Kabanata 197: Hindi pa ngayon
“Ngayon, ako naman ang magtatanong.”
Nakahawak si Christian sa gilid ng puting kumot. Sa bintana ng ospital, dumadaloy ang ulan na parang maliliit na ilog. Ang pulang ilaw ng ambulansiya sa ibaba ay humahaba sa basang salamin.
Kumibot ang kapsula sa kaniyang tagiliran.
31%.
Hindi nagbago ang bilang, ngunit bumilis ang monitor.
“Ingat sa paghinga,” sabi ng doktor habang inilalapag ang radyo sa mesang katabi ng kama. “Kapag sumama ang tibok mo, puputulin ko ang usapan.”
Sa rescue boat, idiniin ni Monet ang radyo sa tainga. Nasa bulsa pa niya ang M-LEON-00 badge. Wala sa bangka ang pulang aparato; nanatili iyon sa hiwalay na sasakyan, nasa signal-blocking bag at evidence case.
Ipinasa niya ang kahilingan sa Palace command.
Makalipas ang ilang saglit, pumasok ang mahinang paghinga ni Monching.
“Christian?”
Napapikit ang binata. Iyon ang tunay na tinig ng kaniyang ama—paos, nanginginig, at walang nakahandang linyang inuulit.
“Papa,” sabi niya. “Noong namatay si Sir Luis, bakit hindi mo sinabi sa akin ang Route 417?”
“Dahil naniwala akong namatay rin ang ruta kasama niya.”
“Pero dinukot ka nila.”
Natahimik si Monching.
“Nilagyan ka nila ng kapsula nang wala kang pahintulot,” pagpapatuloy ni Christian. “Pagkagising mo, nakita mo ang sugat. Alam mong hindi basta natapos.”
“Oo, anak,” mahina niyang sagot.
Sa Washington, nakinig sina Jiro, Claire, Esther, Ariel, at Vega. Nasa kabilang monitor pa si Renato. Nakaposas ang commander. Sa Node 17, nanatiling walo ang succession at siyam ang rewrite.
“Hindi ko alam na kinopya nila ang signal ko,” sabi ni Monching. “Hindi ko alam na gagawin kang kapalit. Pero alam kong hindi ligtas ang nakaraan ko.”
“At pinili mong manahimik.”
“Pinili kong tumulong kay Sir Luis. Hindi ko pinili ang kapsula.”
“Pero pinili mo ang katahimikan.”
Parang lalong lumamig ang silid. Humampas ang ulan sa bintana; sa bawat patak, kumikislap ang pulang ilaw sa pisngi ni Christian.
“Oo,” sagot ni Monching. “Sinabi ko sa sarili kong pinoprotektahan kita. Ang totoo, pinoprotektahan ko rin ang sarili ko sa hiya. Natakot akong malaman mong ang daang pinasok ko ang ginamit nila laban sa atin.”
Tumulo ang luha ni Christian patungo sa unan.
“Kung hindi nila ako dinukot, sasabihin mo ba?”
Matagal bago sumagot si Monching.
“Hindi ko alam.”
Masakit ang sagot dahil wala itong palusot.
“Hindi ko kayang patawarin ka ngayon,” sabi ni Christian. “Mahal kita, Papa. Pero hindi sapat ang pagmamahal para mawala agad ang galit.”
“Hinding-hindi kita pipilitin.”
“Huwag mo ring tawaging proteksiyon ang pananahimik.”
“Hinding-hindi na.”
Bahagyang bumagal ang monitor. Inilapat ni Christian ang palad sa ibabaw ng umbok sa kaniyang tagiliran.
“Kapag ligtas nang alisin ito, mag-uusap tayo nang harapan,” sabi niya. “Walang radyo. Walang nakaw na tinig. Walang itatago.”
“Maghihintay ako, anak.”
Ibinaling ni Christian ang mukha sa radyo.
“Jiro,” sabi niya, “ihiwalay ninyo ang Node 17. Iligtas ninyo ang ebidensiya. Ayokong ibang anak ang pagbayarin sa katahimikan ng kaniyang ama.”
Sa Washington, lumapit si Jiro sa unang kabinet.
Hindi niya hinawakan ang switch.
“Kable bawat kable,” sabi niya. /Itutuloy sa susunod na kabanata