Kabanata 155: Ang boses ng patay
SUBJECT TWO.
SUBJECT ONE.
Nanatili sa module ang hinihinging dalawang susi.
“Walang magbubukas ng plato,” sabi ni Jiro. “Nasa akin ang singsing. Nasa Tatalon si Nicole. Mananatili silang magkahiwalay.”
Nagdagdag si Monet ng bantay sa himlayan. Walang gagalaw sa metal na platong tumatakip sa orihinal na huling pahina.
Sa Washington, bumababa ang elevator na kinalalagyan ni Renato at ng lalaking may puting guwantes.
“Lower service level ang huling destinasyon,” sabi ni Vega. “Isara ang loading bay.”
Bumaba sa service stairs ang security team. Sa body camera ng bantay, nakita nila ang pagbukas ng elevator.
Mula sa emergency hatch, bumaba ang anak ni Renato. Nakasuot ng maskara, ngunit kapansin-pansin ang puting guwantes. Hinila niya ang ama sa kuwelyo patungo sa madilim na loading bay.
“Huminto kayo!” sigaw ng security officer.
Lumingon ang lalaki at nagpaputok.
Tumama ang bala sa ilaw. Nagdilim ang pasilyo.
Gumanti ang security team. Sumilong ang mag-ama sa likod ng konkretong poste. Nagpumiglas si Renato at pinilit tanggalin ang transmitter sa leeg niya.
Siniko siya ng anak.
“Hindi mo nauunawaan!” sigaw ni Renato. “Papatayin ka rin nila kapag nabura ang Node 17!”
Biglang natigilan ang lalaki.
Sapat iyon upang mapunit ni Renato ang tali ng transmitter. Inihagis niya iyon patungo sa mga bantay.
“Dalhin ninyo kay Esther!”
Hinila siyang muli ng anak.
Bumukas ang bakal na gate ng loading bay kahit naka-lock ang control room.
M-LEON ACCESS ACCEPTED.
Isang itim na van ang sumugod mula sa dilim. Bumukas ang pinto sa gilid. Isinakay ng anak si Renato bago nagpaputok sa mga humahabol.
Tinamaan ng bala ang panangga ng unang bantay.
Umarangkada ang van.
Nagpaputok ang bantay sa gulong, ngunit tumama sa likurang pinto ang bala. Sumalpok ang van sa nakasarang harang at nakalabas sa service road.
“May dalawang sasakyan kaming susunod,” ulat ng security commander.
“Buhay silang dalawa,” sabi ni Jiro. “Huwag basta magpaputok.”
Kinuha ng sugatang bantay ang transmitter na inihagis ni Renato.
Dinala niya iyon sa nakasarang silid nina Jiro. Sinuri ni Vega kung may pampasabog. Wala.
Ikinabit niya ang transmitter sa hiwalay na tablet.
ERASING NODE 17.
27%.
Huminto pa rin ang bilang.
May isang nakatagong command channel.
Binuksan iyon ni Vega.
M-LEON-00 CONNECTED.
Isang binagong boses ang lumabas sa speaker.
“Hindi namin kailangang kunin ang singsing. Ginamit na ninyo iyon sa module. Nakilala na ng network ang Subject Two.”
Napahawak si Jiro sa bulsa.
“Pero wala sa inyo ang boses ng Subject One,” sabi niya.
Tumawa ang kausap.
“May mga boses na naiiwan kahit patay na ang may-ari.”
Sa panaderya sa Tatalon, sabay-sabay tumunog ang mga telepono nina Nicole, Marta, at Christian.
CALLER: TOMAS.
“Walang sasagot,” utos ni Monet.
Hindi nila ginalaw ang mga telepono.
Kusang bumukas ang speaker ng ligtas na linya.
Boses ni Tomas ang umalingawngaw sa stockroom.
“Nika.”
Namutla si Nicole. Iyon ang pangalang itinago sa pulang sinulid.
“Anak,” sabi ng tinig ng patay niyang ama, “sabihin mo ang rutang itinuro ko sa iyo.”
Sa module ni Jiro, nagsimula ang bagong bilang.
VOICE CAPTURE:
0%. /Itutuloy sa susunod na kabanata