Kabanata 194: Ang presyo ng isang araw
Binuksan ni Vega ang ligtas na linya.
Lumitaw si Renato Salcedo sa monitor. Nasa isang silid siyang binabantayan ng dalawang responder. Maputla ang ilaw sa ibabaw niya. Namamaga ang pisngi niya, at may mapulang guhit sa leeg na dating kinalalagyan ng transmitter.
“Bago ninyo husgahan ang anak ko,” sabi niya, “ako muna ang pakinggan ninyo.”
Sa likuran ni Jiro, nanatili sa salaming dingding ang bagong hatol:
TAGABARIL—MIGUEL SERRANO.
“Ang anak mo ang nagmaneho,” sagot ni Jiro. Nakapatong sa dibdib niya ang nakabalot na kanang kamay. “Hindi namin sinabing siya ang bumaril. Hindi rin namin alam kung bakit naroon siya.”
Tumango si Renato. “Iyon ang tama. Hindi ko sasagutin para sa kaniya ang hindi ko nasaksihan. Pero ang daang nagdala kay Miguel sa sasakyang iyon ay nagsimula sa kasalanan ko.”
Humampas ang ulan sa bintana. Saglit na pumuti sa kidlat ang mga basyo at bubog sa sahig.
“Isang araw lamang dapat umiral ang Marco Leon,” pagpapatuloy ni Renato. “Ginawa nina Luis, Tomas, at Arturo Fajardo ang clearance upang mailabas ang mga papeles mo.”
“Pagkatapos, pinilit mong gawing permanente iyon,” sabi ni Claire. “Iyon ang sinabi ni Papa sa recording.”
“Oo.”
“Bakit?”
Hindi agad sumagot si Renato. Hinawakan niya ang basong nasa mesa, ngunit hindi niya ininom ang tubig.
“May nag-alok sa akin ng pera at kapangyarihan. Kapag nanatili ang clearance, makokontrol ko raw ang lihim na daan sa mga tanggapan. Gusto kong maging taong hindi kayang tanggihan.”
“Tinanggap mo?” tanong ni Ariel.
“Tinanggap ko.”
Walang palusot sa dalawang salitang iyon.
“Pero nang ipaalis na nila ang takdang oras, umatras ako,” sabi ni Renato. “Sinabi kong isasauli ko ang pera. Maya-maya, may sobreng ipinasok sa ilalim ng pinto ko.”
Ipinikit niya ang mga mata.
“Naroon ang mga litrato ng anak ko—ang bahay niya, ang sasakyan niya, at ang rutang dinaraanan niya. Kapag namatay daw ang Marco Leon pagsapit ng hatinggabi, hindi na aabot nang buhay sa umaga ang anak ko.”
“Doon mo pinilit si Arturo?” tanong ni Esther.
“Oo. Iniutos kong alisin niya ang hangganan. Pagkatapos, ikinalat ko ang clearance sa labimpitong node.”
Sa gilid ng monitor, hindi gumalaw ang mga bilang: walong porsiyento sa succession, siyam sa rewrite. Hindi nabago ng pag-amin ang pagkatao ni Jiro. Patunay iyon laban kay Renato, hindi kasalanang maipapamana sa iba.
“Biktima ka rin pala,” sabi ni Claire, ngunit walang lambot ang tinig niya.
Umiling si Renato.
“Hindi ako nagsimula bilang biktima. Bago dumating ang banta, pinili ko na ang pera. Pinili ko na ang kapangyarihan. Takot ang nagtulak sa huling hakbang, pero kasakiman ang nagdala sa akin sa pintuan.”
“Sino ang nagbayad?” tanong ni Jiro.
“Isang tagapamagitan. Hindi niya ibinigay ang tunay niyang pangalan.”
Kumilos ang bantay sa likuran niya, ngunit itinaas ni Renato ang kamay. Hindi pa tapos ang kaniyang pag-amin; hindi na siya umiwas sa kamera.
Bago pa makasunod ang tanong ni Jiro, sumingit si Monet sa ligtas na linya.
“May dapat kayong malaman tungkol sa utos sa akin ng Pangulo.” /Itutuloy sa susunod na kabanata