Kabanata 212 – Ang hinihintay sa dulo ng takbuhan
Hindi inalis ni Jiro ang tingin kay Dan.
“Walang maglalabas sa iyo,” ulit niya. “Pero wala ka na ring itatago.”
Tumango si Dan. Kumiskis ang mga daliri niya sa sandalan; hindi niya mapatigil.
Sa mesa, bukas ang envelope. Sa labas, kumikinang ang mga lusak sa maputlang umaga. May patak pang kumakawala sa mga dahon. Tuwing tumatama sa bubong, napapalingon si Mang Raul.
Hindi pa nila alam kung may ibang nakaaalam sa pagbubukas. Kaya ipinagbawal ni Jiro ang pagpapalabas ng balita tungkol dito.
Tinapos ni Monet ang tawag kay Renato Salcedo at ipinagpatuloy ang pagpapasuri sa mga humawak sa ledger bago ang audit. Hindi niya pinag-isa ang nawawalang resibo at ang nakuhang kopya ng iskedyul.
Mula sa katabing silid, binuksan ni Vega ang hiwalay na linya kay Melissa.
Nasa binabantayang klinika siya. Sa ibabaw ng maputing kumot, pinagkikiskis niya ang mga palad. Kitang-kita ang peklat sa noo.
“May sinabi ka noon kay Alice,” sabi ni Jiro. “Pinili mo ang may ilaw kaysa madilim.”
Napahinto ang mga kamay ni Melissa.
“Dinala ko siya sa La Vista para may makakita sa iyo. Para makapagsalita si Claire bago ka ilabas ni Salcedo sa paraang hindi natin mababawi.”
“Pero alam mong may kapalit,” sabi ni Claire.
“Oo. May utang ang pamilya ko sa mga tao ng papa mo. Hawak noon ni Salcedo ang kapatid ko.”
Napatingin si Claire sa kaniyang mga kamay. Hanggang dito, Papa?
“May kasama si Salcedo nang dalhin ako sa San Juan,” patuloy ni Melissa.
Ipinakita ni Vega ang harapan ng lumang larawan mula Tatalon. Hindi nila ipinarinig ang salaysay ni Renato. Walang pangalang ibinigay.
Lumapit si Melissa sa kamera.
“Iyan. Mas matanda na siya noong makita ko.”
Itinuro niya si Rafael Rueda.
Nanlamig ang mga daliri ni Claire. Dalawang magkahiwalay na salaysay, iisang mukha.
“Nagalit si Salcedo dahil isinama ko ang reporter,” sabi ni Melissa. “Pero iyang lalaki, pinatahimik siya.”
“Paano?” tanong ni Monet.
“Sabi niya, hayaan ang balita. Lalapit din ang may dala ng envelope.”
Tumigil sa paggalaw ang mga daliri ni Dan.
“May binanggit siyang pangalan?” tanong ni Dan.
“Jose Daniel.”
Humigpit ang hawak ni Mang Raul sa balikat niya.
Naisip ni Jiro ang balak ni Luis: ilantad siya upang pagbanggain ang mga pamilya. May ibang nakisakay ba roon? May naghihintay bang lumabas din ang mga tagapag-ingat?
“Bakit hindi mo sinabi?” tanong niya.
“Hindi ko alam kung ligtas ang kapatid ko.”
Hindi agad sumagot si Jiro. Sumulyap siya kay Esther. Gaano karami ang kaya niyang sabihin kung buhay nito ang kapalit?
“Hindi ko hinihinging mawala ang takot mo,” sabi niya. “Pero kailangan naming marinig ang buong sinabi niya.”
Napayuko si Melissa.
“Hindi niya gustong sirain ang envelope.”
Napatingin si Dan sa envelope na muntik na niyang ikamatay.
“Gusto niyang makarating iyon sa iyo.”
Walang gumalaw.
Buo pa ang alon sa pagkit. Ang marka ng kompanyang nasa Hong Kong, tahimik na nakaharap sa kanila.
Kumirot ang balot na kanang palad ni Jiro.
Kung totoo ang sinabi ni Melissa, hindi lamang sila nakaligtas sa habulan.
May naihatid silang hinihintay ng kalaban. /Itutuloy sa susunod na kabanata