Kabanata 183: Ang buhay na bakas
Sinunggaban ng salaring maga ang panga ang nakabalot na kanang palad ni Jiro.
“Buksan mo ang kamay mo!”
Pumiglas si Jiro. Lalong bumaon ang mga daliri ng lalaki sa manggas na pinunit ni Claire para takpan ang sugat. Sa kabilang kamay nito, nakahanda ang matulis na piraso ng scanner. Hindi na gumagana ang basag na aparato, ngunit sapat ang talim upang hiwain ang tela at ilantad ang palad niya sa mga naghihintay sa labas.
Ibinagsak ni Jiro ang kaliwang siko sa sugatang panga ng salarin.
Napaungol ito, pero hindi bumitaw.
Sa pinto, umusad muli ang makapal na mesa. Kumayod sa sahig ang mga paa nina Vega at Esther habang sinasalag nila ang pagtulak ng mga armado mula sa pasilyo. Umangat pa ang bakal na harang. Sa lumalaking siwang, nasilayan ni Jiro ang dulo ng isang baril.
“Claire, huwag!” sigaw ni Ariel.
Huli na.
Binitiwan ni Claire ang mesa at sinunggaban ang pulsuhan ng salarin bago nito mahiwa ang tela. Buong bigat niyang itinulak ang braso nito sa sahig.
Kumalansing ang matulis na bakal.
Sinipa iyon ni Esther palayo kahit halos mawalan siya ng panimbang sa pintong pilit bumubukas.
“Bitawan mo ang anak ko!” sigaw ni Claire.
Muling siniko ni Jiro ang lalaki. Sa pagkakataong iyon, tumama siya sa mismong maga nitong panga. Napasigaw ang salarin. Lumuwag ang kapit.
Hinila ni Jiro ang kanang kamay patungo sa dibdib. Nakabalot pa rin ang palad. Walang balat na nalantad. Walang dugo niyang tumama sa scanner o sa sahig.
Sinunggaban ni Ariel ang salarin sa kuwelyo at inihagis palayo kay Jiro. Dinaganan niya ito, inagaw ang sinturon, at itinali iyon sa mga pulsuhan ng lalaki.
Gumalaw ang isa pang bihag. Kahit duguan ang balikat at hita, gumapang ito patungo sa matulis na bakal. Itinutok ni Ariel ang baril.
“Huwag.”
Natigil ang lalaki.
“Vega!” tawag ni Jiro.
Isang mabilis na tingin lamang ang ginawa ni Vega sa monitor. Hindi siya bumitaw sa mesa.
LIVE RIGHT PALM—NOT DETECTED.
SUCCESSION: 8%.
REWRITE: 9%.
“Hindi ka nakuha,” sabi niya.
Napahinga si Claire. Mabilis niyang hinigpitan ang tela sa kamay ng anak.
Alam ni Jiro kung gaano kaliit ang pagitan ng pagkabigo at pagkawala ng pangalan niya. Isang saglit na pagkakadikit, at magiging kanya sa mga tala ang mga utos, pagpaslang, at kasinungalingang iniwan ni Miguel. Hindi niya hahayaang maging totoo ang huwad na buhay.
Mula sa labas, pumutok ang baril. Tumagos ang bala sa gilid ng mesa at nagpakawala ng matutulis na piraso ng kahoy. Napayuko sina Vega at Esther.
Dahil sa pagkabigla, umurong ang kanilang mga paa.
Umangat pa ang harang.
Isang kamay na nakasuot ng itim na guwantes ang sumuot sa siwang. May hawak itong maliit at buo pang scanner. Gumapang sa sahig ang pulang liwanag nito, hinahanap si Jiro.
“Ngayon!” sigaw ng commander mula sa speaker. “Ibigay ninyo ang buhay na palad!”
Muling itinulak ng mga lalaki ang pinto.
Dumausdos ang mesa.
At sa unang pagkakataon, pumasok sa silid ang dulo ng kanilang baril. / Itutuloy sa susunod na kabanata