Kabanata 213 -Ang anak na hindi na tatahimik
“Nanay, pati ba sarili mong mga papel?” tanong ni Nicole.
Napalingon si Monet.
Sa pagitan nila, nakabuka pa ang envelope. Maputlang liwanag ang humahaplos sa pagkit. Sa bintana, dahan-dahang dumudulas ang naiwang tubig; sa labas, kumikinang ang putik sa umaga.
“Kung may naghintay ngang makarating iyan,” sabi ni Nicole, “hindi puwedeng sila lang ang tanungin.”
Mula sa katabing silid, tinapos ni Vega ang tawag kay Melissa matapos tiyaking binabantayan pa siya sa klinika.
“May mga bagay na kailangang ingatan,” sagot ni Monet.
“Hindi ko hinihinging ilabas mo sa publiko. Anak mo ang kausap mo.”
Kumaluskos ang selyadong supot sa sinturon ni Monet. Hindi niya ginalaw ang badge.
“May alam ka na bago pa kami masangkot.”
“Mga petsa at lugar sa lumang clearance. Wala ka sa unang audit. Wala rin si Jiro. Hindi ko alam noon na aabot iyon sa inyo.”
“Kung ganoon, huwag mong sabihing alam mo lagi kung ano ang makabubuti sa akin.”
Humakbang si Monet.
Umurong si Nicole.
Naputol ang paglapit bago pa maabot ng ina ang kamay ng anak. Sa salamin ng mesa, magkatapat ang kanilang mga repleksiyon, ngunit hindi magkadikit.
“Tomas ang tatay ko,” sabi ni Nicole. “Napatunayan na iyon. Ang gusto kong malaman ngayon, gaano karami ang ipinasiya mo para sa akin nang hindi ako kinakausap?”
“Ayaw kitang ipahamak.”
“Pero napahamak ako nang hindi ko alam kung sino ang paniniwalaan.”
“Hindi ako ang gumawa ng huwad na recording.”
“Hindi iyon ang ibinibintang ko.”
Idiniin ni Nicole ang dalawang palad sa mesa. Nanginginig ang tinig niya, ngunit hindi siya umatras.
“Kapag may hindi ka masabi, sabihin mong may hindi ka masabi. Huwag mong hayaang isipin kong buong katotohanan na ang hawak ko.”
Hindi agad sumagot si Monet.
Sa tabi ni Dan, hindi kumalas si Mang Raul. Nanatili ang kamay nito sa balikat ng lalaking muntik nang hindi makarating.
“Akala ko, kapag ako ang nagpapasiya, mas ligtas ka,” sabi ni Monet.
“Hindi ako isa sa mga papeles mo.”
Napayuko ang ina.
“Anak kita.”
“Kung ganoon, hayaan mo akong magtanong.”
Humingi si Nicole ng papel. Iniabot ni Jiro ang bagong pahina gamit ang kaliwang kamay. Hindi niya ginalaw ang envelope.
Kinuha ni Monet ang panulat.
Kumaskas ang dulo nito sa papel.
AKO ANG NAGMARKA SA RUTA NINA DAN.
Tumigil ang kaniyang kamay.
Ang pahilis na guhit na idinagdag niya bago isinara ang sobre ay nasa kopyang nakuha sa nahuling rider.
Hindi patunay ng pagtataksil. Ngunit hindi sapat ang pagiging ina upang hindi siya tanungin.
“Suriin ninyo pati ang paghawak ko sa mga papel,” sabi ni Monet.
Napatitig si Nicole sa sariwang tinta.
“Hindi kita pinapatawad.”
“Alam ko.”
“Kapag may lumabas na kasalanan mo…”
Hindi tinapos ni Nicole. Sa sandaling iyon, hindi niya kayang salubungin ang tingin ng ina.
“Hindi ka magsisinungaling para sa akin,” sagot ni Monet.
Tumango si Nicole.
Walang yakap.
Nanatiling nakatayo si Nicole sa kabilang gilid.
Inilapag ni Monet ang panulat at iniusog ang bagong papel palapit sa anak.
Hindi niya hiniling na maniwala ito.
Hinayaan niyang magtanong.
Kahit ang sagot ay laban sa kaniya. /Itutuloy sa susunod na kabanata