Kabanata 204: Ang bantay na nanatili
“Pero buhay pa siya.”
Hindi gumalaw ang mga tao sa paligid ng salaming mesa. Sa dingding, nakaharap pa rin sa kanila ang pinalaking mukha ni Arturo Velasco. Sa bintana, waring mahahabang kuko ang ulan na humahagod sa salamin.
Dahan-dahang inalis ni Marta ang kamay sa papel.
Sa ilalim ng pangalan ni Arturo ay nakasulat ang sumunod na tagapag-ingat: AGNES VELASCO. Sa huling linya, bahagyang kupas ngunit buo, naroon ang pangalan ni Marta.
LAST ACTIVE KEEPER—TATALON.
Humugot ng hangin si Nicole. Nakilala niya ang kamay na nakapatong sa papel—iyon ding kamay na hinawakan niyang mahigpit habang tumatawid sila sa maalog na hagdan sa ibabaw ng baha.
“Ikaw?” tanong niya.
“Ako,” sagot ni Marta.
Walang yabang sa tinig nito. Pagod lamang.
“Hindi pangalan ng pamilya ang minana ko kay Agnes,” patuloy niya. “Tungkulin. Bago niya ibinigay kay Jiro ang sulat at singsing, ipinagkatiwala niya sa akin ang mga pisikal na tala ng Tatalon.”
Napahawak si Jiro sa bulsa gamit ang kaliwang kamay. Nanatiling balot ang kaniyang kanan. Hindi niya inilabas ang singsing.
“Bakit hindi mo sinabi?” tanong ni Claire.
Sa kabilang panig ng mesa, kumislap ang malinaw na supot ng M-LEON-00 badge sa sinturon ni Monet. Hindi niya iyon hinawakan.
“Dahil ang tagapag-ingat ay hindi tagapagbukas,” sabi ni Marta. “Wala akong kapangyarihan sa Marco Leon, Node 17, o Harbour Mirror. Tungkulin kong tiyaking may katotohanang matitira kapag binago na nila ang lahat ng nasa makina.”
“Hindi iyan sagot,” mariing sabi ni Monet. “Maraming beses kang puwedeng nagsalita.”
Tumingin sa kaniya si Marta. “At maraming beses nilang ginamit ang boses ng patay, uniporme ng tagapagligtas, at tatlong katok.”
Dumagundong ang kulog.
Sa isip ni Jiro, bumalik ang panaderyang nilalamon ng baha—ang van sa harap, ang mga armadong lalaki sa likod, at ang utos na palabasin ang Subject One at sundan ang magbubukas ng ruta.
“Hindi lang si Nicole ang sinusubukan nila,” sabi niya.
Tumango si Marta. “Hindi nila alam kung sino ang huling tagapag-ingat. Alam lamang nilang nasa Tatalon siya. Kapag gumamit ako ng lumang daan, ako mismo ang magtuturo sa kanila.”
Napatingin si Nicole sa kaniya. “Kaya hinintay mo ang beripikadong rescue boat. Kaya tayo dumaan sa katabing bubong.”
“At kaya hindi ako nagbukas ng kahit anong lumang ruta, kahit iyon ang hinihintay nila.”
Nagsalubong ang tingin nina Claire at Ariel. Biglang nagkaroon ng ibang kahulugan ang pag-atake sa panaderya. Habang kinukuha ang boses ni Nicole, may naghihintay kung sino ang maglalabas sa kaniya.
Mahinang tumunog ang monitor ni Christian. Nanatili sa 31% ang replacement.
“Bakit ngayon?” tanong ni Jiro.
Itinuro ni Marta ang magkahiwalay na lalagyan ng huling pahina ni Luis, ang litrato ni Velasco, at ang pisikal na audit ng Pangulo.
“Dahil ngayon lamang nagsama-sama ang mga patunay nang hindi kailangang buksan ang anumang lumang ruta.”
Humakbang siya palapit kay Nicole.
“At hindi ikaw lamang, Jiro, ang iniwanan ni Agnes ng katotohanan.”
Namutla si Nicole.
“Ang susunod na tala,” sabi ni Marta, “ay tungkol sa tunay mong ama.” /Itutuloy sa susunod na kabanata