Kabanata 162: Ang mukhang awlang pangalan
“Kilala ko siya.”
Pinalaki ni Claire ang kuha mula sa San Juan transfer station. Lumitaw ang mukha ng master holder—maputla, may mahabang pilat sa kaliwang panga, at nakatitig sa kamera.
“Hindi siya ang anak ni Renato,” sabi ni Claire. “Nasa lumang larawan siya ng Project 4. Nakatayo sa likod nina Papa at Tomas, pero kinayod ang pangalan niya.”
“Ang tunay niyang pangalan ang nasa ilalim ng plato,” sabi ni Jiro.
Biglang itinaas ng lalaki ang baril.
“Yuko!” sigaw ni Monet.
Sunod-sunod na putok ang umalingawngaw sa estasyon. Tinamaan ang signal repeater ng rescue boat. Nagputi ang monitor sa Washington, ngunit nakalusot pa rin ang putol-putol na tunog sa radyo.
FIRST RELAY REPLACEMENT: 21%
“Christian, sa bangka!”
Inihagis ng rescuer ang lubid. Sinalo iyon ni Monet at ipinulupot sa katawan ni Christian. Bago nila siya mahila, humampas ang tubig mula sa lagusan.
Nawala ang tuntungan ni Christian.
Bumagsak silang dalawa sa baha. Kumapit si Monet sa rehas habang nakahawak sa kuwelyo ng binata. Sa ibaba, umiikot ang rescue boat patungo sa nakalantad na kable.
“Sa kaliwa!” sigaw ni Christian.
Iniwas ng piloto ang bangka. Kumiskis ito sa bakal, saka naabot ng mga rescuer si Christian at hinila siya pataas.
FIRST RELAY REPLACEMENT: 23%
Pagkalayo niya sa mga scanner, tumigil ang bilang.
Napasinghap si Monet, ngunit hindi siya nagpahinga. Paakyat na sa maintenance walkway ang master holder. Hawak nito ang M-LEON badge at aparatong kumikislap na pula.
“Purge control,” babala ni Vega. “Kapag napindot niya iyan, mabubura ang mga tala ng Route 417.”
Tumalon si Monet sa rehas at humabol.
Lumingon ang lalaki. Pumutok ang baril.
Tumama ang bala sa tubo. Sumabog ang singaw, kasabay ng pagbitak ng walkway. Bumigay ang bakal sa ilalim niya.
Muntik siyang mahulog sa rumaragasang tubig.
Naikapit niya ang isang braso sa rehas. Sa halip na tumakas, bumalik ang master holder at inapakan ang mga daliri niya.
“Hindi ikaw ang kailangan ko,” malamig nitong sabi. “Ang anak ni Monching.”
Sumipa si Monet. Napatid ang lalaki, at kapwa sila bumagsak sa makitid na walkway. Dumulas sa sahig ang baril. Sinunggaban ni Monet ang pulang aparato, ngunit ito’y naagaw ng kalaban.
“Sabihin mo kay Claire,” bulong nito, “hindi sapat na makilala niya ang mukha ko.”
“Ang pangalan mo ang nasa ilalim ng plato.”
Ngumiti ang lalaki.
“Iyon ang gusto kong paniwalaan ninyo.”
Pinindot niya ang aparato.
Hindi San Juan ang unang alarma sa Washington.
Lumabas sa monitor ang feed mula sa himlayan. Nakatumba ang isang bantay sa tabi ng nakasara pang metal na plato. Dalawang nakamaskarang lalaki ang nagkakabit ng hidrolikong pamutol sa mga gilid nito.
“Nasa akin ang singsing,” sabi ni Jiro. “Nasa Tatalon si Nicole. Hindi nila mabubuksan iyan.”
“Hindi nila kailangang gamitin ang mga susi,” sagot ni Esther. “Puputulin nila ang buong plato.”
Lumapit sa kamera ang ikatlong lalaki.
Wala siyang maskara.
Nanigas si Jiro.
Si Gabriel Serrano iyon.
Tumingin si Gabriel sa lente, saka ngumiti.
“Hindi ang pahina ang pakay namin.”
Itinaas niya ang pamutol.
“Ang nasa ilalim nito.” /Itutuloy sa susunod na kabanata