Kabanata 217 — Ang kandadong walang bakal
“Pangalan ni Papa ang ginamit ninyo. Pero kamay mo ang sumulat,” sabi ni Claire.
Hindi umangat ang mukha ni Fajardo.
Hiniling ni Jiro na isama sa nakasulat na salaysay ang pag-aming iyon. Tinapos ni Vega ang tawag.
Nagdilim ang monitor. Sa salamin nito, nakita ni Claire ang sarili: maputla, nakatindig. Sa likuran niya, hindi gumagalaw si Nicole.
“Si Renato naman.”
Mula sa katabing silid, binuksan ni Vega ang hiwalay na linya. Kinumpirma ng bantay ang pagkakakilanlan ni Renato. Hindi muna ipinarinig ang salaysay ni Fajardo.
Sa mesa, magkatabi ang mga kopya ng pansamantala at permanenteng clearance.
“Bakit nanatili ang lumang bilang?” tanong ni Jiro.
“Para magmukhang pagpapatuloy.”
“At ang pangalan ni Luis?”
Pumikit si Renato.
“Ako ang nagpaiwan.”
“Para siya ang matagpuan kapag may nagsiyasat?” tanong ni Claire.
“Oo.”
Sa labas, pumatak ang tubig sa alulod. Kiniskis ni Claire ang mga daliring kanina lamang namumuti sa gilid ng mesa.
“Bakit mo inasahang mananahimik siya?” tanong ni Jiro.
“Dahil sa iyo.”
Umangat ang baba ni Esther. Lumapit si Ariel sa tabi niya.
“Kapag ipinaliwanag ni Luis ang unang clearance,” sabi ni Renato, “kailangan niyang ipaliwanag kung bakit kay Esther dinala ni Tomas ang mga papeles mo.”
“Akala mo, hindi niya ilalantad si Jiro,” sabi ni Claire.
“Iyon ang inasahan ko.”
Kung totoo ang salaysay, ginawa nilang kandado ang lihim ng isang bata. Ngunit pagkalkula iyon ni Renato, hindi patunay na pumayag si Luis.
“Hindi ako ang may kasalanan sa ginawa mo,” sabi ni Jiro. “Ako ang ginawa mong dahilan.”
Napahawak si Renato sa gilid ng mesa sa sarili niyang silid.
“Nag-utos si Papa na isara ang Marco Leon,” sabi ni Claire.
Naalala niya ang pahinang natagpuan sa likod ng blueprint: ipasara ang clearance, huwag burahin ang mga tala, ingatan ang ebidensiya laban kay R. Salcedo.
Kailangan pa ring suriin ang pirma at petsa. Hindi iyon pambura sa iba pang desisyon ni Luis.
“Akala ko, hindi siya lalaban,” bulong ni Renato. “Nagkamali ako.”
“Tinanggap mo muna ang pera,” sabi ni Claire. “Saka ka binantaan. Pagkatapos, pamilya naman ni Fajardo ang tinakot mo.”
Tumango ito.
“Pati ang mga desisyon ni Papa, sisiyasatin,” sabi ni Claire. “Walang magtatago sa pangalan niya. Kahit ako.”
Hiniling ni Jiro kay Monet na balikan ang hiwalay na pahintulot para sa Hong Kong. Hindi awtomatikong nag-utos doon ang bawat gumamit sa clearance.
Tumango si Monet. Nanatiling nakataob ang papel niya; hindi iyon ginalaw ni Nicole.
“Nasabi ko na ang akin,” sabi ni Renato. “Pero ang anak ko…”
“Ginamit sa utos laban kay Christian ang nakaimbak niyang mukha,” sagot ni Jiro. “Iba iyon sa pagmamaneho niya.”
“Anak ko siya.”
Sumulong si Nicole.
“At si Tomas, tatay ko.”
Hindi agad sumagot si Renato.
“Sinabi niyang pinapahinto siya ni Tatay. Sa depot na lamang siya huminto.”
Hindi niya nilingon ang ina.
“Ang pag-amin mo, sa iyo,” sabi ni Claire. “Hindi kapalit ng sagot niya.”
Nanginginig ang labi ni Renato.
“Hindi ba sapat?”
Tinitigan ni Nicole ang mukha nito sa monitor.
“Para patawarin ka?”
Nanatiling tahimik ang silid.
“O para patawarin namin siya?” /Itutuloy sa susunod na kabanata