Kabanata 214 – Kasinungalingan
Kinuha ni Nicole ang papel na iniusog ni Monet.
“Pati ang kabaong ni Papa,” sabi ni Claire.
Napatingin sa kaniya ang ina ni Nicole.
“Sa clearance mo dumaan ang pahintulot na isara iyon. Isama mo sa ipasusuri.”
“Isasama ko.”
Sa bintana, kumikinang ang tubig sa mga sanga. Putik ang naiwan ng ulan; gumuguhit ang maputlang liwanag sa salaming mesa. Doon ipinatong ni Claire ang dalawang kamay.
“Vega, si Arturo Fajardo.”
Kinontak ni Vega ang mga bantay mula sa katabing silid. Habang inihahanda ang tawag, nakatitig si Claire sa sariling mga daliri. Naiisip niya ang tahing nakita sa dibdib ng ama, nakubli sa barong habang nakikiramay ang lahat.
Lumitaw si Fajardo sa monitor. Inangat ni Claire ang mukha.
“May hindi ka sinagot noon. Alam mo bang armado ang anak ni Renato bago mo pinapasok sa La Vista?”
Tumingin ang matanda sa bantay.
“Hindi siya ang nagtatanong,” sabi ni Claire.
Bumalik sa kamera ang mga mata nito.
“Oo.”
“Paano mo nalaman?”
“Sinabi niyang may dala siyang baril.”
“Sinabihan mo si Papa?”
Gumalaw ang lalamunan ni Arturo.
“Hindi.”
Dahan-dahang napakapit si Claire sa gilid ng mesa.
“Bakit?”
“Kapag pinaiwan ko ang baril, baka hindi na siya tumuloy. Kailangan ni Luis ang mga tala ni Renato.”
“Kaya wala kang sinabi.”
“Akala ko, makukuha namin ang gusto namin.”
Tumunog ang kuko ni Claire sa salamin.
“Ang kapalit, si Papa.”
“Aksidente ang putok.”
“Hindi aksidente ang pananahimik mo sa tarangkahan.”
Napayuko ang matanda. Sa puting ilaw, lalong lumalim ang guhit sa ilalim ng mga mata nito.
Naalala ni Claire ang dati nitong salaysay: hinarang ang kamay ng lalaki, nalaglag ang baril, pinulot. Itinutok nito sa sumugod na anak ni Renato. Hinawakan ni Luis ang braso nito; saka pumutok.
“Ako ang nakahawak,” sabi ni Arturo. “Hindi ko itatanggi.”
“Isulat mo pati ang itinago mo bago iyon,” sabi ni Jiro. “Itatanong din namin sa anak ni Renato.”
Walang nag-alok ng kapatawaran.
At pagkatapos ng putok, buhay pa si Luis nang dumating ang aide. Tinangka nitong tumawag ng ambulansiya. Pinigil ni Gabriel; utos daw ni Luis upang hindi matuklasan ang lihim na silid.
Humapdi ang mga mata ni Claire.
“Pati ang desisyon ni Papa,” sabi niya kay Monet. “Walang aalisin para lang gumanda ang pangalan niya.”
Tumango si Monet.
Nanginig ang kamay ni Claire nang bitiwan ang mesa.
Tinapos ni Vega ang tawag.
Saka lumapit si Nicole, hawak pa rin ang papel ng ina.
“Ang baril na iyon ang ginamit kay Tatay.”
Napatunayan na iyon. Nakita rin nilang si Miguel ang bumaril kay Tomas.
“Anak ni Renato ang nagmaneho,” sabi ni Claire.
Hiniling nila ang hiwalay na tawag. Kinumpirma ng bantay ang pagkakakilanlan ng lalaki bago ito humarap sa kamera.
Napaatras ito nang makita ang dalawang babae.
Hindi sumigaw si Nicole. Inilapat lamang niya ang papel sa mesa, nakataob ang sulat ni Monet.
“Noong buhay pa ang tatay ko sa SUV, narinig mo ba siyang humingi ng tulong?”
Bumuka ang bibig ng lalaki.
Muling kumapit si Claire sa gilid ng mesa.
Ngayon, ang lalaking nagmaneho naman ang kailangang magsalita. /Itutuloy sa susunod na kabanata