya.
Mainit.
Namumula siya.
“Grabe…” bulong niya, halos pabulong.
Sa di kalayuan, tuluyan nang umalis ang huling sasakyan. Nag-arkila kasi si Claire ng apat na L300 para sunduin at ihatid ang mga bisita.
Tahimik na ang bakuran.
Lumapit si Jiro sa veranda.
Nandoon si Claire.
Nakatayo. Nakaharap sa dilim. Hawak ang cellphone.
“Ma…” tawag niya.
Napalingon si Claire.
“Salamat po, Ma,” sabi ni Jiro, diretso. “Hindi ko inexpect ’to.”
Ngumiti si Claire.
Bahagya.
Pero halata ang pagod sa mukha niya.
“Masaya ka?” tanong niya.
“Opo,” sagot ni Jiro agad. “Sobrang saya.”
Tumingin siya sa bakuran.
“Parang… dinala niyo buong Tatalon dito.”
“Gusto kong makita mo na hindi mo kailangang iwan ’yon,” sagot ni Claire.
Tumango si Jiro.
“Hindi ko naman iiwan.”
Saglit na katahimikan.
Napansin ni Jiro ang mukha ni Claire.
May iniisip.
May bigat.
“Ma… okay lang po kayo?” tanong niya.
Hindi agad sumagot si Claire.
Huminga siya nang malalim.
“Tapos na ang gabi,” sabi niya. “Pero hindi pa tapos ang nangyayari.”
Napakunot ang noo ni Jiro.
“Ano po ibig sabihin?”
Dahan-dahang itinaas ni Claire ang cellphone niya.
Ipinakita kay Jiro.
Headline.
Litrato.
Sila.
Ang gabing ito.
Nanlaki ang mata ni Jiro.
“Ma… lumabas na ’to?”
“Oo,” sagot ni Claire.
“Kailan pa?”
“Kanina pa. Habang nandito tayo.”
Napatingin si Jiro sa paligid.
Parang biglang bumalik ang ingay sa ulo niya.
“Paano…?”
“May reporter,” sabi ni Claire. “Nakasama sa bisita.”
Tahimik si Jiro.
“Ma… ano na mangyayari?” tanong niya.
Tumingin si Claire sa kanya.
Diretso.
“Bukas,” sabi niya. “Bukas ko sasabihin ang lahat.”
“Lahat?” ulit ni Jiro.
“Lahat.”
Lumapit si Claire.
Hinawakan ang magkabilang balikat niya.
“Hindi na ’to maitatago. At hindi ko rin naman balak itago, anak.”
Tahimik si Jiro.
Ramdam niya ang bigat ng bawat salita.
“Pwede mo ba akong samahan, anak?” tanong ni Claire.
Mas mahina na ang boses niya ngayon.
Mas personal.
“Nag-ayos ako ng press conference. Bukas malalaman na ng buong mundo kung sino ka.”
Napatingin si Jiro sa dilim ng bakuran.
Kanina, puno ng tao.
Ngayon, tahimik.
Parang hinahanda siya.
Unti-unti siyang bumalik kay Claire.
Tumingin sa mata nito.
“At… ako po ba… handa na?” mahina niyang tanong.
Sandaling hindi sumagot si Claire.
Pagkatapos, marahan siyang ngumiti.
“Hindi ka kailanman magiging handa,” sabi niya. “Pero hindi ka nag-iisa.”
Tahimik.
Huminga si Jiro.
Tumango.
“Opo… sasamahan ko kayo.”
Sa gabing iyon, hindi lang natapos ang isang handaan.
Nagsimula ang isang pagbubunyag.
At wala nang atrasan. /Itutuloy sa susunod na kabanata