Kabanata 221 — Ang unang pakay ni Ruel
Naputol ang tugtog. Lumitaw sa monitor si Raymond Rueda.
Tiniyak ni Vega ang pagkakakilanlan ng sumagot bago ipinaalam na itinatala ang usapan. Mukha lamang nina Ariel at Jiro ang sakop ng kamera. Nananatiling nakatago ang silid at mga dokumento.
“Ariel. Mag-usap tayong dalawa.”
“Kasama si Jiro.”
“Nakikita ko.”
Walang pagbati para sa apo.
“Napatunayang sa inyo ang lagda sa pahintulot para sa Harbour Mirror,” sabi ni Jiro. “Nasundan din ang padala ng kompanya ninyo hanggang sa pagtanggap ng Victoria Meridian.”
“Ako ang nagpahintulot,” sagot ni Raymond. “Ako ang naglaan ng pondo sa pamamagitan ng kompanya.”
Hindi kumurap ang matanda.
Dumulas ang baso sa kamay ni Ariel. Naibaba niya iyon bago matapon ang tubig, ngunit mahigpit pa ring nakapulupot sa baso ang kaniyang mga daliri.
“Bakit mo itinago sa akin?”
“Hindi lahat ng transaksiyon ay kailangan mong malaman.”
Narinig ni Jiro ang mahinang paglangitngit ng mesa sa ilalim ng kamay ng kaniyang ama.
“Brennan na ang humawak sa pasilidad,” sabi niya. “Alam ninyo bang ginagamit iyon laban sa amin?”
“Hindi mo nauunawaan kung gaano kalaki ang nakataya.”
“Mga buhay ang nakataya.”
Sa likod ng kamera, marahang umaangat ang kumot sa dibdib ni Christian. Pantay ang tunog ng monitor. Hindi pa ligtas ang operasyon.
Hindi siya nakikita ni Raymond.
Ngunit bawat tunog mula sa stretcher ay umaabot kay Jiro, tila may kumakatok sa loob ng kaniyang dibdib.
“Huwag kang magmalinis, Ariel.”
Napatuwid ang ama niya.
“Sa bayad na iyan? Wala akong alam.”
“Hindi ang bayad. Ang mga ipinagawa ko sa iyo.”
Napalunok si Jiro.
Magkalapit pa rin ang kanilang mga balikat. Gayunman, biglang naging mahirap abutin ang ama niyang katabi.
“Ano ang ipinagawa ninyo?”
“Ako ang nagpadala sa kaniya para obserbahan ang mga ugnayan ni Luis De Dios,” sabi ni Raymond. “Ruel ang ginagamit niyang pangalan noon.”
Kumaskas sa sahig ang paa ng upuan.
Nilingon ni Jiro si Claire. Nakakapit ito sa sandalan; namumuti ang mga daliri sa ibabaw ng kahoy. Hindi siya lumapit sa kamera.
“Bago pa niya ako makilala?”
“Hindi aksidente ang pagpasok niya sa mundong iyon.”
“Ama,” sabi ni Ariel.
Halos pabulong iyon.
Naghintay si Jiro ng kasunod.
Wala.
May utos palang nauna sa pagkakakilala ng kaniyang mga magulang. Hindi pa niya alam kung hanggang saan umabot iyon. Ngunit nakikita niya kung saan tumama.
Kay Claire, na hindi mabitawan ang upuan.
“Tapusin ang tawag,” sabi nito.
Tumingin si Vega kay Jiro.
Tumango siya.
Tinapos ni Vega ang tawag at iningatan ang buong tala. Naglaho sa monitor ang mukha ni Raymond.
Sa maitim na salamin, naiwan ang repleksiyon ng mag-ama.
Tumingin si Jiro sa tabi niya. Nakabuka ang bibig ni Ariel, ngunit walang lumalabas na salita. Sa mesa, hindi pa rin nababawasan ang tubig.
Humakbang si Ariel patungo kay Claire.
“Diyan ka muna.”
Huminto siya. Nakabitin sa pagitan nila ang kamay na iniangat niya; hindi iyon sinalubong ni Claire.
Isang hakbang lamang ang pagitan.
Dinig ni Jiro ang paghinga ng kaniyang ama.
Binitiwan ni Claire ang sandalan.
“Noong nilapitan mo ako,” tanong niya, “ako ba ang pakay mo—o si Papa?” /Itutuloy sa susunod na kabanata