Kabanata 193: Ang natitirang kuha
TOMAS.
Kumikinang pa ang pangalan sa salaming dingding nang ibaba ni Jiro ang panulat. Sa labas ng control room, hinahampas ng ulan ang malalaking bintana. Sa loob, pulang ilaw ang dumudulas sa mga basyo, bubog, at natuyong bahid ng dugo sa sahig.
“Balikan natin ang riverside depot,” sabi niya.
Napatingin si Vega sa sirang monitor. “Ang kuha sa kabilang kalsada?”
“Iyon mismo. Nakilala natin ang nagmamaneho. Hindi natin natapos ang buong recording dahil nagsimula ang pag-atake.”
Binuksan ni Vega ang orihinal na kopya. Hindi iyon nagmula sa Node 17. Iyon ang buong kuha mula sa kamerang nakatanaw sa depot—ang kaparehong ebidensiyang nagpakitang anak ni Renato Salcedo ang nagmaneho sa SUV na ginamit sa pagtatapon kay Tomas.
Matapos ang mga pekeng tinig at binagong tala, ayaw ni Jiro ng isa pang larawang madaling pagdudahan. Kaya ipinakita ni Vega ang orihinal na petsa, tuloy-tuloy na oras, at pinagmulan ng kuha sa lumang kamera.
Sa screen, kumislap ang basang kalsada sa ilalim ng maputlang poste. Lumiko ang SUV at pumasok sa bukas na tarangkahan. Saglit na nasilayan ang mukha ng drayber. Magkatugma pa rin ito sa mga larawang sinuri nila noon.
“Siya ang nagmaneho,” sabi ni Claire. “Pero hindi pa rin ibig sabihing siya ang bumaril.”
Tumango si Jiro. “Ituloy.”
Gumapang ang sasakyan sa ilalim ng ilaw ng loading bay. Huminto ito nang patagilid. Bumukas ang hulihang pinto.
May lalaking bumaba mula sa kabilang panig. Madilim ang suot niya. Nang yumuko siya sa bukas na pinto, tumama ang ilaw sa kaliwang bahagi ng kaniyang mukha.
Isang mahabang pilat ang gumuhit sa panga.
Napahawak si Esther sa dibdib. “Miguel.”
Hindi kumurap si Jiro. Ang mukhang iyon ang nakita nila sa San Juan. Iyon din ang lalaking kinilala ni Gabriel bilang Miguel Serrano—ang master holder ng M-LEON-00.
Sa loob ng SUV, gumalaw si Tomas. Buhay pa siya. Itinaas niya ang ulo, waring may sinasabi. Hindi marinig sa recording ang kaniyang tinig.
Itinaas ni Miguel ang baril.
Dalawang puting kislap ang sumabog sa loob ng sasakyan.
Napaatras si Claire. Sa screen, bumagsak si Tomas at hindi na gumalaw. Isinara ni Miguel ang pinto. Saka lamang bumaba ang drayber, naninigas ang mga balikat, ngunit natatakpan ng poste ang mukha nito.
“Ulitin,” sabi ni Jiro.
Sinuri ni Vega ang tuloy-tuloy na oras, anino, at patak ng ulan. Walang putol ang mga larawan. Itinabi niya ang mukha ni Miguel sa napatunayang kuha mula sa San Juan. Magkatugma ang pilat, tainga, at panga.
Dalawang putok. Dalawang bala ang nakuha kay Tomas. At ang isa ay mula sa baril na aksidenteng nakapatay kay Luis.
Tumawag si Jiro sa bangkang sinasakyan ni Nicole. Umuugong ang makina sa kabilang linya.
“Sino?” tanong niya.
“Si Miguel,” sagot ni Jiro. “Si Miguel ang bumaril sa Papa mo.”
Matagal na katahimikan ang sumunod. Ulan lamang ang narinig niya.
Sa salaming dingding, sa ilalim ng SIGURADO, sumulat si Jiro:
TAGABARIL—MIGUEL SERRANO.
Tumunog ang ligtas na linya.
Mula sa grupong nagligtas sa kaniya, humiling magsalita si Renato Salcedo. /Itutuloy sa susunod na kabanata