Kabanata 57: Ang mas malaking kaaway
Tahimik ang loob ng van habang binabagtas nito ang kalsada palabas ng La Vista.
Nakatagilid si Ariel sa upuan. Nakapikit. Pero hindi nagpapahinga.
Nag-iisip.
Mas mabilis ang tibok ng isip kaysa sa takbo ng sasakyan.
Hindi lang ito tungkol sa pagbabalik.
Hindi lang ito tungkol sa pamilya.
Mas malaki.
Mas delikado.
Huminga siya nang malalim.
Sa isip niya, malinaw—
Kung uuwi sina Claire at Jiro sa mundo niya, hindi sapat ang maghanda ng bahay.
Kailangang maghanda ng depensa.
—
May dahilan kung bakit siya nawala.
Hindi lang dahil kay Senator Luis De Dios.
Hindi lang dahil sa politika.
May mas malalim.
Mas malaki.
Mas tahimik.
Ang mundo ng negosyo.
At sa mundong iyon—
Dalawang pangalan lang ang may tunay na kapangyarihan.
Rueda.
At Brennan.
Tahimik ang dalawang pamilyang iyon.
Hindi lumalabas sa media.
Hindi nagpapainterview.
Kahit sa mga listahan ng pinakamayayaman sa mundo—
Hindi sila mababanggit.
Pero alam ng mga insider.
Sa real estate.
Sa energy.
Sa global infrastructure—
Dalawang pamilya lang ang naghahati ng mundo.
At sa loob ng mahigit isang siglo—
May balanse.
May tahimik na kasunduan.
Walang direktang banggaan.
Walang lantaran.
Hanggang—
Labingwalong taon na ang nakalipas.
—
Iran.
Mainit ang hangin.
Mabigat ang seguridad.
Sa isang pribadong compound, nakaupo si Raymond Rueda.
Ama ni Ariel.
Diretso ang tindig. Matigas ang mata.
Nasa mesa ang mga dokumento.
Usapan tungkol sa langis.
Strait of Hormuz.
Isang kritikal na ruta.
“Lower the passage cost,” sabi ni Raymond, malamig ang boses.
“Volume will compensate.”
Tahimik ang kabilang panig.
Nag-iisip.
Nagkukumpara.
Bigla—
Isang malakas na putok.
Sumunod pa.
Sigawan.
“Sir!”
Nagkagulo ang paligid.
Tumayo si Raymond.
Pero huli na.
Basag ang salamin.
May pumasok na bala.
Napayuko ang lahat.
“Get him out!”
Sigaw ng security.
Hinila si Raymond palabas.
Mabilis.
Magulo.
Mabigat ang hangin ng pulbura.
—
Sa parehong araw—
Sa Pilipinas.
Sa loob ng isang townhouse.
Halos sabay.
Halos eksakto.
Isang mensahe ang natanggap ng security team ni Ariel.
“Sir, we have confirmation.”
“Multiple threats.”
“Coordinated.”
Walang pag-aalinlangan.
“Kunin niyo siya,” utos ng command.
“At ilabas sa bansa.”
At nang araw ding iyon—
Halos mapatay si Ariel.
Sa kamay ng mga tauhan ni Senator Luis.
Dalawang mundo.
Dalawang kaaway.
Isang araw.
Isang desisyon.
—
Sa loob ng van, napadilat si Ariel.
Matalim ang tingin.
Hindi na alaala.
Kundi babala.
“Sir?” tanong ng aide sa unahan.
Hindi siya sumagot agad.
Kinuha niya ang cellphone.
Pinindot ang isang secure line.
Sumagot agad.
“Ready, sir.”
Tahimik si Ariel sandali.
Pagkatapos—
“Launch Plan Cleansweep.”
Saglit na katahimikan sa kabilang linya.
“Yes, sir.”
Putol.
—
Ang Plan Cleansweep.
Hindi ito basta plano.
Hindi ito simpleng security detail.
Isa itong buong sistema.
Mga layered protection.
Mga shadow operatives.
Mga surveillance grid.
Mga extraction protocol.
Mga pangalan na hindi nakalista.
Mga galaw na hindi makikita.
Matagal na itong inihanda ni Ariel.
Para sa araw na babalik siya.
Para sa araw na hindi na siya magtatago.
—
Sa kabilang ibayo ng mundo—
Sa iba’t ibang lungsod—
May mga ilaw na sabay-sabay nag-on.
May mga tao na sabay-sabay kumilos.
“Cleansweep is live.”
“Copy.”
“Assets in position.”
Sa mga screen, lumitaw ang mapa.
Maynila.
New York.
Hong Kong.
May mga tuldok.
May mga linya.
May mga pangalan na hindi binabanggit.
—
Sa loob ng van, tahimik ulit si Ariel.
Pero ngayon—
Mas malinaw.
Mas buo.
“Hindi na kayo masasaktan,” mahina niyang bulong.
Para kay Claire.
Para kay Jiro.
Sa labas, dumaan ang mga ilaw ng lungsod.
Parang normal lang ang gabi.
Pero sa ilalim nito—
May digmaang muling nagigising.
At sa pagkakataong ito—
Hindi na siya tatakbo.
Haharapin niya ito.
Kasama ang pamilya niya. /Itutuloy sa susunod na kabanata