Kabanata 54: Ang bigat ng pangalan
Tahimik ang mesa matapos buksan ang sobre.
Nakalatag pa rin ang mga lumang litrato. Ang ultrasound. Ang mga papel na may pirma at petsa.
Nakatitig si Claire.
Hindi pa rin niya lubos matanggap.
Sa tabi niya, si Jiro, nakayuko, pinagmamasdan ang imahe ng sarili niya bago pa siya isinilang.
Tahimik.
Pero sa loob, maraming tanong.
Huminga nang malalim si Ariel.
Tinanggal niya ang cuff ng kanyang suit. Inayos ang relo. Parang naghahanda.
Hindi na ito tungkol sa nakaraan.
Ito na ang tungkol sa lahat ng itinago niya.
“May kailangan pa kayong malaman,” sabi niya.
Napatingin si Claire.
“Hindi pa ba sapat ’yan?” tanong niya, mahina pero may diin.
“Hindi pa,” sagot ni Ariel.
Diretso.
Tahimik.
Napatingin si Jiro sa kanya.
“Anong ibig niyong sabihin?”
Saglit na katahimikan.
Parang pinipili ni Ariel ang mga salitang hindi magpapabagsak ng lahat.
“Ang akala ninyo, isang tao lang ang bumalik,” sabi niya.
“Pero ang totoo… may mundo akong dala.”
Napakunot ang noo ni Jiro.
“Anong mundo po ’yon?”
Dahan-dahang sumandal si Ariel sa upuan.
“Rueda Group of Companies,” sabi niya.
Tahimik.
“Hindi lang siya isang kumpanya.”
“Tayo ang may hawak ng rail investments sa ilang bahagi ng Asia.”
“May stake kami sa real estate developments sa Hong Kong, Singapore, at Manila.”
“May energy holdings kami sa Middle East at Southeast Asia.”
Hindi gumalaw si Claire.
Hindi rin si Jiro.
“Hindi ito negosyo lang,” dagdag ni Ariel.
“Ito ang dahilan kung bakit ako hindi pwedeng mawala.”
“Hindi pwedeng magkamali.”
Tahimik.
“Sir…” mahina ni Jiro.
“Gaano po kalaki ’yon?”
Napatingin si Ariel sa kanya.
Diretso.
“Malaki,” sagot niya.
“Gaano kalaki?” ulit ni Jiro.
Saglit na katahimikan.
Pagkatapos—
“Bilyon-bilyon,” sabi ni Ariel.
“Dolyar.”
Parang tumigil ang hangin.
Napaatras si Jiro sa upuan.
“Dolyar?”
Tumango si Ariel.
“Oo.”
Napahawak si Jiro sa ulo niya.
Napatawa nang mahina.
Hindi dahil masaya.
Kundi dahil hindi niya ma-absorb.
“Grabe…” bulong niya.
Sa gilid, si Claire.
Hindi pa rin siya gumagalaw.
Nakatingin lang.
“Kung ganito ka kalaki…” sabi niya, mabagal.
“Bakit ka nagpakahirap maging driver?”
Tumingin si Ariel sa kanya.
Hindi umiwas.
“Dahil doon lang kita nakilala nang totoo.”
Tahimik.
“Kung dumating ako bilang Ariel Rueda…”
“Hindi kita makikilala.”
“Hindi mo ako pagkakatiwalaan.”
“Hindi ako makakapasok sa buhay mo.”
Napapikit si Claire.
Alam niyang totoo.
Pero masakit pa rin.
“At ngayon?” tanong niya.
“Anong ibig sabihin nito para sa amin?”
Saglit na katahimikan.
“Lahat,” sagot ni Ariel.
Diretso.
“Anak ko siya,” dagdag niya, tumingin kay Jiro.
“Karapatan niyang malaman.”
Napatingin si Jiro.
“Karapatan ko rin bang maging bahagi niyan?” tanong niya.
Hindi siya galit.
Hindi rin excited.
Nag-iingat.
Tumango si Ariel.
“Oo.”
“Pero hindi kita pipilitin.”
Tahimik.
“Hindi ito simpleng buhay,” dagdag niya.
“May kapangyarihan.”
“May panganib.”
Napatingin si Claire sa kanya.
“Panganib?”
Tumango si Ariel.
“Kung bakit ako nawala noon…”
“Hindi pa rin nawawala ang dahilan.”
Tahimik.
Mas mabigat.
“May mga taong hindi gugustuhin na bumalik ako,” sabi niya.
“At lalo na… na malaman ang tungkol sa inyo.”
Napahigpit ang hawak ni Claire sa mesa.
“Hindi na ako papayag,” sabi niya.
Diretso.
“Hindi na kita hahayaan mawala ulit.”
Tumingin si Ariel sa kanya.
Matagal.
Tahimik.
Pagkatapos, ngumiti.
Mahina.
“Hindi na ako mawawala.”
Sa gilid, si Jiro.
Tahimik.
Pinoproseso ang lahat.
Mula sa batang nangangalakal—
Hanggang sa anak ng isang bilyonaryo.
Napatingin siya sa mga kamay niya.
Pareho pa rin.
Magaspang.
Pero ngayon—
Iba na ang mundo sa harap niya.
“Ma…” sabi niya, mahina.
Napalingon si Claire.
“Ang dami pong nangyari sa isang araw.”
Napangiti si Claire.
May luha pa rin.
“Oo.”
Tahimik.
At sa mesa na iyon—
Hindi lang lihim ang nabunyag.
Kundi isang buhay na hindi na maibabalik sa dati.
At isang hinaharap na mas malaki—
Kesa sa kahit anong naisip nila noon. /Itutuloy sa susunod na kabanata