Kabanata 209 – Ang maling larawan
“Dalhin ninyo ako kay Jiro. Ngayon.”
Apatnapung minuto matapos ang ambush, bumukas ang tarangkahan ng binabantayang compound. Pumasok ang kapalit na sasakyan sa pagitan ng dalawang escort. May puting pulbos pa ng pamatay-sunog sa damit nina Dan at Mang Raul. Buhay ang sugatang driver at dinadala na sa ospital.
Sa ligtas na silid, naghihintay sina Jiro, Claire, Ariel, Esther, Monet, at Marta. Hindi ipinagpatuloy ang dalawang natitirang paglipat. Nasa kanilang taguan pa rin sina Alice, Melissa, at Lanie.
Maputla ang bukang-liwayway sa bintana. Sa sahig, kumikinang ang mumunting bubog na nahulog mula sa manggas ni Dan.
Umupo siya sa tapat ni Jiro.
“Alam na naming ikaw ang unang takip,” sabi ni Jiro. “Ano ang matagal mo nang alam?”
Inilabas ni Dan ang maliit na pouch na lagi niyang inilalapit sa dibdib. Pinunit niya ang lumang tahi sa lining. Nalaglag ang nakatiklop na liham ni Gabriel.
Pagkatapos, may hinugot siyang kupas na litrato mula sa ilalim ng sinturon.
Napahawak si Esther sa mesa.
Sa larawan, mas bata si Esther. Katabi niya si Agnes sa gilid ng lumang simbahan. May karga siyang sanggol.
“Ako iyan,” sabi ni Esther. Nanginginig ang kaniyang daliri nang ituro ang bata. “Ikaw iyan, Jiro.”
Itinuro naman ni Marta ang matandang babae. “Si Agnes iyan.”
“Bata pa ako sa Project 4 nang sabihin ni Papa na ako ang mauunang makita,” sabi ni Dan. “Ako ang maling larawan. Ako ang pangalang ipapahanap. Pero hindi niya sinabi kung sino ang batang inililihis niya.”
“Kailan mo nalaman?” tanong ni Claire.
“Makalipas ang ilang taon. Si Agnes ang unang nagsabi ng pangalan ni Jiro. Nang dumating ang liham ni Gabriel, natiyak kong ako ang takip.”
“At itinago mo pa rin,” sabi ni Ariel.
Tumango si Dan. “Itinuro ni Papa na huwag pagsama-samahin ang buong katotohanan. Kapag nahuli ang isa, may bahaging makaliligtas.”
“O bahaging hindi namin magagamit,” sabi ni Jiro.
Hindi umiwas ng tingin si Dan. “Oo. Nagkamali ako.”
Tinanggap ni Jiro ang litrato gamit ang kaliwang kamay. Nasa bulsa pa rin ang singsing; balot pa rin ang kanan niya. Inilagay ng tagapagsuri ang liham sa malinaw na lalagyan at itinapat ang pirma sa mga orihinal na tala ni Gabriel.
Magkatugma.
Binasa ni Claire ang tatlong pangunahing linya:
JOSE DANIEL—UNANG TAKIP.
MIGUEL—TAGABANTAY.
JIRO—BATANG NASA TATALON.
Sa ibaba, may isa pang bilin:
KAPAG MULING NABUKSAN ANG BANYAGANG DAAN, IBIGAY ANG SELYADONG ENVELOPE. HUWAG BUBUKSAN NANG NAG-IISA.
“Alam ng sumalakay ang tawag sa akin,” sabi ni Dan. “Buhay pa ang utos na akala kong kay Papa lang.”
Minarkahan niya sa mapa ang lumang hintayan. Agad nagpadala si Monet ng dalawang responder na walang dalang elektronikong mapa.
Sa live camera, lumuhod sila sa tabi ng kalawangin at hungkag na poste. Inalis ang mga turnilyo sa paanan nito.
May bumagsak na bagay na balot sa maitim na tela.
Isang envelope.
Tuyo. Hindi napunit. Buo ang selyo.
“Ibalik dito,” sabi ni Jiro. “Walang magbubukas sa daan.”
Sa screen, itinaas ng responder ang envelope.
Sa likod ng selyo, may isang pangalang halos natatakpan ng lumang pagkit. /Itutuloy sa susunod na kabanata