Kabanata 220 — Ang salaping naging pader
“Itatanong ko,” sagot ni Ariel.
Tumingin siya kay Claire bago muling humarap sa anak. Hindi siya nilapitan ni Jiro.
Sa ilalim ng kamera, nakabuklat ang pahintulot. Humahaba sa papel ang anino ng kamay ni Ariel; hindi niya iyon maipahinga sa mesa.
Dumating ang dalawang orihinal na kontratang hiniling ng tagapagsuri, mula sa hiwalay na imbakan ng mga kasunduang pampamahalaan. Ibang transaksiyon, kaparehong panahon. Hindi sa pamilya hiningi ang mga ito. Itinugma ng tagapag-ingat ang mga kontrata sa rehistro bago sinimulan ang paghahambing.
Lumipas ang mga oras. Gumapang sa dingding ang liwanag ng bintana. Sa basong iniwan sa tabi ni Ariel, natuyo ang hamog.
Hindi nabawasan ang tubig.
Pinag-aralan ng tagapagsuri ang diin, galaw, paghinto, at likas na pag-iiba ng mga lagda. Nang ilapag niya ang nilagdaang ulat, napakapit si Ariel sa mesa.
“Kay Raymond Rueda ang lagda.”
Kumiskis ang sapatos ni Ariel sa sahig. Tila napakalakas niyon sa tahimik na silid.
“Ang pondo,” sabi ni Monet. “Sundan natin.”
Mula sa mga kalakip ng audit, inilabas ng tagapag-ingat ang magkatugmang tala ng padala ng kompanyang Rueda at ng pagtanggap ng Victoria Meridian. Pareho ang halaga at sangguniang bilang ng proyekto sa Hong Kong.
Binasa ni Claire ang pinaglaanan.
“Kagamitan. Kuryente. Pagpapalamig.”
Sa isip ni Jiro, naging kable ang mga salita. Bakal. Malalamig na silid na pinagtaguan ng mga kasinungalingang humahabol sa kanila.
Sa mas huling kasunduan, ibang kompanya ang tumanggap ng pamamahala sa parehong pasilidad. Kalakip ang tala ng mga may-ari.
Brennan.
Binitiwan ni Ariel ang mesa.
“Pera natin?”
“May patunay ng pagtanggap,” sagot ni Monet. “Hindi lang pangakong magpopondo.”
“Wala akong alam sa bayad na iyan.”
Walang sumagot agad.
Nilingon ni Jiro si Christian. Marahang umaangat ang kumot sa dibdib ng kaibigan. Nananatiling pantay ang tunog ng monitor. Hindi pa ligtas ang operasyon.
Pera ang ibinayad upang maitayo ang pasilidad.
Ngunit buhay ni Christian ang nalalagay sa panganib ngayon.
“Alam ba ni Raymond ang ginagawa nila?” tanong ni Nicole.
“Hindi pa sinasagot ng mga papel kung ano ang alam niya sa sumunod na pang-aabuso,” sabi ni Jiro. “Kaya siya ang tatanungin natin.”
“Baka may paliwanag,” sabi ni Ariel.
“Pakinggan natin.”
Hindi iyon pagpapatawad. Ayaw lamang ni Jiro na hulaan ang sagot, gaya ng ayaw niyang hulaan nila ang lagda.
Inilapit ni Nicole ang baso kay Ariel. Tinanggap nito, ngunit hindi uminom.
Sa bulsa ni Jiro, nanatili ang singsing. Hindi iyon kasingbigat ng apelyidong dala niya ngayon.
“Ihanda ang tawag kay Raymond,” sabi ni Ariel kay Vega.
“Walang mauunang pribadong usapan,” sabi ni Jiro.
Natigilan ang kaniyang ama, saka tumango.
Inihanda ni Vega ang hiwalay at ligtas na linya. Inilayo ng tagapag-ingat ang mga orihinal sa kamera ng tawag. Mukha lamang ang sakop ng kuha, hindi ang silid o mga dokumento.
Humarap si Ariel sa monitor.
Sandaling gustong lumayo ni Jiro.
Sa halip, tumabi siya sa ama.
Tumunog ang tawag.
Wala pang sagot.
Sa pagitan ng mga tugtog, narinig niya ang monitor ni Christian.
Hinintay ni Jiro ang tinig sa kabilang dulo.
Hindi boses ng isang estranghero.
Boses ng kaniyang lolo. /Itutuloy sa susunod na kabanata