Kabanata 81: Live updates
Tahimik ang safe house sa Washington.
Sa labas, malamig ang gabi. Basa ang kalsada mula sa ulan. Sa loob, mahina lang ang ilaw sa operations room.
Nakatayo si Ariel sa harap ng malaking monitor wall.
Sa screen, sunod-sunod ang CCTV feeds mula sa Maynila.
Tatalon.
Katipunan.
La Vista.
Mga kalsada.
Mga mukha.
Mga sasakyan.
Sa likod niya, tahimik na nakatayo si Jiro.
Hindi na siya tinutulog.
Hindi matapos ang kaba.
Mula nang marinig niya ang pangalan ni Nicole sa briefing kanina, parang may humihigpit sa dibdib niya.
“Pa…” mahina niyang tawag.
Hindi agad sumagot si Ariel.
Nakatitig lang sa live feed.
Sa monitor—
Nakita nila ang loob ng bakery.
Blurry.
Pero malinaw na may gulo.
Biglang yumuko si Nicole sa likod ng counter.
Kasabay noon—
May tatlong lalaking bumaba mula sa blue multicab.
Mabilis.
Organisado.
At hindi mukhang simpleng siga.
“Team Bravo in position,” boses ni Monching sa secure comms.
Narinig ni Jiro ang paghinga nito.
Mabigat.
“Tactical movement confirmed.”
Tumigas ang panga ni Ariel.
“Any weapons?”
“Not visible yet.”
“Yet,” ulit ni Ariel.
Malamig.
Sa monitor, nakita nila si Christian.
Nasa harap ni Nicole.
Nakaharang.
At sa kalsada—
Dahan-dahang lumapit ang isang lalaking naka-black cap.
Yung kanina pang nagmamatyag.
“Pa…” bulong ni Jiro.
Hindi niya namalayang nanginginig na pala ang kamay niya.
Napatingin sa kanya si Ariel.
At doon niya nakita—
Takot.
Hindi para sa sarili.
Para kay Nicole.
Tahimik na huminga si Ariel.
Pagkatapos, marahan niyang inilagay ang kamay sa balikat ng anak.
“We’ll get her out.”
Hindi iyon pangako.
Utos iyon.
Sa sarili niya.
—
Sa kabilang side ng operations room, mabilis ang galaw ni Vega.
“Satellite sweep.”
“Done.”
“Cell tower triangulation.”
“Running.”
“Possible Brennan handlers?”
“Two confirmed outside Tatalon perimeter.”
Biglang may bagong alert na lumitaw sa screen.
UNKNOWN DEVICE CONNECTED.
Tumahimik ang buong room.
“What the hell is that?” tanong ni Vega.
Mabilis nagtype ang analyst.
“Sir…”
Nanlamig ang mukha nito.
“It’s a piggyback surveillance node.”
Tumalim ang tingin ni Ariel.
“Meaning?”
“Someone’s watching our feeds.”
Tahimik.
Mas mabigat kaysa putok ng baril.
“They’re inside?” tanong ni Jiro.
Walang agad sumagot.
At iyon ang pinakamasamang sagot.
Biglang nag-static ang isa sa monitor.
Pagbalik ng image—
Naka-zoom na ang camera.
Diretso kay Nicole.
Sa loob ng bakery.
Parang may humawak sa feed.
Parang may gustong ipakitang malinaw.
Maya-maya—
May lumitaw na text sa ilalim ng screen.
WE SEE HER TOO.
Nanlamig ang buong katawan ni Jiro.
“PA.”
Lumapit agad si Ariel sa console.
“Trace that NOW!”
“Trying!”
Pero bago pa nila mahabol—
Biglang namatay ang feed.
Black screen.
Tahimik ang room.
At sa gitna ng katahimikan—
Narinig ni Jiro ang boses ni Monching sa comms.
Mabilis.
Mabigat.
“Contact.”
Kasunod noon—
Sunod-sunod na sigaw.
At putok.
PUM! PUM! PUM!
Napapikit si Jiro.
“Christian…” bulong niya.
Sa kabilang panig ng mundo—
Sa gitna ng makipot na eskinita ng Tatalon—
Nakahawak si Nicole sa braso ni Christian habang mabilis silang tumatakbo sa likod ng bakery.
Hingal na hingal.
Umiiyak.
“Anong nangyayari?!”
Hindi sumagot si Christian.
Sa likod nila—
May yabag.
Papalapit.
Mas mabilis.
At nang lumingon si Nicole—
Nakita niya ang lalaking naka-black cap.
Ngumingiti.
At hawak ang baril. /Itutuloy sa susunod na kabanata