Kabanata 150: Iisang bakas
ANAK SIYA NI MONCHING.
Nanatili ang mensahe sa telepono ng bihag.
Dahan-dahang humarap si Christian kay Marta.
“Bakit ako?”
Sa loob ng stockroom, mahigpit na hinawakan ni Nicole ang telepono niya. Nasa tabi niya si Marta. Sa labas, binabantayan ng dalawang tauhan ng Rueda ang nahuling umatake habang papalapit ang Palace team at pulisya.
“Hindi ka lalabas,” sabi ni Monet sa hiwalay na linya. “Mananatili kayong tatlo sa panaderya hanggang malinaw ang paligid.”
“Baka ako ang dahilan kung bakit sila narito,” sabi ni Christian.
“Hindi,” sagot ni Jiro mula sa Washington. “Nauna nilang tinukoy ang Subject One. Ikaw ang alternatibo nang hindi nila mailabas si Nicole.”
Tahimik ang lahat.
Inilatag ni Jiro ang mga tiyak nilang alam.
Nasa Washington ang singsing—ang susi ng Subject Two. Nasa Tatalon si Nicole, na tinukoy sa module bilang Subject One. Hindi nagsama ang dalawang susi.
Nanatiling nakakuyom ang kamao ni Jiro sa singsing.
Sa Washington, tila dalawang pangkat ang kumilos. Ang unang grupo ang sumalakay sa operations room at humingi ng singsing. Ang nakamaskarang intruder naman ang kumuha ng aparatong may Marco Leon profile. Bihag lamang ang nagsabing hindi nila kasama ang intruder.
Sa Tatalon, hindi agad dinukot ng mga umatake si Nicole. Sinunog nila ang harapan, binangga ang shutter, at pinuwersa ang rear exit. Nakasaad mismo sa telepono ang utos: paalisin ang Subject One at sundan ang magbubukas ng ruta.
“Hindi nila kailangan ang isang labasan,” sabi ni Jiro. “Kailangan nilang makita kung sino ang pipili nito.”
Napatingin si Nicole kay Marta.
Si Tomas ang dating nagdurugtong ng mga lihim na ruta. Kapag naputol ang isa, gumagawa siya ng bago. Patay na si Tomas, ngunit maaaring naghahanap ang kalaban ng sinumang natirang may alam sa sistema niya.
“Pero bakit anak ni Monching?” tanong ni Christian.
Sumagot si Marta.
“Maaaring dahil ginamit ang aparato ng Papa mo bilang unang relay. Nang mawala siya, sumama ka sa paghahanap.”
“Hindi ibig sabihin na alam ni Christian ang mga ruta,” sabi ni Claire.
“Hindi,” sang-ayon ni Jiro. “Maaaring pain lamang siya para mapakilos si Monching.”
Hindi iyon katotohanan. Hinala pa lamang.
Dumating ang Palace team. Sinuri nila ang mga bakas ng van na may sirang gulong, ang nasunog na sahig, at ang rear exit. Wala nang ibang umatake sa paligid.
Hindi pa rin sila lumabas sa stockroom.
Sa Washington, inilagay ni Vega sa magkatabing screen ang log ng memory module at ang bagong mensahe sa telepono ng bihag.
“Magkapareho ang oras?” tanong ni Claire.
“Hindi eksakto,” sagot niya. “Pero nasa iisang minutong window.”
Pinalaki niya ang command identifier sa ilalim ng dalawang mensahe.
Magkapareho.
M-LEON-02-17.
“Marco Leon?” tanong ni Ariel.
“Profile name lang,” sagot ni Jiro. “Hindi pangalan ng taong nag-utos.”
Tumango si Vega.
“Pero iisang command identifier ang lumitaw sa target request sa Washington at sa utos sa Tatalon.”
Tatlong bihag: dalawa sa Washington, isa sa Pilipinas. Hindi pa tiyak kung magkakampi.
“Iisang bakas,” sabi ni Jiro. “Hindi pa iisang utak.”
Biglang nanginig ang telepono sa kamay ng operatiba.
BAGONG TARGET: MONCHING. /Itutuloy sa susunod na kabanata